Πάμε!

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Σφαγιαστική αποδόμηση μιας νοσταλγίας για εποχές που δεν υπήρξαν ποτέ.


του Άρη Δημοκίδη

Το 53% των Ελλήνων απάντησαν στην έρευνα του Pew Research Center ουσιαστικά ότι ζούσαμε καλύτερα πριν από 50 χρόνια.
Αντί άλλης απάντησης, αυτό το στάτους του παιδίατρου Αντώνη Δαρζέντα:



Το 53% των Ελλήνων ισχυρίζεται πως τη δεκαετία του ’60περνούσε καλύτερα. Και αρχίζετε κάτι Ευρωλιγούρηδες και λέτε πως τώρα είμαστε καλύτερα.

Εγώ αντίθετα έχω πολύ διαφορετική γνώμη.

Τη δεκαετία του ’60 όλα ήταν πολύ όμορφα! Η νεογνικη και παιδική θνησιμότητα ήταν τεράστια. Σχεδόν 2 στα 10 παιδιά πέθαιναν πριν ενηλικιωθουν. Πολλές γυναίκες πέθαιναν στη γέννα. Αλλά κάναμε πολλά παιδιά, οπότε μας περισσευαν.

Οι πόλεις και τα χωριά ήταν υπέροχα, γραφικά. Χωματοδρομοι παντού, όπου τα παιδιά έπαιζαν ευτυχισμένα, μιας και λίγα πήγαιναν σχολείο. Όταν είχαν να φάνε βέβαια. Ή όταν δεν δούλευαν από 12 χρονών.
Τα σπίτια ήταν απλά, λιτά, απέριττα. Συνήθως παραγκες, οι τυχεροί είχαν πέτρινα που το χειμώνα είχαν υπέροχη μούχλα και υγρασία ενώ η απουσία αφρολουτρων και σαπουνιων τους γλύτωνε πολύτιμο χρόνο. Δεν υπήρχαν τουαλέτες μέσα στα σπίτια και απολάμβαναν την υπέροχη αφοδευση στην ελληνική ύπαιθρο.

Οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν ειλικρινείς. Η γυναίκα ψήφιζε ότι και ο άντρας. Έπαιρνε και το όνομα του, όχι μόνο το επώνυμο αλλά και το μικρό. Μητσαινα, του Δημήτρη, Γιωργαινα του Γιώργη. Όχι όπως τώρα που τη ρωτάς «τίνος είσαι συ μάνα μου» και δεν ξέρει. Οι γυναίκες δεν κυκλοφορουσαν μόνες τους στο δρόμο. Η τιμή της αδερφής ήταν πάνω από όλα. Πολλά εγκλήματα τιμής γίνονταν. Όχι όπως τώρα που υποδεχεσαι χαμογελαστός το φίλο της κόρης σου και της αδερφής σου. Της έριχνες τότε μια μπουφλα και της έλεγες «δεν θα πας πουθενά μωρή». Και όλα λυνονταν αρμονικά, χωρίς διαφωνίες.

Δεν υπήρχε αυτισμός και κατάθλιψη. Ο τρελός της γειτονιάς ή του χωριού ήταν ένας από εμάς τον κοροϊδευαμε και τον σφαλιαρωναμε ή του πετουσαμε πέτρες και περνούσαμε πολύ ωραία. Αν τυχόν ήταν επικίνδυνος είχαν φροντίσει οι δικοί του να είναι μόνιμα κλειδωμένος σε ένα υπόγειο.

Οι σχέσεις των ανθρώπων με τα ζώα ήταν επίσης όμορφες.

Δεν υπήρχαν αδέσποτα! Γιατί οι καλοί χωριάτες όποτε έβλεπαν αδέσποτο ή το πυροβολουσαν ή του έριχναν φόλα. Τα παιδιά επίσης εδεναν ντενεκέδια στην ουρά τους ή τα πιο μερακλιδικα τους έβαζαν και στουπί με φωτιά.

Κρέας τρώγαμε μια φορά το εξάμηνο και αν, οπότε δεν υπήρχε δυσκοιλιοτητα και υψηλή χοληστερίνη. Ούτε καρκίνος. Ο κόσμος πέθαινε αγνά, από μια απλή ιωση, από πνευμονία, ελονοσία, διφθερίτιδα κοκκυτη. Και ζούσε έως τα 55 του. Ούτε σύνταξη ούτε να ταλαιπωρειται στις ουρές των τραπεζών.

Στη Σαντορίνη στο χωριό του πατέρα μου παιδιά έμεναν τυφλά από τραχωμα, μια νόσο που περνά με νερό και σαπούνι, ή με μια και μόνο σταγόνα αντιβιοτικού κολλυρίου.

Οι καρδιές των ανθρώπων όμως ήταν κοντά γιατί περνούσαμε εκείνα τα υπέροχα βράδια. Ιδίως το χειμώνα τουρτουριζοντας από το κρύο αγκαλιά όλοι μαζί για να ζεσταθουμε.

Ήταν υπέροχα λοιπόν τη δεκαετία του ’60. Και τη νοσταλγουμε. Και ξέρετε γιατί;.

