Η ιταλική αυτοχειρία

Πριν από δύο χρόνια, σε ένα ξενοδοχείο στην Παβία που είχε μεσοτοιχία με πολυκατοικία(!), ο ιταλός γείτονας αποφάσισε να μας ξυπνήσει στις 7 το πρωί, με τις κραυγές ενός πρωινού talk show στην τηλεόραση, κυριολεκτικά στη διαπασών, σε βαθμό που ήταν αδύνατο όχι να κοιμηθείς, αλλά να σταθείς στο δωμάτιο. Παρά τα επίμονα χτυπήματα στον τοίχο, που ήταν σίγουρο οτι άκουγε, αδιαφορούσε πλήρως. Όταν, αγανακτισμένος πια, βγήκα έξω σε αναζήτηση της εισόδου του σπιτιού του και του χτύπησα το κουδούνι, το χαμήλωσε απότομα και αμέσως. Και φυσικά, θρασύδειλος ων, δεν διανοήθηκε καν να ανοίξει την πόρτα για να υπερασπιστεί τη συμπεριφορά του και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της πράξης του, έστω με τη μορφή μιας επίπληξης.

Αυτή ακριβώς την αγένεια του ανέξοδου τσαμπουκά, χαρακτηριστική της ανωριμότητας που πολλές φορές διακρίνει τον “εξεγερμένο νότο”, θυμίζει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιταλία. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει θέμα αγένειας, αλλά ουσιαστικής ευθύνης για τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, εντός και εκτός Ιταλίας. Μας αρέσει να φωνάζουμε, αντί να εμβαθύνουμε στη δουλειά για να βελτιώσουμε τα πράγματα, αλλά δεν θέλουμε να το περάσουμε “αβρόχοι ποσί”, χωρίς να υποστούμε με ευθύτητα τις συνέπειες της κόντρας μας.

“Η Ιταλία αναγνωρίζει τον εαυτό της περισσότερο στο πρόσωπο ενός λαϊκιστή κλόουν και μιας ερωτομανούς μούμιας, παρά στην αριστερά και στον Μόντι. Ζοφερό. Ανησυχητικό.”, ήταν ένα από τα λίγα εύστοχα σχόλια που διάβασα στο Twitter, γραμμένο από τον Jean Quatremer, ανταποκριτή της Liberation στις Βρυξέλλες και γνώστη των ευρωπαϊκών θεμάτων. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν είναι όμως μόνο ένας γλοιώδης σεξιστής, με τη χαρακτηριστική ελαφρότητα του δήθεν “ανθρώπου της ζωής και του κόσμου”, που διαστρέφει με κάθε ευκαιρία τον πραγματικό ερωτισμό, αλλά και ένας καταστροφικός κυβερνήτης, που αναδείχθηκε με την υποστήριξη του μαύρου χρήματος της φασιστικής ακροδεξιάς και της μαφίας - και σε πείσμα όλων των ασυμβίβαστων μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας, αυγάτισε ακόμα περισσότερο την τεράστια περιουσία του στη διάρκεια της θητείας του και επιδίωξε την ώσμωση της εκτελεστικής εξουσίας με την τέταρτη, διατηρώντας τον έλεγχο σχεδόν όλων των τηλεοπτικών καναλιών της χώρας.

Αυτή ακριβώς η μπερλουσκονική τηλεόραση, που συνέβαλε τα μέγιστα στην έκπτωση αισθητικής και αξιών μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος και περιόρισε το πνευματικό κεφάλαιο και τον πλούτο μιας χώρας με τεράστια πολιτική παράδοση, ίσως είναι μια από τις παραμέτρους του προβλήματος. Και ίσως ευθύνεται και αυτή, όχι μόνο για την επάνοδο ενός πολιτικού ζόμπι που σύρεται από δικαστήριο για τα αμέτρητα σκάνδαλα του (κατηγορώντας τη δικαστική εξουσία για “μαφία”), αλλά και για την ωχαδερφιστική, απολιτική συμπεριφορά που ώθησε το 25% των Ιταλών να δώσουν την ψήφο τους σε έναν καραγκιόζη του καφενειακού λαϊκισμού, που με τη σάτιρα του δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να χαϊδέυει αυτιά, υποσχόμενος και αυτός επιστροφή στη λιρέτα και αύξηση των εισοδημάτων, με τον εύκολο ισχυρισμό οτι “οι έντιμοι θα διώξουν τους διεφθαρμένους πολιτικούς”.

