- Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. (Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική)
- Victory attained by violence is tantamount to a defeat, for it is momentary. (Mahatma Gandhi)
Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς ντόρος για ένα έγγραφο της CIA που αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν συνεργάτης των Ναζί κατά την περίοδο της Κατοχής. Δεν μπορώ να κρίνω την αυθεντικότητα του εγγράφου, καθώς δεν θεώρησα και χρήσιμο να ασχοληθώ με αυτό ιδιαίτερα. Ο Κων. Καραμανλής έχει άλλωστε γνωστές πτυχές της ζωής του για τις οποίες μπορεί κανείς να τον ψέξει! Μερικές από αυτές σχολιάζει με τον υπέροχο τρόπο του, ο Βασίλης Ραφαηλίδης.
Υ.Γ: Εθνάρχης υπήρξε ένας και μοναδικός, ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ένας από τους σπουδαιότερους ανθρώπους που ανέδειξε η φυλή μας στην ιστορία της!
«Κουφάλες δεν ήρθανε κρεμάλες, ήρθαν (δυστυχώς) 2 ακόμα (χειρότερα, γαλάζια και κόκκινα) μνημόνια»
Τι έγινε τελικά μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου του 2011 στην πλατεία Συντάγματος; Πώς η καθωσπρέπει ελληνική κοινωνία ξεκίνησε με κάποιες γλυκανάλατες συγκεντρώσεις για να βουτήξει μετά σε ελάχιστους μήνες μέσα στη βία, στην ισοπέδωση και να κινηθεί στα όρια της εκτροπής σε εκείνην την 28η Οκτώβρη του 2011;
Η ελληνική κοινωνία άλλαξε βίαια τα τελευταία χρόνια. Η κρίση την άλλαξε και τα αποτελέσματα αυτής της αλλαγής σε όλα τα επίπεδα δεν έχουν συνεκτιμηθεί ακόμα πλήρως.
Δεν ήταν απλά οτι άλλαξε το βιοτικό επίπεδο. Ήταν οτι για πρώτη φορά την έσυραν να κοιταχτεί στον καθρέφτη και αυτό που είδε δεν της άρεσε καθόλου. Και προτίμησε αντί να αλλάξει να σπάσει τον καθρέφτη…
Κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος γι’αυτό που συνέβη. Ειδικά το πολιτικό σύστημα…
Οι μισοί αναλώθηκαν στο να κουνούν ως αναμάρτητοι το δάχτυλο στην κοινωνία και οι άλλοι μισοί αφιερώθηκαν στο να τροφοδοτούν πολιτικό όπιο τον λαό με παραμύθια για την επιστροφή στην προ μνημονιακή Ελλάδα.
Απλά οι πολιτικοί αναπαρήγαγαν τις μαθημένες συμπεριφορές που λένε και οι ψυχολόγοι…
Στην πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας το καθαρό μυαλό και η ψυχραιμία είχαν πάει περίπατο.
Στην πλατεία των αγανακτισμένων σμπαραλιάστηκε οτι είχε απομείνει από αυτά. Σε μια ομαδική παραίσθηση οι «αγανακτισμένοι», με την βοήθεια διαφόρων τηλεοπτικών μαϊντανών έστησαν το σενάριο του άλλου δρόμου.
Μέσα σε λίγους μήνες όλοι είχαν πιστέψει όποια μπαρούφα μπορούσε να ειπωθεί, βουτώντας σε μια καφενειακή νιρβάνα από την οποία ποτέ δεν βγήκαν.
Στις 28 Οκτωβρίου του 2011 η κοινωνία είχε φτάσει σε σημείο βρασμού. Είναι θαύμα οτι δεν συνέβη τίποτα άλλο εκείνη την ημέρα…
Είναι παράδοξο οτι μια κοινωνία «εξεγέρθηκε» την επόμενη μέρα από την μεγαλύτερη διαγραφή χρέους στην παγκόσμια ιστορία. Είναι προφανές οτι αυτιά και μάτια ήταν θεόκλειστα και όλοι κινούνταν ως στρατός ζόμπι προκειμένου να αποτελειώσουν οτι βρισκόταν μπροστά τους.