Γιατί αυτήν την Ελλάδα αξίζουμε.


http://mikropragmata.lifo.gr/zoi/eiste-sto-53-ton-ellinon-pou-leei-pos-ti-dekaetia-tou-60-pernousame-kalytera-tote-diavaste-afto/

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

Μια σύντομη ανασκόπηση...

Αθήνα, 16 Μαρτίου 2018

Ενόψει του Συνεδρίου που ξεκινάει σήμερα, του Κινήματος Αλλαγής, το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών απαντάει με στοιχεία για την κρίση – τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε προκειμένου να αποκρύψουν οι ένοχοι τα ίχνη τους.

Γιατί είναι σημαντική αυτή η συζήτηση, δέκα χρόνια μετά;

Η αλήθεια είναι σημαντική, γιατί πρόβλημα που δεν αναγνωρίζεται δεν λύνεται. Οι πρωταγωνιστές της κρίσης, όπως και οι συνεχιστές τους στη σημερινή κυβέρνηση, επιμένουν να συγκαλύπτουν τα πραγματικά στοιχεία, σε μία μάχη συντήρησης και οπισθοφυλακής, την ώρα που η χώρα έχει ανάγκη να φύγει μπροστά. Να αφήσει πίσω της την καθήλωση στη μιζέρια και να επιτρέψει στους πολίτες της να δημιουργήσουν, σε μία χώρα με πλαίσιο και κανόνες για όλους.

Να συμφωνήσουμε στα αίτια της κρίσης για να μπορέσουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα, να φύγουμε μπροστά έχοντας αντιμετωπίσει χρόνια προβλήματα, να φτιάξουμε ένα διαφορετικό αύριο για την Ελλάδα, πιο δίκαιη, διάφανη, δημιουργική, δημοκρατική – μια πολιτεία που θα υπηρετεί τις προτεραιότητες του λαού.

Μέρος Α: Συναίνεση και «πράσινα παπαγαλάκια.
Μέρος Β: Σχέδιο Καραμανλή: «Χρεοκοπήσαμε τη χώρα, ας φύγουμε».
Μέρος Γ: Η τεκμηριωμένη στατιστική απάτη επί Καραμανλή και η σιωπή της ελληνικής δικαιοσύνης.
Μέρος Δ: Ο ταλαντούχος (στη συγκάλυψη Καραμανλή) κύριος Προβόπουλος.

Το Συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής είναι και μία μοναδική ευκαιρία να σπάσει η ομερτά της συγκάλυψης των πραγματικών υπαιτίων για την πρωτοφανή κρίση που βιώνουν οι Έλληνες τα τελευταία δέκα σχεδόν χρόνια. Τα παρακάτω κείμενα αποτελούν στο σύνολό τους ανοικτή επιστολή προς τους καραμανλικούς εμπρηστές της ελληνικής οικονομίας και τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψάλτες τους. Τους προκαλούμε να διαψεύσουν έστω μία λέξη. Η υπέρβαση της κρίσης και η ανόρθωση της χώρας, προϋποθέτουν αλήθειες. Για να μην επαναληφθούν τα εγκλήματα που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, ποτέ ξανά.

ΜΕΡΟΣ Α’

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ «ΠΡΑΣΙΝΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ»


Στις 22 Μαρτίου 2004 ο Γιώργος Α. Παπανδρέου κάνει την πιο συναινετική ομιλία Αρχηγού Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε Προγραμματικές Δηλώσεις Κυβέρνησης:

«Κατ’ αρχήν επικροτώ το ύφος της ανάγνωσης και τις γενικές διακηρύξεις περί ενότητας, σύνθεσης, κυβέρνησης όλων των Ελλήνων, συναίνεσης και κατάργησης των διαχωρισμών. Το προσυπογράφω. Δηλώνω εξ αρχής ότι το πιστεύουμε και ότι είναι στις προθέσεις μας να διαμορφώσουμε ένα νέο πολιτικό πολιτισμό… Σε ό,τι αφορά τη διαφάνεια, κάθε ουσιαστικό μέτρο εμείς θα το υποστηρίξουμε. Σε ό,τι αφορά τη διαφθορά, σε ό,τι κτυπήσετε θα έχετε τη συμπαράστασή μας. Επίσης, όποιο μέτρο αποτελέσει ουσιαστική συμβολή στο να αποδεσμεύει την πολιτική ζωή από το οικονομικό κεφάλαιο της χώρα μας, την αθέμιτη αν θέλετε επιρροή του οικονομικού κεφαλαίου στη χώρα μας, εμείς θα το στηρίξουμε…Στην εξωτερική πολιτική και εδώ θα μας βρείτε κοντά σας, στα μεγάλα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.»

Κάποια απάντηση ή πρωτοβουλία συναίνεσης από Καραμανλή το 2004; Καμία.

Κάποια απάντηση ή πρωτοβουλία συναίνεσης από Καραμανλή το 2005; Καμία.

Κάποια απάντηση ή πρωτοβουλία συναίνεσης από Καραμανλή το 2006; Καμία.