Μόνο που η απάντηση στις πολιτικές λιτότητας (και συμφέροντος) του ευρωπαϊκού Βορρά δεν δίνεται καταφεύγοντας σε ακροδεξιούς και ανυπόληπτους πολιτικούς σχηματισμούς. Και οι Ιταλοί, με το αποτέλεσμα αυτό, δεν θα επιφέρουν “πλήγμα στο Βερολίνο”, αλλά πρωτίστως στους εαυτούς τους και πιθανότητα σε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, που δοκιμάζονται από την ύφεση και την αστάθεια του ευρώ. Αντί και οι Ιταλοί (όπως και όλοι οι Ευρωπαίοι) να στείλουν στην ηγεσία προοδευτικούς πολιτικούς, που αν γίνουν όλο και περισσότεροι, θα προωθήσουν πολιτικές που σταδιακά θα αμβλύνουν τις ανισότητες, προωθώντας έναν μετασχηματισμό στο παγκόσμιο χρηματοκοικονομικό σύστημα, έστω όπως έκαναν οι Γάλλοι στο πρόσωπο του Ολάντ, επέλεξαν την (ελπίζουν) ανέξοδη κόντρα του παιδιού που πεισμώνει. Και αντί, να αναδείξουν άλλες δυνάμεις, αν ο Μπερσάνι και ο Μόντι (που σταθεροποίησε την Ιταλία σε μια κρίσιμη καμπή) δεν τους ικανοποιούν, επέλεξαν το χειρότερο. Λες και η παγκόσμια κυριαρχία των αγορών θα υποχωρήσει μακροπρόθεσμα στις απαιτήσεις ή στα κέρδη της, τρομοκρατημένη από τον Μπέπε Γκρίλο.

Η συμπεριφορά αυτή, όχι πρωτόγνωρη (να θυμίσουμε γειτονικές χώρες που ενίσχυσαν καφενειακό λαϊκισμό και φασιστική ακροδεξιά, ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε), παίρνει τώρα πολύ πιο επικίνδυνες διαστάσεις λόγω του μεγέθους και της παραγωγικής δύναμης της Ιταλίας. Αν η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 2% της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ιταλία κατέχει το δυναμικό 25% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Και παραπέμπει στον τραυματισμένο από μαχαιριές ασθενή, που καταφεύγει στο γιατρό (έστω τσαρλατάνο, έστω ανεπαρκή, έστω συμφεροντολόγο) και αντί να αναζητήσει τρόπους θεραπείας, καλεί τον μαχαιροβγάλτη να μαχαιρώσει και τον ίδιο τον γιατρό, ώστε να μη σωθεί με σιγουριά κανείς.

“Οι Ιταλοί κατάλαβαν τι κεντροαριστερά τους ετοίμαζε η Ευρώπη, το Βερολίνο, τα ΜΜΕ” διαβάζω τα βαθυστόχαστα σχόλια που σαρκάζουν οτι “οι Ιταλοί δεν υπάκουσαν στο προαποφασισμένο αποτέλεσμα των εκλογών”. Κι επειδή “δεν έπρεπε να υπακούσουν”, υπέγραψαν την ανάδειξη του χειρότερου δυνατού.