Τι να κάνουμε! Τα αυτιά εκείνη την περίοδο άκουγαν μόνο τον Αυτιά…
Είναι μύθος οτι τα επεισόδια και τα γιουχαΐσματα έγιναν από μια χούφτα ανθρώπους. Δεν είναι έτσι…
Κυρίες με ταγεράκια, κομψευάμενοι κύριοι, μικροαστοί-θύματα παντόφλας από την γυναίκα τους, απολίτικα αλάνια, κυνηγοί χαβαλέ, όλοι συμμετείχαν σε μια μέρα που… όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν.
Γιατί όλοι…μα όλοι στην συνέχεια έπεσαν μαζικά στον μνημονιακό τοίχο μέσω αυτών που στήριξαν σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις: Ο Σαμαράς, ο Τσίπρας, ο Καμμένος… Αυτούς πίστεψαν και από αυτούς διαψεύστηκαν…
Αφήνουμε έξω το ΕΠΑΜ και βέβαια το ΚΚΕ (που οφείλουμε να πούμε οτι ειχε την πιο ψύχραιμη και πολιτική στάση στην διάρκεια όλης της εξάμηνης παράκρουσης στις πλατείες. Τα ντου στη βουλή αποσωβήθηκαν απο τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ)
Η εύλογη απορία είναι που είναι οι αγανακτισμένοι! Που εξαφανίστηκαν μετά την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου… Γιατί δεν στήθηκε μια απεργία της προκοπής, ένα επεισόδιο ρε αδελφέ για την τιμή των όπλων!
Είναι απλό ! Ενώ η λαϊκή απαίτηση ήταν «κουφάλες έρχονται κρεμάλες» ήρθε 2ο (γαλάζιο) μνημόνιο και 3ο (κόκκινο) μνημόνιο, το ένα χειρότερο από το άλλο.
Η κοινωνία τα κατάπιε αμάσητα γιατί για μια ακόμη φορά δεν ήθελε να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να πει: Εσύ δεν έλεγες οτι θα τα τελειώσεις;
H άρνηση της πραγματικότητας είναι κάτι ακόμα που λένε οι ψυχολόγοι..
Και να σου εδω και πάλι, 28η Οκτώβρη του 2015 να αναλογιζόμαστε τι θα είχε γίνει ΑΝ αυτό το πολιτικό σύστημα δεν είχε αυτή την στάση και ΑΝ αυτή η κοινωνία είχε επιδείξει μεγαλύτερη ψυχραιμία…
Αν, αν, αν….
…BONUS VIDEO μια ιστορική ολομέλεια της πλατείας με τον Κατρούγκαλο, Βαρουφάκη και Τσακαλώτο. Ξεκινά με τον Κατρούγκαλο (ναι αυτός που προχωρά στις περικοπές των συντάξεων) να λέει οτι φυσά ένα αεράκι που θα δίωξει όλους όσοι μας λένε οτι δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός των μνημονίων κλπ…
Ένα κείμενο για τη Νέα Δημοκρατία από έναν...προβληματισμένο νεοδημοκράτη
του Νίκου Σακελλαρόπουλου
Μέσα σε διάστημα ενάμιση χρόνου, η Νέα Δημοκρατία υπέστη τέσσερις ήττες. Το καλοκαίρι του 2014, στις ευρωεκλογές, η ήττα θεωρήθηκε ως αποτέλεσμα της χαλαρής ψήφου. Κουραφέξαλα. Τον περασμένο Ιανουάριο κι υπό την βαριά ανάσα του ΣΥΡΙΖΑ στο σβέρκο της, εστράφη στον λαϊκισμό κι ηττήθηκε πανηγυρικά. Ο Τσίπρας, είπαν, έταξε στους πάντες ταπάντα και μας νίκησε.
Κουραφέξαλα. Τον Ιούλιο στο δημοψήφισμα, σήκωσε το λάβαρο του «ναι» κι όμως δεν έπεισε κανέναν πέραν του μπετοναρισμένου ποσοστού ψηφοφόρων των κομμάτων του ευρωπαϊκού τόξου. Ο Τσίπρας, είπαν, κορόιδεψε πάλι τον λαό. Κουραφέξαλα. Στις πρόσφατες εκλογές, χωρίς να τολμήσει κανένας να διαταράξει τις φράξιες και τα καπετανάτα, είδε και πάλι την πλάτη του Τσίπρα, παρά τα εγκληματικά λάθη στα οποία υπέπεσε αυτός το διάστημα της διακυβέρνησής του. Κι αυτό παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Ευ. Μεϊμαράκη. Κι εκείνοι ερμήνευσαν το αποτέλεσμα ως ανεπάρκεια αρχηγού! Κουραφέξαλα.