Κάποια απάντηση ή πρωτοβουλία συναίνεσης από Καραμανλή το 2007; Καμία.

Στις 10 Ιουλίου 2008, δραματική έκκληση Παπανδρέου σε Καραμανλή για συνεργασία σε πλήρη διαλεύκανση σκανδάλου Siemens με προσωπική επιστολή:

«Αυτή την πολιτική βούληση περιμένει ο λαός από μας, την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου. Το περιμένει, το απαιτεί, τώρα. Και το περιμένει ειδικότερα από τα δύο μας κόμματα, της Κυβέρνησης και της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Δύο κόμματα που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα. Δύο κόμματα που δυστυχώς φέρονται από την Γερμανική Δικαιοσύνη ότι στελέχη τους μπορεί να έχουν εμπλακεί σε παράνομο χρηματισμό. Γι΄ αυτό η ευθύνη, η δική σας και η δική μου, είναι μεγάλη».

Κάποια απάντηση ή πρωτοβουλία συναίνεσης από Καραμανλή το 2008; Καμία.

Άλλωστε όλα πήγαιναν καλά: το 2007 η χώρα, σύμφωνα με τον κ. Καραμανλή, είχε αποκτήσει «υγιή δημόσια οικονομικά» και μέχρι το 2008 «οι μεταρρυθμίσεις θωράκισαν αποτελεσματικά την οικονομία μας». Τον Δεκέμβριο του 2008 σε ομιλία του στους βουλευτές της Ν.Δ. απαριθμεί μάλιστα σειρά φοροελαφρύνσεων και επιδομάτων για το 2009 και δηλώνει ευθαρσώς «μειώσαμε σημαντικά τα ελλείμματα, μειώσαμε το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ., διαδόσεις για πρόβλημα στην αναχρηματοδότηση του χρέους είναι υποβολιμαίες, ανεύθυνες και επικίνδυνες».

Πότε θυμήθηκε τη συναίνεση ο κ. Καραμανλής;

Από τη στιγμή που βρέθηκε πίσω στις δημοσκοπήσεις (Σεπτέμβριος 2008), από τη στιγμή που κατάλαβαν όλοι τη διάλυση του κράτους (Δεκεμβριανά 2008) και όταν κάηκε και το χαρτί του ανασχηματισμού (Ιανουάριος 2009). Η «συναίνεση» ήταν το τελευταίο επικοινωνιακό χαρτί μήπως και αλλάξουν οι δημοσκοπήσεις.

Αρχές Φεβρουαρίου 2009, ο κ. Καραμανλής αρχίζει να μιλάει για συναίνεση που είχε αρνηθεί 5 χρόνια. Ο Παπανδρέου ζητάει εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2009, το οποίο αν είχε εισακουστεί η Ελλάδα δεν θα αντιμετώπιζε κρίση τέτοιας σφοδρότητας όπως αυτή του 2010.

Γιατί η «συναίνεση» Καραμανλή ήταν απάτη και επικοινωνιακό τρικ;
Πρώτον, γιατί δεν είχε οποιοδήποτε σοβαρό και συγκεκριμένο περιεχόμενο. Τα «6 σημεία Καραμανλή για τη συναίνεση» προκαλούν γέλιο γιατί καλούσαν τους πολιτικούς αρχηγούς να δεσμευθούν σε τρομερές γενικότητες του στυλ «η σταδιακή μείωση των ελλειμμάτων πρέπει να αποτελεί κύρια προτεραιότητα» και «κεντρικό εργαλείο επ αυτού είναι η αποτελεσματική μείωση των δημοσίων δαπανών, ο περιορισμός της σπατάλης».
Δεύτερον, γιατί στα λόγια ζητούσε συναίνεση για την οικονομία ενώ την ίδια στιγμή τη διέλυε. Την ώρα που στα λόγια ζητούσε συναίνεση για να μη γίνει «ανεξέλεγκτη η κατάσταση» στην οικονομία, την ίδια στιγμή έκρυβε ότι η κυβέρνησή του είχε ήδη καταστήσει την πορεία της οικονομίας ανεξέλεγκτη, όπως θα μαθαίναμε μήνες μετά.
Τρίτον, γιατί όταν δεν του βγήκε το χαρτί της συναίνεσης για την κρίση, άλλαξε τροπάριο και κατηγορούσε ως «πράσινα παπαγαλάκια» όσους μιλούσαν για κρίση! Τα σχετικά σποτάκια καταγγελίας όσων μιλούν για κρίση, ενόψει ευρωεκλογών (εδώ, εδώ και εδώ), ελάχιστες εβδομάδες μετά τις συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών για την αντιμετώπιση της κρίσης, έχουν μείνει στην ιστορία για το ξεγύμνωμα που επέφεραν στο όλο επικοινωνιακό τρικ της συναίνεσης.
Και τέταρτον, γιατί ο κ. Καραμανλής αντί να βάλει πλάτη έστω στη συναίνεση στην αντιμετώπιση της διαφθοράς, προτίμησε να κλείσει νύχτα τη Βουλή για να παραγραφούν όλες οι υποθέσεις. Αρχές Μαΐου 2009, ο Γ.Παπανδρέου απευθύνει την ιστορική έκκληση «διαφάνεια, κι ας ματώσουμε» στον τότε πρωθυπουργό: «Η αντιμετώπιση της διαφθοράς δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μια κομματική αντιδικία. Είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Όσο και αν ματώσουμε, δεν έχουμε άλλα περιθώρια». Τέσσερις μέρες μετά, στις 9 Μαΐου 2009, ο κ. Καραμανλής αποφασίζει να κλείσει νύχτα τη Βουλή.