“Οι λαοί ακολουθούν το ένστικτο τους. Προτιμούν υποσχεσεις για λιγοτερους φόρους και περισσότερες δουλειές, τόσο απλά”, προσπαθεί να με πείσει ένας φίλος. Μόνο που οι “δουλειές” και η αύξηση των εισοδημάτων δεν έρχονται “τόσο απλά”. Και η κριτική στις επιλογές (και η υπενθύμιση των ευθυνών) ενός λαού, ουδόλως αντιβαίνει στη δημοκρατία, αντιθέτως επιβάλλεται. Οι λαοί δυστυχώς έχουν αποδείξει ιστορικά, με κορυφαίο παράδειγμα τους Γερμανούς που ανέδειξαν τον Χίτλερ, ότι μπορεί να ακολουθήσουν την πιο καταστροφική οδό που υπάρχει. Και για τους ίδιους και για τους γύρω τους...

http://prokopisdoukas.blogspot.gr/2013/02/blog-post_26.html

Put racism in the right place

15 μύθοι

Σπάμε τους μύθους from Smart Post

http://www.smartpost.gr/%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BC%CE%B5-15-%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%83/

Χρειαζόμαστε ένα νέο 1981

Του Παύλου Παπαδόπουλου
Κάνουν λάθος όσοι αποδίδουν το σηµερινό αδιέξοδο στη δεκαετία του '80 και στην αναρρίχηση του ΠαΣοΚ στην εξουσία. Αντιθέτως, ήταν το ΠαΣοΚ που εξασφάλισε τον εκσυγχρονισµό και τον εξευρωπαϊσµό της κοινωνίας. Η φράση «δεν µπορούµε να κάνουµε πολιτική µε δανεικά», που κατά κόρον επαναλαµβάνουν όσοι θέλουν να καταδικάσουν τη δεκαετία του '80, είναι τουλάχιστον απλοϊκή, αφού οι µοναδικές χώρες που «δεν κάνουν πολιτική µε δανεικά» είναι εκείνες που δεν µπορούν να δανειστούν. Παντού και πάντοτε ο δανεισµός, η στάση πληρωµών και η επιστροφή σε νέο δανεισµό είναι ο αέναος κύκλος του καπιταλισµού. Σχεδόν όλες οι ανεπτυγµένες χώρες έχουν διπλασιάσει, τριπλασιάσει ή δεκαπλασιάσει το δηµόσιο και το ιδιωτικό χρέος τους τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του '70 εκατομμύρια Ελληνες έπρεπε να ήταν ευχαριστημένοι με ένα αξιοπρεπές πιάτο φαγητού και ένα δεύτερο παντελόνι. Οι γονείς μας ήταν τριαντάρηδες σε μια «βαλκανική Ελλάδα», σαν αυτή στην οποία σήμερα επιστρέφουμε. Το χρήμα ήταν μετρημένο, τα «τζάκια» και οι κομματάρχες του '60 εξακολουθούσαν να ελέγχουν τα πάντα, ενώ οι θεσμοί είχαν ακόμη το άρωμα της χούντας, της θρησκοληψίας και του παρακράτους. Το ΠαΣοΚ έγινε μια δύναμη υπερηφάνειας και χειραφέτησης για τους νέους, τις γυναίκες, τους επιστήμονες, τους εργαζομένους, τους αγρότες, τους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους. Τα πολλά νέα σχολεία και πανεπιστήμια, το ΕΣΥ, τα έργα σε όλη τη χώρα και κυρίως η αποφασιστική ενίσχυση των ατομικών δικαιωμάτων είχαν τη σφραγίδα του ΠαΣοΚ. Η θεσμοθέτηση της ισότητας των δύο φύλων έναντι του νόμου, η ενίσχυση της θέσης και της αυτονομίας του ατόμου απέναντι σε όλες τις δομές εξουσίας - από την εργοδοσία και την Αστυνομία ως τις κάθε είδους κρατικές υπηρεσίες, την Εκκλησία και τον Στρατό -, η ρωμαλέα αύξηση των αποδοχών και η θωράκιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα ήταν έργα του ΠαΣοΚ. Ηταν Δημοκρατία στην πράξη. Τα θανάσιμα αμαρτήματα της διακυβέρνησης δεν μπορούν να ακυρώσουν το γεγονός ότι το ΠαΣοΚ έδωσε υπόσταση, ευκαιρίες και ανάστημα στον ανώνυμο και στον αδύναμο.