Άλλος λέει ότι το κόμμα πρέπει να στραφεί Δεξιά. Μα δεν το έκανε ο Σαμαράς τον Ιανουάριο; Κι έχασε τόσο τους δικούς του, όσο και τις εκλογές; Άλλος λέει ότι το κόμμα πρέπει να στραφεί προς τον Μεσαίο χώρο. Μα δεν το έκανε ο Καραμανλής κι έχασε πανηγυρικά το 2009; Δεν το έκανε ο Μεϊμαράκης προσφάτως κι είδε πάλι την πλάτη του Τσίπρα; Άρα, ούτε αυτό είναι το πρόβλημα.
Τα πρόβλημα είναι ότι η Νέα Δημοκρατία είναι βαρύτατα άρρωστη. Βαθύτατα φθαρμένη. Βαθύτατα μπερδεμένη. Βαθύτατα αποκρουστική για μεγάλες και κρίσιμες μάζες ψηφοφόρων κι ειδικά για τις νέες γενιές. Ένα μαγαζί μουχλιασμένο που δεν εμπνέει, δεν οραματίζεται, απλά αναμένει τον βέβαιο θάνατο. Ακόμη και δικοί της ψηφοφόροι σε μεγάλα «γαλάζια» κάστρα προτίμησαν ν’ απέχουν ή ψήφισαν Λεβέντη, ενώ σημείωσε πτώση ακόμη και στα Δωδεκάνησα που σήκωσαν το μεγάλο βάρος της λανθασμένης μεταναστευτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα δεδομένα είναι σαφή. Αν η Νέα Δημοκρατία δεν αλλάξει εκ βάθρων –ίσως και με νέο σχηματισμό- αν δεν ανοίξουν όλα τα παράθυρα να μπει φρέσκος και καθαρός αέρας, αν δεν ξεκολλήσει από το σώμα της τους γραφικούς, τους γυμνοσάλιαγκες και τους διεφθαρμένους, θα μετράει ήττες. Αν δεν αποτολμήσει την τεράστια αυτοκριτική ΚΑΙ για τις δικές της ευθύνες στην πορεία της χώρας (ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2009 η χώρα είχε έσοδα 50,5 δις κι έξοδα 84,2 δις) και δεν μπουν τα δάκτυλα επί των τύπων των ήλων, ο Αλέξης Τσίπρας θα στήσει αέναο πάρτι… Αν δεν κλειδώσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον ηλίθιο συντηρητισμό για ζητήματα που αφορούν όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού (σχέσεις κράτους –εκκλησίας, ατομικά δικαιώματα, διαφάνεια, αξιοκρατία –πελατειακές στηρίξεις κ.α.) τότε θα αλωνίζουν εσαεί οι καμένοι πολιτικοί σαλτιμπάγκοι, τόσο εντός της όσο και στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αν δεν θέσει σαφείς κανόνες στο εσωκομματικό της πεδίο (π.χ. οι βουλευτές κι ο αρχηγός να έχουν μόνο δυο κοινοβουλευτικές θητείες) δεν θ’ απαλλαγεί από εσωκομματικές βαρωνίες, αγκυλώσεις από οικονομικά συμφέροντα και μονίμως θα περιστρέφεται πέριξ της καταστροφικής εσωστρέφειας. Αν δεν γίνει ελκυστική, θα είναι μονίμως δεύτερη. Χωρίς ούτε αυτό να είναι βέβαιο… Αν δεν σταματήσει να ζει με το παρελθόν και τις πράγματι σπουδαίες στρατηγικές της επιλογές για τη χώρα, δεν θα μπορέσει ποτέ να συναντήσει το μέλλον και θα σοκάρεται μονίμως από ανίερες και παρά φύση «συναντήσεις» της Αριστεράς με τον ακροδεξιό εθνικισμό και τον καιροσκοπισμό.