ΜΕΡΟΣ Β’

ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ: «ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΑΜΕ ΤΗ ΧΩΡΑ, ΑΣ ΦΥΓΟΥΜΕ»


Ποιος οδήγησε την Ελλάδα στα πρόθυρα χρεοκοπίας και στην ανάγκη Μνημονίου;

Ιδού τι απάντησε στο ερώτημα όχι κάποιος υποκειμενικός παράγοντας, όχι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ ή κάποιο άλλο κόμμα, όχι κάποιο ελληνικό μέσο ενημέρωσης ή δημοσιογράφος, αλλά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και οι βουλευτές του σε επίσημη Έκθεση το 2014:

«[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο] επισημαίνει ότι, πριν από την έναρξη του προγράμματος συνδρομής ΕΕ-ΔΝΤ, το οποίο δρομολογήθηκε την άνοιξη του 2010, υπήρχε ένας διττός φόβος που αφορούσε την «αφερεγγυότητα» και τη «μη βιωσιμότητα» των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας ως αποτέλεσμα της συνεχώς μειούμενης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και του μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού, με το δημόσιο έλλειμμα να αγγίζει το 15,7% του ΑΕγχΠ το 2009, έναντι – 6,5% το 2007, και τον λόγο δημόσιου χρέους προς ΑΕγχΠ να συνεχίζει την ανοδική πορεία του από το 2003, όταν είχε διαμορφωθεί στο 97,4%, αγγίζοντας το 129,7% το 2009 και το 156,9% το 2012…η Ελλάδα εισήλθε σε περίοδο ύφεσης το τέταρτο τρίμηνο του 2008· σημειώνει ότι συνέπεια των έξι τριμήνων αρνητικού ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕγχΠ που βίωσε η χώρα ήταν η ενεργοποίηση, κατά το έβδομο, του προγράμματος συνδρομής…»

Με άλλα λόγια τι λέει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;

1. Μπήκαμε στο Μνημόνιο γιατί καταβαραθρώθηκε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, μαντέψτε πότε… [Σημείωση: το 2006 είχε ανακοινωθεί και διαφημιστεί από την κυβέρνηση Καραμανλή ως «Έτος Ανταγωνιστικότητας». Ήταν η χρονιά που διαλύθηκε κυριολεκτικά η ανταγωνιστικότητά μας. Πολύ πριν τη διεθνή κρίση.]


Πηγή: ΣΕΠΕ, World Economic Forum

2. Δεύτερον, μπήκαμε στο Μνημόνιο γιατί η Ελλάδα εισήλθε σε περίοδο ύφεσης από το 2008, μαντέψτε επί ποιας κυβέρνησης… [Σημείωση: δυστυχώς η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη από αυτή που περιγράφει η Έκθεση. Γιατί η Ελλάδα εισήλθε τελικά σε ύφεση όχι στο τέταρτο, αλλά από το δεύτερο τρίμηνο του 2008, πριν δηλαδή τη διεθνή κρίση που έσκασε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Σημειωτέον, η τότε κυβέρνηση ορκιζόταν ότι το 2008 έκλεισε με ανάπτυξη για την Ελλάδα και στον προϋπολογισμό του 2009 προέβλεπαν ανάπτυξη 2,7%…]



3. Και τρίτον, μπήκαμε στο Μνημόνιο λόγω «μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού». Μαντέψτε πότε… [Σημείωση: από την ανεξαρτησία της το 1830 μέχρι το 2003, σε 173 δηλαδή χρόνια, η Ελλάδα χρεώθηκε περίπου 180 δις ευρώ. Μέσα στα 5 επόμενα χρόνια, από το 2004 έως το 2009, χρεώθηκε άλλα 120 δις…]


Εκτόξευση δαπανών και σπατάλης, μείωση εσόδων | Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ, Eurostat

…Οδήγησαν σε αβυσσαλέο πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο έφτασε το 2009 να ισούται με 25 δις., δηλαδή όλη η μισθοδοσία του δημοσίου για ένα χρόνο ή τα έσοδα από 10 ΕΝΦΙΑ…



…και έτσι, με όλα τα παραπάνω, εκτοξεύτηκε το χρέος σε ύψη χρεοκοπίας για την Ελλάδα.


Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, Eurostat

Και μετά απλά έφυγαν. Αφού χρεοκόπησαν τη χώρα. Και αφού έκρυψαν την αλήθεια. Είπαν μόνο «καπνίζει ο φούρνος», όταν η φωτιά είχε ήδη κατακάψει τα μισό σπίτι – για αυτό και έφευγαν…

ΜΕΡΟΣ Γ’

Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ ΕΠΙ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ


Πότε μαγειρεύτηκαν τα στατιστικά στοιχεία της χώρας διαλύοντας την αξιοπιστία της;

Ιδού και πάλι τι απάντησε στο ερώτημα όχι κάποιος υποκειμενικός παράγοντας, όχι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ ή κάποιο άλλο κόμμα, όχι κάποιο ελληνικό μέσο ενημέρωσης ή δημοσιογράφος, όχι η Τρόικα, αλλά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και οι βουλευτές του στην επίσημη Έκθεση του το 2014:

«[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο] είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος· χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010· σημειώνει ότι η βαθμιαία αποκάλυψη της στατιστικής λαθροχειρίας στην Ελλάδα είχε αντίκτυπο στην ανάγκη αναπροσαρμογής των πολλαπλασιαστών, των προγνώσεων και των προτεινόμενων μέτρων…»

Με άλλα λόγια τι λέει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;
Μιλάει καθαρά για «στατιστική λαθροχειρία» μέχρι το 2009. Ο όρος στα αγγλικά στην Έκθεση είναι «statistical fraud», δηλαδή στατιστική ΑΠΑΤΗ. Ποιος ήταν κυβέρνηση μέχρι το 2009;
Δίνει συγχαρητήρια στην κυβέρνηση Παπανδρέου, μιλάει για «αποφασιστική δράση» και «επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση» των προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας, μεταξύ άλλων, με την ίδρυση ανεξάρτητης Στατιστικής Αρχής!
Υπογραμμίζει ότι η σταδιακή αποκάλυψη της στατιστικής απάτης τίναξε στον αέρα το πρόγραμμα και τους «πολλαπλασιαστές». Θυμάστε την κουβέντα για τους «λανθασμένους» πολλαπλασιαστές της Τρόικα; Ένας από τους βασικούς λόγους που έπεσαν έξω και κανένας δεν λέει είναι ότι είχαν υπολογιστεί πάνω σε λάθος στατιστικά νούμερα. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι το πρώτο Μνημόνιο συντάχθηκε με υπολογιζόμενη για το 2009 ύφεση στο -2%. Πότε μάθαμε ότι η ύφεση του 2009, προ Μνημονίου, είχε φτάσει το εξωφρενικό -3,2%; Δύο χρόνια μετά, τον Οκτώβριο του 2011…

Η Έκθεση λέει αλήθειες. Για αυτό και υπερψηφίστηκε από 448 ευρωβουλευτές από όλο το πολιτικό φάσμα και καταψηφίστηκε από μόλις 140, μεταξύ των οποίων οι ευρωβουλευτές ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί γκρεμίζει το αφήγημα που ξεπλένει τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για την οποία διαγωνίζονται ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ποιος θα την πρωτοξεπλύνει.

Η Έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου θάφτηκε επιμελώς στην Ελλάδα. Όταν ψηφίστηκε το 2014 ούτε το πλειοψηφόν κυβερνητικό κόμμα (ΝΔ) ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ) την έκαναν θέμα. Ο δεύτερος μάλιστα χειροκροτούσε και διαφήμιζε για μήνες την έρευνα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την τρόικα, αλλά όταν ψηφίστηκε η τελική Έκθεση, την καταψήφισε και δεν είπε κουβέντα…

Αλλά σε τι συνίσταται η στατιστική απάτη Καραμανλή που έδωσε στη χώρα τη χαριστική βολή για τα Μνημόνια;

Στις 8 Ιανουαρίου 2010, η Eurostat / Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκδίδει έκθεση μετά από αίτημα του Συμβουλίου ECOFIN το Νοέμβριο του 2009 που είχε ζητήσει να ερευνηθεί πώς προέκυψε η διαφορά στο έλλειμμα της Ελλάδας δύο μέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 (η Ελλάδα είχε πει ότι το έλλειμμα το 2009 θα φτάσει το 6%) και δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές (το έλλειμμα του 2009 υπολογίστηκε στο 12,5%). Στο 30σελιδο κείμενο , υπάρχει 8 (οκτώ) φορές, ναι 8 φορές, η φράση «deliberate misreporting» (εσκεμμένα εσφαλμένη αναφορά στοιχείων) σε σχέση με το τι έκαναν οι αρμόδιες αρχές επί κυβέρνησης Καραμανλή. Και υπογραμμίζει:

«Τα κράτη – εταίροι στο Ευρωπαϊκό Στατιστικό Σύστημα θεωρείται ότι συνεργάζονται με καλή πίστη. Οι εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές ή η απάτη δεν προβλέπονται στον κανονισμό».

Με άλλα λόγια, σε επίσημη έκθεση της Ε.Ε. / Eurostat και στη συνέχεια ακόμα και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου διατυπώνεται επίσημα και με στοιχεία η κατηγορία ότι η κυβέρνηση Καραμανλή έστελνε εσκεμμένα στην Ε.Ε. άλλα στοιχεία π.χ. για το έλλειμμα από αυτά που είχε στα χέρια της. Και έκρυβε εσκεμμένα από τον ελληνικό λαό και την Ε.Ε. την αλήθεια.