Αυτό μπορούμε να το συλλάβουμε καλύτερα τώρα που αποδεχόμαστε αμίλητα και καταθλιπτικά την απαξίωση της εργασίας και την αποψίλωση των δικαιωμάτων και όλα αυτά με ένα αίσθημα ενοχής απερίγραπτο. Σαν να θεωρούμε απόλυτα φυσιολογική και απαραίτητη τη μεταμόρφωσή μας σε Ευρωπαίους δεύτερης κατηγορίας. Με την ανεργία στο 27%, με την αδικία και την κατάρρευση παντού τριγύρω, είναι εμφανές ότι η Αλλαγή και οι κατακτήσεις της έχουν χαθεί και ότι γι' αυτό χρειαζόμαστε σήμερα ένα κίνημα ακόμη μεγαλύτερο από εκείνο του 1981 για να κατεδαφίσει τα «αυτονόητα» της παρακμής και να ανοίξει μια νέα προοπτική. Ωστόσο δεν φαίνεται να υπάρχουν ακόμη οι ηγεσίες εκείνες που μπορούν να εμπνεύσουν, να τολμήσουν και να διαχειριστούν κάτι τόσο μεγάλο.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=497531

Σοσιαλισμός από την πίσω πόρτα

(Μια άλλη οπτική)

Του Ανδρεα Ανδριανοπουλου

Βουλευτές της… φιλελεύθερης Ν.Δ. αντέδρασαν στις ιδέες του υπουργού Οικονομικών για τη φορολόγηση ακινήτων. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει πως τελικά αυτές οι… προτάσεις δεν θα γίνουν και νόμος του κράτους. Διότι τον κ. Στουρνάρα στηρίζει ο πρωθυπουργός. Που, αν θυμάμαι καλά, έγινε αρχηγός της Ν.Δ. με την υπόσχεση επιστροφής στις ιδεολογικές ρίζες της παράταξης. Προφανώς, εννοούσε τις παρακαταθήκες ενός διαχρονικού πατερναλιστικού κρατισμού που φαίνεται να αποτελεί τη βάση των ιδεολογικών αρχών του κόμματος που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής. Εξάλλου, η ιδιόμορφη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με την προσοδοθηρία, το εκτεταμένο πελατειακό κράτος, τον πανίσχυρο δημόσιο τομέα, την εξαρτημένη επιχειρηματική δράση αλλά και την απροστάτευτη ατομική ιδιοκτησία από τις βλέψεις της κρατικής γραφειοκρατίας υπήρξαν εμπνεύσεις των δημιουργών της μεταπολεμικής Ελλάδας που κατεγράφησαν ως δήθεν συντηρητικοί. Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος, Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, σύμφωνα με μια αξιόλογη πρόσφατη μελέτη των καθηγητών Γ. Μπήτρου και Αναστ. Καραγιάννη («Οι Σοσιαλιστικές Καταβολές του x-Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα», 13ο Συνέδριο Ιστορικών Οικονομικής Σκέψης, 3-4 Ιουνίου, 2011 ), έχτισαν τη νεότερη Ελλάδα του κρατισμού, της αποδεκατισμένης ιδιωτικής πρωτοβουλίας κι ενός πανίσχυρου και υπερδιογκωμένου δημόσιου τομέα-πατερούλη.