Το κακό είναι ότι δεν ανοίγει καμιά συζήτηση. Λες κι όλα θα διορθωθούν αυτομάτως αν αλλάξει η ηγεσία… Ή αν βρεθεί ο αντιτσίπρας! Αστεία πράγματα. Όσοι τα πιστεύουν πλανώνται πλάνη οικτρά. Φοβάμαι ότι είναι πολλοί…
Ο Σύριζα φαίνεται να ανοίγει την ψαλίδα και να είναι άνετος νικητής, με 3-3,5 μονάδες αυτή τη στιγμή. Εκτιμώ ότι η διαφορά θα φτάσει το 4%. Κατά τα λοιπά κάποιες λεπτομέρειες αλλάζουν σε σχέση με την προηγούμενη εκτίμησή μου, που δίνουν μερικές διαφοροποιημένες τιμές κατά 0,25-0,5%. Οι ΑΝΕΛ δείχνουν οριακά εκτός Βουλής, κοντά στο 3%. Η εκτίμηση του 3,5% είναι προσωπική μου διαίσθηση. ΚΑΛΗ ΨΗΦΟ!
Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα να διαπραγματεύεται, όπως καταγράφηκε γελοιογραφικά στον ευρωπαϊκό και στον ελληνικό Τύπο, θα διαψεύδει εσαεί τη σημερινή προσπάθεια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει γενική αμνησία στη χώρα.Ενδεικτική είναι η βινιέτα του γελοιογράφου των Times, Πήτερ Μπρουκς, που έχει ημερομηνία 7/7/2015.
του Πέτρου Παπασαραντόπουλου
Για όσους έχουν ασχοληθεί με τον ιδεολογικό λόγο της Αριστεράς, δεν προκαλεί έκπληξη η σημερινή προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια καρικατούρα της μεθόδου του διαλεκτικού υλισμού, για μια απομίμηση της «άρνησης της άρνησης»ή με άλλα λόγια για μια προσπάθεια να δικαιολογήσει κάποιος το ότι λέει ασυναρτησίες, όντας «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», θυμίζοντας τον καβαφικό στίχο «Είπεν ο Μυρτίας, Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια, [...] εν μέρει εθνικός κι εν μέρει χριστιανίζων». Αναδημοσίευση από το Books' Journal, 58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.
Στις 8 Ιουλίου 2015, τρεις ημέρες μετά τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και τη θριαμβευτική επικράτηση του ΟΧΙ με ποσοστό 61,31%, ο Αλέξης Τσίπρας, μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και κατήγγειλε με σκληρές εκφράσεις τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την ευρωζώνη, υποστηρίζοντας ότι «τα χρήματα που δόθηκαν στην Ελλάδα, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν κατέληξαν ποτέ στον ελληνικό λαό», και ότι «αυτό που ονομάζουμε ελληνική κρίση δεν είναι παρά η συνολική αδυναμία της ευρωζώνης να βρει μια οριστική λύση, σε μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση χρέους». Ήταν μια ομιλία ρήξης, παρά τις επικλήσεις στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη[1]. Όλοι οι αναλυτές επισήμαιναν ότι η Ελλάδα είχε μπει στην τελική ευθεία της μετωπικής σύγκρουσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Την επόμενη ημέρα, αργά το βράδυ, η ελληνική κυβέρνηση, σε συνεργασία με στελέχη της τρόικας, απέστειλε ένα νέο αίτημα προς τους θεσμούς για δάνειο από το ESM, και συνακόλουθα νέο μνημόνιο, σε τελείως διαφορετικό μήκος κύματος από τις προηγούμενες προτάσεις[2].
Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη κυβίστηση που έχει ποτέ πραγματοποιήσει ένας κομματικός σχηματισμός ο οποίος είχε βασίσει όλη την προεκλογική στρατηγική του στην καταγγελία, την κατάργηση και το σχίσιμο του μνημονίου. Η φενάκη του αντιμνημονίου κατέρρευσε, με άμεση συνέπεια τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας, υπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έμειναν πιστά στη γραμμή της σύγκρουσης με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, την έξοδο από την ευρωζώνη και το ευρώ, με εισαγωγή της δραχμής ως εθνικού νομίσματος.