Τι γνώριζε η κυβέρνηση Καραμανλή και δεν τα είπε ποτέ στον ελληνικό λαό;

Τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Στις 2 Ιουλίου 2009 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει σε εσωτερικό της σημείωμα προς το Eurogroup πως το ελληνικό δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 κινδυνεύει να ξεπεράσει το 10%. Το κείμενο αυτό κρατήθηκε κρυφό από την ελληνική κοινωνία και δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ από την κυβέρνηση της ΝΔ.
Στις 14 Ιουλίου 2009 ο τότε Πρόεδρος του Eurogroup, J.C. Juncker, στέλνει προς τον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών επιστολή στην οποία αμφισβητεί τη βιωσιμότητα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης ΝΔ και εκφράζει μεγάλη ανησυχία για το έλλειμμα. Και αυτή η επιστολή κρατήθηκε κρυφή από την ελληνική κοινωνία και δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ από την κυβέρνηση της ΝΔ.
Καλοκαίρι 2009: ο τότε Υπουργός Οικονομικών της ΝΔ λαμβάνει από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους τα Δελτία Εκτέλεσης Προϋπολογισμού για τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο του 2009. Για πρώτη φορά στην ιστορία των δελτίων εκτέλεσης προϋπολογισμού, ο Υπουργός Οικονομικών της ΝΔ αποφασίζει να μην τα δημοσιοποιήσει, να τα κρατήσει κρυφά. Γιατί; Γιατί στα δελτία αυτά φαινόταν ήδη ότι το έλλειμμα έως τον Αύγουστο ήταν περίπου 21 δισ. ευρώ δηλ. ήδη κοντά στο 10% του ΑΕΠ. Δηλαδή στους πρώτους 8 μήνες του 2009 είχαμε ήδη έλλειμμα 10% όταν ο στόχος για το έτος ήταν …3,7%.

Και παρά τα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους τι έλεγε η κυβέρνηση Καραμανλή στον ελληνικό λαό και στην Ε.Ε.;

Τρία πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2009 ο κ.Καραμανλής μιλάει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Γνωρίζει και αυτός και ο Υπουργός του των Οικονομικών πως το έλλειμμα το πρώτο οκτάμηνο του 2009 είναι ήδη 10% και το έχουν κρύψει από τον ελληνικό λαό. Και σε αυτήν την ομιλία, όπου σύμφωνα με τη ΝΔ «ο Καραμανλής είπε την αλήθεια», ο τότε πρωθυπουργός λέει το χειρότερο ψέμα: «Στην Ε.Ε., το μέσο έλλειμμα εκτοξεύεται στο 6% του ΑΕΠ…[Στην Ελλάδα] το δημόσιο έλλειμμα, παρά την αύξησή του, παραμένει σε επίπεδα καλύτερα από το μέσο όρο της Ε.Ε.»…Δηλαδή κάτω από 6%, ενώ γνωρίζει ήδη ότι είναι πάνω από 10%.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2009 στο τηλεοπτικό debate των πολιτικών αρχηγών ο Γ. Παπανδρέου ερωτά τον κ. Καραμανλή αν τα νούμερα της οικονομίας είναι αυτά που είχαν δημοσιοποιηθεί ή «αν κρύβονται άλλοι αριθμοί, τους οποίους εμείς θα ανακαλύψουμε». Ο κ. Καραμανλής ενώ γνωρίζει ότι το έλλειμμα έχει ήδη φτάσει στο 10% τον Αύγουστο, ενώ έχει την ευκαιρία να πει την αλήθεια, επιλέγει και πάλι το ψέμα και απαντά: «Τους αριθμούς τους γνωρίζετε κ. Παπανδρέου».
Και η χαριστική βολή στην αξιοπιστία της Ελλάδας: Στις 2 Οκτωβρίου 2009, μόλις 2 ημέρες πριν τις εκλογές, παρά τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η τότε κυβέρνηση της ΝΔ πως το έλλειμμα έχει ξεπεράσει ήδη από τον Αύγουστο το 10%, η στέλνει επίσημη πρόβλεψη στην Eurostat πως το έλλειμμα του 2009 θα είναι 6% του ΑΕΠ.

Τελικά πόσο έφτασε το έλλειμμα του 2009;

Υπενθυμίζεται ότι ο προϋπολογισμός του 2009 μιλούσε για έλλειμμα 3,7% του ΑΕΠ.

Υπενθυμίζεται ότι δύο μέρες πριν τις εκλογές του 2009 η κυβέρνηση ΝΔ ενημέρωνε επίσημα την Ε.Ε. για έλλειμμα 6% του ΑΕΠ.

Μία πρώτη σοβαρή καταγραφή στοιχείων, με αστερίσκους, μετά τις εκλογές έδειξε έλλειμμα 12,5% του ΑΕΠ.

Κατά τη σύνταξη του πρώτου Μνημονίου, τον Απρίλιο του 2010, ελήφθη υπόψη νεότερη επίσημη εκτίμηση, κι αυτή με αστερίσκους από την Eurostat, για έλλειμμα 13,6% του ΑΕΠ.