Σήμερα, λοιπόν, διαπιστώνουμε μια πραγματική επιστροφή στις ρίζες. Με την παραδοξότητα να επιβάλλουν φόρους σε επίπεδο περίπου δήμευσης της ατομικής περιουσίας οι… συντηρητικο-φιλελεύθεροι και να καταγγέλλουν αποτροπιαστικά το γεγονός Αριστεροί και κομμουνιστές! Πώς, όμως, ακριβώς φθάσαμε ώς εδώ; Ο κ. Στουρνάρας δεν έκρυψε ποτέ τις πεποιθήσεις του για ένα περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο οικοδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Το ζήτημα είναι αν οι οπαδοί της Ν.Δ. ψήφισαν υπέρ μιας παρόμοιας επιλογής. Η αιτιολογική βάση της σχετικής πολιτικής βασίζεται βέβαια -όπως όλα τελευταία- σε υποτιθέμενες πιέσεις των δανειστών. Δεν μας είπε κανείς, όμως, από την κυβέρνηση αν το Μνημόνιο απαγορεύει συρρίκνωση του δημόσιου τομέα και εξοικονόμηση πόρων από τη σχετική μείωση δαπανών. Ούτε πως επιμένει σε φορολογικές αφαιμάξεις της κοινωνίας και διάλυση του κορμού της ιδιωτικής οικονομίας. Οι δανειστές ακούμε πως επιμένουν σε πάταξη της φοροδιαφυγής. Οχι όμως και στην εξόντωση όσων δεν μπορούν να κρύψουν εισοδήματα. Σε τελική ανάλυση, γιατί δεν έγινε ο παραμικρός έλεγχος στις λίστες (Λαγκάρντ και Τραπέζης της Ελλάδος) για τις καταθέσεις στο εξωτερικό; Ολο το πρόβλημα επικεντρώνεται στο ποιος έβγαλε τρία ονόματα από το CD; Κι ούτε κουβέντα για την τύχη των καταθέσεων; Η βίαιη ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος που επιχειρείται, με τις ψήφους, μάλιστα, ενός μάλλον συντηρητικού ή μετριοπαθούς Κοινοβουλίου, δεν πρέπει να έχει προηγούμενο. Το περισσότερο αποκρουστικό επιχείρημα που ακούστηκε είναι πως μόνο μέσω επιβάρυνσης των ιδιωτικών ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων μπορούν να εισπραχθούν φόροι στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν η επιλογή αυτή συμβαδίζει με τις αντιλήψεις της Ε.Ε. για την οικοδόμηση μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας με στήριγμα τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Σε τελευταία ανάλυση, στην Ελλάδα χρεοκόπησε τα Δημόσιο. Γιατί, λοιπόν, τελικά αυτό προστατεύεται, σε βάρος της «αθώας» ιδιωτικής οικονομίας; Αν είναι η Ευρώπη συνεργός σε μια τέτοια στρατηγική, γιατί να συνεχίσουμε να παραμένουμε στην Ευρώπη; Που δεν φαίνεται να επιμένει σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, ενώ πιέζει, όπως ακούμε, για ρυθμίσεις που εξοντώνουν την ατομική περιουσία και την αγορά.

Οπως εξελίσσονται τα πράγματα, θα υπάρξει γενικευμένη κοινωνική έκρηξη. Η Αριστερά θα ξεσηκωθεί γιατί δεν της αρέσει το αστικό καθεστώς. Αλλά και οι μετριοπαθείς πολίτες του Κέντρου και οι συνετοί της Δεξιάς θα εκραγούν διότι διακυβεύονται πλέον όλα για όσα αγωνίστηκαν σε όλη τους τη ζωή. Οταν ουσιαστικά δημεύεται η ατομική περιουσία, τι συνδέει πλέον τον πολίτη με την έννομη τάξη; Η Δημοκρατία είναι ταυτόσημη με την ατομική ιδιοκτησία. Οταν αυτή περιφρονείται, τότε και η Δημοκρατία χάνει το πιο ουσιαστικό της στήριγμα. Αν πρόκειται ο Σοσιαλισμός να εισβάλει στη χώρα από την πίσω πόρτα, θα είναι πολύ αφελείς οι πολίτες που αδρανείς θα παρακολουθούν τον ουσιαστικό τους ακρωτηριασμό.

Το τέλος της Δημοκρατίας θα το γράψουν δυστυχώς οι πιο θερμοί της, θεωρητικά, υποστηρικτές.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_3_07/02/2013_510449