Πολιτική και ιδεολογική αλαλία Αυτή η ξαφνική μετάλλαξη δημιούργησε ένα τεράστιο πολιτικό και ιδεολογικό πρόβλημα στα στελέχη και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πρώτη φάση οδήγησε σε πολιτική και ιδεολογική αλαλία, αποδεικνύοντας, για μια ακόμα φορά, το πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι ιδέες και οι αντιλήψεις στη διαμόρφωση και την υποστήριξη πολιτικών αποφάσεων. Ο ρόλος της ιδεολογίας ως «τσιμέντου» για τη συγκρότηση και διαμόρφωση ενός κοινωνικού σχηματισμού καθώς και των πολιτικών κομμάτων, που τόσο εύστοχα επισήμανε ο Αντόνιο Γκράμσι[3], παραμένει αναντικατάστατος.
Για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν επείγουσα ανάγκη να διαμορφώσει έναν νέο λόγο, μια νέα αφήγηση, προκειμένου να πείσει για την ορθότητα της νέας πολιτικής γραμμής. Χωρίς αυτόν τον νέο λόγο, τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ευάλωτα στις πιέσεις των πρώην συντρόφων τους, που συγκρότησαν τη Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ), αλλά και σε ένταση με τους δικούς τους ιδεολογικούς κώδικες, πλήρως ασύμβατους με τη μνημονιακή πολιτική επιλογή, δεδομένου ότι βασίζονταν στη λογική της ρήξης με τη «νεοφιλελεύθερη Ευρώπη», τον «απάνθρωπο καπιταλισμό» και το «σύστημα» που γεννάει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο[4].
Με άλλα λόγια, ένα κόμμα, που δήλωνε βαθύτατα αντισυστημικό, καλούνταν να επανεφεύρει τον εαυτό του, ακαριαία, και να αιτιολογήσει τη συστημική κυβίστηση, δεδομένου ότι τα «παλιά βιβλία» δεν είχαν πλέον καμιά πραγματική αξία.
Στο κείμενο που ακολουθεί, θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε και να κωδικοποιήσουμε τον ιδεολογικό λόγο του νέου ΣΥΡΙΖΑ, που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, το οποίο καλείται και να υλοποιήσει, σε περίπτωση που σχηματίσει και πάλι κυβέρνηση, μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015.
Θα πρέπει να έχουμε, εξ αρχής, υπ’ όψη μας ότι ένας νέος ιδεολογικός λόγος κρυσταλλώνει τις πολιτικές μεταλλάξεις και διαμορφώνει, εν τοις πράγμασι, μια τελείως διαφορετική πολιτική φυσιογνωμία σ’ έναν κομματικό σχηματισμό.
Ξαναγυρίζοντας στον Λένιν Αυτό το καθήκον ανέλαβε πρώτος ο Αλέξης Τσίπρας. Επιστράτευσε τη μόνη ιδεολογική φαρέτρα που κατέχει, τον μαρξισμό-λενινισμό, και ειδικότερα τον Λένιν.
Είμαστε σε πόλεμο και, όπως είπε ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν, μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Χάσαμε τη μάχη, όχι τον πόλεμο[5].
Άραγε, με ποιους είμαστε σε πόλεμο; Ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει με σαφήνεια ποιους πολεμάμε: «Οι αντίπαλοί μας, που διαθέτουν μέσα οικονομικής πίεσης, εκφοβισμού, προπαγάνδας, εξαγοράς, διαφθοράς, επιδιώκουν να μας εξουδετερώσουν, να μας τελειώσουν, να μας σύρουν στο βάλτο […] Συνεπώς καμιά διαστρέβλωση, καμιά προπαγάνδα της ήττας, καμιά ωραιοποίηση και κανένα καμουφλάζ δεν μπορεί να κρύψει τον πραγματικό χαρακτήρα των δυνάμεων που συγκρούονται σε αυτό τον πόλεμο […] Εμείς που θέλουμε να γκρεμίσουμε με μικρές και μεγάλες, πολιτικές και κοινωνικές, εκλογικές και κινηματικές μάχες αυτό το καθεστώς. Τοίχο τοίχο, ώς τα θεμέλια του»[6].