Τελικά το ελληνικό κράτος κατάφερε να μετρήσει σωστά το έλλειμμα του 2009, χωρίς κανένα αστερίσκο από την Eurostat, έναν ολόκληρο σχεδόν χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 2010.

Έφτασε το 15,4% του ΑΕΠ.

24 δισ. ευρώ παραπάνω έλλειμμα από αυτό που ανακοίνωσε επίσημα η κυβέρνηση της ΝΔ στην Ε.Ε. δύο μέρες πριν τις εκλογές. Όσο όλη η ετήσια μισθοδοσία δημοσίου.

30 δισ. ευρώ παραπάνω έλλειμμα από αυτό που προέβλεπε ο προϋπολογισμός του 2009. Ποσό που ισούται με 15 φορές τα έσοδα του ΕΝΦΙΑ.

Τελικά πόσο έφτασε το έλλειμμα του 2009 για ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ;

Επειδή δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τα πραγματικά στοιχεία, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έχουν βάλει την υπογραφή τους, έχουν δώσει την ψήφο τους σε επίσημα κείμενα που λένε ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν πάνω από 15%, αποδεχόμενοι το δημοσιονομικό έγκλημα κυβέρνησης Καραμανλή.
Από το 2012, σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., έχει ψηφίσει προϋπολογισμό ο οποίος στην εισηγητική του Έκθεση, στη σελ.16, ανέφερε: «Το 2011, δεύτερο έτος εφαρμογής του Προγράμματος Οικονομικής Πολιτικής, επιτεύχθηκε μείωση του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης κατά 1,3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, ενώ συνολικά την περίοδο 2009-2011 η μείωση ήταν 6,2 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ (από 15,6% το 2009 σε 9,4% το 2011). Αυτή η μείωση είναι η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί από κράτος-μέλος της Ευρωζώνης».
Από το 2015, σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και των ΑΝΕΛ, έχει ψηφίσει προϋπολογισμό ο οποίος στην Εισηγητική του Έκθεση, στη σελ. 16, ανέφερε: «Το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης μειώθηκε από 15,2% του ΑΕΠ το 2009 στο 3,7% του ΑΕΠ το 2014».
Το βασικό στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών και του οικονομικού επιτελείου ΣΥΡΙΖΑ κ. Χουλιαράκης είπε το 2016 από το βήμα της Βουλής: «Το 2008 στόχος του προϋπολογισμού ήταν έλλειμμα 3,5 δισ. ευρώ, ο προϋπολογισμός έκλεισε με έλλειμμα 10 δισ. ευρώ. Το 2009, όλοι γνωρίζουμε, ότι ο προϋπολογισμός έκλεισε με έλλειμμα πάνω από 15% του ΑΕΠ».

Παρόλο όμως που έχουν παραδεχθεί δημοσίως και με τον πιο επίσημο τρόπο την αλήθεια, ακόμα και σήμερα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θάβουν την πραγματικότητα για να θάψουν και τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για το Μνημόνιο…
Η ΝΔ ακόμα και σήμερα υποστηρίζει ότι το έλλειμμα του 2009 δεν ήταν πάνω από 15%, ούτε καν 13% δεν έπρεπε να ήταν, γιατί αν παραδεχθεί το αντίθετο τότε παραδέχεται ότι η κυβέρνηση Καραμανλή μας οδήγησε στο Μνημόνιο. Αρχιτέκτονας και αυτής της αθλιότητας ο κ. Σαμαράς, ο οποίος ακόμα δεν είχε εκλεγεί Πρόεδρος της ΝΔ, κατηγόρησε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για «φούσκωμα» του ελλείμματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε πλήρως πολύ νωρίς την αθλιότητα ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «φούσκωσε» το έλλειμμα του 2009, με την Κουμουνδούρου να ξεπλένει συνειδητά τα τελευταία 5 χρόνια τις ευθύνες Καραμανλή. Για παράδειγμα..
Ενώ τον Ιούνιο του 2011 ο Α.Τσίπρας έλεγε στον τότε πρωθυπουργό Γ.Παπανδρέου στη Βουλή «…και είχατε την δικαιολογία πέρσι τέτοιο καιρό ότι η ΝΔ μας οδήγησε στα τάρταρα και ο κ. Καραμανλής σηκώθηκε και έφυγε και σεις βρεθήκατε με την πλάτη στον τοίχο. Αλήθεια λοιπόν, είναι αυτό. Το παραδέχομαι και εγώ.»,
Μόλις 5 μήνες μετά, από τα τέλη του 2011, είχε υιοθετήσει πλήρως τις θεωρίες συνομωσίας και ξεπλύματος Καραμανλή: «Η ελληνική κυβέρνηση φούσκωσε τα ελλείμματα του 2008 και του 2009 με τα χρέη των νοσοκομείων, καταγράφοντας το σύνολο των μελλοντικών οφειλών και όχι μόνο τις ετήσιες πληρωμές προς τους προμηθευτές. Αποτέλεσμα και αυτής της πράξης, ήταν να εκτιναχθεί το έλλειμμα το 2009 από το 5% στο 12,85%».