Αυτή η πολεμική ανάγνωση των διαπραγματεύσεων και των σχέσεων με τους ευρωπαίους εταίρους δεν μπορεί παρά να οδηγεί σε σάλπισμα, όπως το ακόλουθο: «Θα δώσεις τη μάχη. Θα έχεις απώλειες, σίγουρα, αλλά ποια μάχη δεν έχει απώλειες. Το ζήτημα είναι να μη παραδώσεις τα όπλα. Και εμείς τα όπλα δε τα παραδίδουμε».
Αυτή τη γραμμή, ανέλαβαν να εξειδικεύσουν πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με συνεχή επίκληση σε λενινιστικά τσιτάτα[7].
Σύντομα όμως διαπίστωσαν ότι δεν είναι δυνατόν να διεκδικείς να κυβερνήσεις μια χώρα που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έστω και με τις ελληνικές ιδιομορφίες, με δοξασίες του παρελθόντος, που έχουν ιστορικά και πολιτικά ηττηθεί. Η ανάγκη για κάτι διαφορετικό ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Πολύ περισσότερο που, στο στρατόπεδο της μαρξιστικής-λενινιστικής ορθοδοξίας, η νεοσύστατη ΛΑΕ διαθέτει σαφές συγκριτικό πλεονέκτημα, ενώ παράλληλα, η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ είναι παγερά αδιάφορη για το αν οι ρήσεις του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν είναι συμβατές με τις πράξεις του Αλέξη Τσίπρα.
Το αντιμνημονιακό μνημόνιο Με δεδομένα τα όρια της πολεμικής αφήγησης, έπρεπε επειγόντως να σκιαγραφηθεί κάτι διαφορετικό, κάτι ευρύτερο, κάτι πιο «μαζικό», έστω και εάν ήταν τελείως διαφορετικό ως λογική απ’ όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω.
Το ιδεολόγημα που προκρίθηκε ήταν σουρεαλιστικού χαρακτήρα. Εμείς θα εφαρμόσουμε το μνημόνιο με αντιμνημονιακό τρόπο. Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, δεν πιστεύει ότι τα μέτρα που έχει υπογράψει είναι ορθά και κατά συνέπεια αποποιείται την πατρότητα του προγράμματος.
Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι, πολύ απλά, «θα απεμπλακούμε από το μνημόνιο εφαρμόζοντας το μνημόνιο»[8].
Για όσους δεν κατάλαβαν, ανέλαβε να εξειδικεύσει ο Νίκος Φίλης: «Η σύμβαση ήταν ελιγμός για να μη συντριβεί η χώρα και δεν μπορεί να υλοποιηθεί ως έχει», υποστηρίζοντας ότι είναι ανάγκη να σχηματιστεί «προοδευτική και όχι μνημονιακή κυβέρνηση» για να προταχθεί «κοινωνικό πρόγραμμα και η διαπραγμάτευση για το χρέος με πολιτική σταθερότητα»[9].
Και για όσους συνέχισαν να αναρωτιούνται τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά, ο Πάνος Καμμένος ήταν απολύτως σαφής: «Δεν πρόκειται για μνημόνιο, πρόκειται για την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια»[10].
Επιπρόσθετα, ένας ευφάνταστος υπουργός της απερχόμενης κυβέρνησης ονομάτισε τα όσα αναφέρθηκαν ως «ριζοσπαστικό πραγματισμό»[11].
Για όσους έχουν ασχοληθεί με τον ιδεολογικό λόγο της Αριστεράς, τα παραπάνω δεν προκαλούν έκπληξη. Πρόκειται για μια καρικατούρα της μεθόδου του διαλεκτικού υλισμού, για μια απομίμηση της «άρνησης της άρνησης»[12], ή με άλλα λόγια για μια προσπάθεια να δικαιολογήσει κάποιος το ότι λέει ασυναρτησίες, όντας «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», θυμίζοντας τον καβαφικό στίχο «Είπεν ο Μυρτίας, Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια, [...] εν μέρει εθνικός κι εν μέρει χριστιανίζων».
Και κάποια ψήγματα ρεαλισμού Επειδή όμως είναι ζωτική ανάγκη για τον ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθήσει να δώσει την εικόνα ενός κόμματος που πλέον έχει προσγειωθεί στην πραγματικότητα, είναι απαραίτητες και κάποιες δηλώσεις ριζικού ιδεολογικού αναπροσανατολισμού και πολιτικού ρεαλισμού, έστω και εάν είναι σε πλήρη αντίθεση με τις δύο προηγούμενες επιλογές, την πολεμική και τη μεσοβέζικη.
Τις βάσεις έθεσε και πάλι ο Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας ότι «δεν είναι επαναστατικό να επιλέγεις την απόδραση από την πραγματικότητα ή τη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας»[13].
Για το ποια είναι αυτή η πραγματικότητα, αναλαμβάνει να μας ενημερώσει ο Γιάννης Δραγασάκης ο οποίος, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην ΕΡΤ, διέκρινε τη δυνατότητα να αμβλυνθούν ορισμένα δύσκολα σημεία, μέσω αντισταθμιστικών προγραμμάτων που οικοδομούνται ήδη «σε συνεργασία με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης»[14].
Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ο Αλέκος Φλαμπουράρης λέει κατηγορηματικά ότι «θα εφαρμόσουμε τη συμφωνία που υπογράψαμε»[15], σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες δηλώσεις Φίλη, ενώ δηλώνει ρητά ότι «ακόμα και στην περίπτωση που είναι αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει τη συμφωνία», σε αντίθεση με δηλώσεις Βούτση που κινούνταν σε εντελώς αντίθετη γραμμή[16].
Το ιδεολογικό κενό και η διεκδίκηση της εξουσίας Η σκιαγράφηση των τριών βασικών αφηγήσεων, αντιτιθέμενων και αλληλοσυγκρουόμενων, που εκφωνούνται από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη μνημονιακή κυβίστηση, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, εν τέλει, υπάρχει ένα τεράστιο ιδεολογικό κενό στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
Μοναδικός συνεκτικός κρίκος είναι η διεκδίκηση, πάση θυσία, και η άσκηση της εξουσίας, λέγοντας στους πάντες τα πάντα, αυτά που θέλουν να ακούσουν, υποδυόμενος πότε το αντιμνημονιακό κόμμα, με το όπλο παρά πόδα, πότε το ντεμί σεζόν αντιμνημονιακό και πότε το ρεαλιστικό, νεομνημονιακό κόμμα.
Με την έννοια αυτή, τα όσα προαναφέρθηκαν συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως και να επιδιώκει να μεταλλαχθεί σ’ ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, Catchallparty[17]. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό, ίσως δε να είναι και επιθυμητό για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Εκείνο όμως που καθιστά αδύνατη μια τέτοια μετάλλαξη είναι ο αρχαϊκός ιδεολογικός εξοπλισμός[18], ο εγκλωβισμός σε ξεπερασμένα ερμηνευτικά σχήματα, η ισχυρή δόση ολοκληρωτικών δοξασιών και ο μανιχαϊσμός του λαϊκισμού που συνεχίζει να επινοεί εχθρούς εκεί όπου πρέπει να αναζητήσει συμμάχους[19].
Με τον τρόπο αυτό, είναι σχεδόν μοιραίο για ένα catchallpartyσε ιδεολογικό κενό, σε κενοτάφιο, πολύ σύντομα να γίνει ένα flashparty[20], κόμμα πομφόλυγας, και να εξαφανιστεί από το πολιτικό προσκήνιο.
Η αυτοθυματοποίηση Παράλληλα, ως αυτοτελές ιδεολογικό φαινόμενο, εκτυλίσσεται μια νέα ανάγνωση της συμφωνίας και της υπογραφής του μνημονίου, εκείνη της αυτοθυματοποίησης.
Πρόκειται για μια ανάγνωση εξαιρετικά δημοφιλή στην ελληνική κοινωνία, που αρέσκεται να αυτοπροσδιορίζεται ως θύμα των εχθρών, των ισχυρών, των επίβουλων, των κακών.
Με δεδομένη την παραδοχή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά διαθέτουν στο διηνεκές την ηθική υπεροχή και το ηθικό πλεονέκτημα (άραγε, πού εδράζεται αυτή η άποψη;) έχει αναπτυχθεί μια «αρθρογραφία της ήττας», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Γιώργος Στόγιας[21], όπου αναπτύσσεται ένας ηθικολογικός λόγος, ερήμην της πολιτικής, με τους υποστηρικτές αυτής της άποψης να «απευθύνονται και απολογούνται, με σπαραγμό ψυχής, αποκλειστικά σε όσους πίστεψαν στο όραμα και τώρα κοιτούν απογοητευμένοι και θυμωμένοι την άτακτη συνθηκολόγηση. Η ρητορική τους για το μέλλον δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή του πρωθυπουργού: Κανένας αγώνας που δόθηκε δεν είναι ολοκληρωτικά χαμένος. Ηττηθήκαμε γιατί ήμασταν αφελείς, απροετοίμαστοι, ιδεολόγοι, επιπόλαιοι. Ναι, αλλά ήμασταν και είμαστε οι καλοί, αυτός είναι ο κρίκος που μας ενώνει, το άστρο που θα μας οδηγεί στη νεομνημονιακή ζωή»[22].
Σύμφωνα με αυτή την παλαιομαρξιστική βουλγκάτα, μια συμφωνία με τη «νεοφιλελεύθερη Ευρώπη» δεν μπορεί ποτέ να είναι ένα τελέσφορος συγκερασμός, για να θυμηθούμε τον Κ. Θ. Δημαρά. Η διαπραγμάτευση και η συμφωνία που οδήγησε στην υπογραφή του νέου μνημονίου δεν αντιμετωπίζονται πολιτικά, αλλά θεολογικά. Είναι, εξ ορισμού, πόλεμος (ταξικός;) με νικητές και ηττημένους. Δεν μπορεί να είναι κάτι με θετική κατάληξη και για τα δύο μέρη. Για την Ελλάδα που σώθηκε από την καταστροφή και για την ευρωζώνη, που διατήρησε τη συνοχή της και συνέβαλε στη διάσωση (;) ενός προβληματικού μέλους της.
Η έπαρση της απόλυτης αλήθειας Οι μεταλλάξεις και οι πολιτικές και ιδεολογικές πιρουέτες που εξετάστηκαν στο κείμενο αυτό συνοδεύονται από μια, ακατανόητη, έπαρση και αλαζονεία, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, από πολιτικά στελέχη που είναι πεισμένα ότι κατέχουν το προνόμιο της ηθικής ανωτερότητας και της κατοχής της απόλυτης αλήθειας.
Ακούγοντας σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίζουν τα ακριβώς αντίθετα απ’ όσα έλεγαν πριν από λίγο καιρό, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, αξίζει να αναφέρουμε τα όσα, διεισδυτικά, επεσήμανε, πριν από 60 χρόνια, ο Τζορτζ Όργουελ, στο δυστοπικό 1984:
Ο ομιλητής ρητόρευε γύρω στα είκοσι λεπτά, όταν ένας αγγελιοφόρος ανέβηκε πολύ βιαστικός στην εξέδρα και έβαλε κρυφά στο χέρι του ομιλητή ένα χαρτάκι. Αυτός το ξεδίπλωσε και το διάβασε χωρίς να σταματήσει την ομιλία του. Τίποτα δεν άλλαξε στη φωνή, στις κινήσεις του ή σ’ αυτά που έλεγε, αλλά ξαφνικά τα ονόματα ήταν διαφορετικά. Χωρίς να ειπωθούν λέξεις το πλήθος κατάλαβε.Η Ωκεανία πολεμούσε πλέον με την Ανατολασία και όχι με την Ευρασία. Αμέσως προκλήθηκε μεγάλη σύγχυση. Τα πανό και οι αφίσες που στόλιζαν την πλατεία ήταν όλα λάθος. Τα μισά απ’ αυτά έδειχναν τα πρόσωπα του τωρινού εχθρού! Ήταν σαμποτάζ. Οι πράκτορες του Γκολντστάιν είχαν κάνει τη δουλειά τους. Επακολούθησε ένα ιντερμέδιο όλο ταραχή, όπου οι αφίσες κατέβηκαν από τους τοίχους και τα πανό ξεσκίστηκαν και τσαλαπατήθηκαν… Το Μίσος συνεχιζόταν ακριβώς όπως και πριν, μόνο που είχε αλλάξει ο στόχος.