Καταγγελίες και επίσημα κείμενα που μιλάνε για «στατιστική απάτη» επί Καραμανλή, παραδοχή ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ ότι το έλλειμμα το 2009 ξεπέρασε το 15%. Τι κάνει η Δικαιοσύνη;

Τίποτα.

Ή μάλλον αντί να αναζητά ευθύνες από εκείνους που αποδεδειγμένα έστειλαν τα ελλείμματα στα ύψη, διέσυραν την αξιοπιστία της χώρας στέλνοντας ψεύτικα στοιχεία και την οδήγησαν στη χρεοκοπία πριν φύγουν χωρίς να πουν κουβέντα, μέρος της ελληνικής Δικαιοσύνης κυνηγά ακόμα εκείνους που δήθεν «φούσκωσαν επίτηδες το έλλειμμα του 2009 για να φέρουν στην Ελλάδα το ΔΝΤ», όπως λέει η θεωρία συνομωσίας.

Μέρος της ελληνικής Δικαιοσύνης ξεπλένει κι αυτό τις ευθύνες Καραμανλή για το Μνημόνιο. Οι δε ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που ως κυβέρνηση, όχι να αμφισβητήσουν, αλλά ούτε υποσημείωση δεν τόλμησαν να βάλουν στα στατιστικά στοιχεία που δικαιώνουν την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου, στο εσωτερικό της χώρας ακόμα συντηρούν τις θεωρίες συνομωσίας.

Στο στόχαστρο όλων βρίσκεται ο πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ κ. Γεωργίου, ο άνθρωπος που «τόλμησε», το Νοέμβριο του 2010, να μετρήσει το έλλειμμα του 2009 πάνω από 15%.

Τι κι αν τα στοιχεία του έχουν την επίσημη βούλα της Ε.Ε., χωρίς κανένα αστερίσκο.

Τι κι αν τα στοιχεία αυτά τα έχουν αποδεχθεί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που κυβέρνησαν από τότε.

Τι κι αν από το 2013 τρεις εισαγγελείς – ανακριτές και το Συμβούλιο Εφετών έχουν αποφανθεί ότι δεν ισχύουν οι καταγγελίες εις βάρους του.

Κάθε φορά βρίσκεται ένα μαγικό χέρι να κρατά την υπόθεση στα Δικαστήρια.

Για να μπορεί ακόμα η ηγεσία της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους για τα ψέματα που έχουν πει ενάντια στην κυβέρνηση Παπανδρέου για το έλλειμμα του 2009, να δηλώνουν «η υπόθεση βρίσκεται στη Δικαιοσύνη», λες και είναι δουλειά της Δικαιοσύνης να μετράει το έλλειμμα.

Για να μπορούν ακόμα οι πραγματικοί εμπρηστές της ελληνικής οικονομίας να παραμένουν στο απυρόβλητο.

Και το ερώτημα παραμένει: γιατί η Δικαιοσύνη δεν διερευνά αυτούς που εκτόξευσαν το έλλειμμα και το συγκάλυψαν και κυνηγά αυτούς που το αποκάλυψαν και είπαν την αλήθεια;

ΜΕΡΟΣ Δ’

Ο ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΟΣ (ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ) ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΣ


Όλο το 2009 καταρρέει κυριολεκτικά η ελληνική οικονομία. Ο κεντρικότερος Έλληνας τραπεζίτης τι κάνει και τι λέει για αυτό;
Στα μέσα Φεβρουαρίου 2009 ζητάει μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% το 2009 στην Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας για τη νομισματική πολιτική, ενώ στην ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία, στα μέσα Απριλίου 2009, χτύπησε καμπανάκι για την ύφεση και ζήτησε μέτρα για το έλλειμμα και το χρέος. Εξέφρασε ανησυχία. Μέχρι εκεί.
Και ενώ έχει πει τα παραπάνω, όλο το καλοκαίρι του 2009, που όσοι ήξεραν από μέσα την κατάσταση όπως η Τράπεζα της Ελλάδας έβλεπαν να επιταχύνεται η διάλυση της οικονομίας με την κυβέρνηση της ΝΔ να κρύβει πρωτοφανώς ακόμα και τα Δελτία Εκτέλεσης Προϋπολογισμού, ο κύριος Προβόπουλος δεν χτυπάει όχι καμπάνα συναγερμού, ούτε καμπανάκι.
Δεν κάνει τίποτα μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 2009 όταν επισκέπτεται τον τότε Πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή. Ο κ.Προβόπουλος δεν κάνει καμία ουσιαστική δημόσια δήλωση μετά τη συνάντηση. Τίποτα. Ήταν η τελευταία επίσημη συνάντηση πριν ανακοινώσει τις πρόωρες εκλογές της φυγής ο Κ. Καραμανλής.

Με λίγα λόγια ο κ.Προβόπουλος, όλο το 2009 και ιδίως το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ενώ η οικονομία διαλυόταν, δεν έκανε καμία δήλωση ότι το πραγματικό έλλειμμα είναι τόσο ή εκτίμηση ότι μπορεί να φτάσει τόσο. Δεν έκανε καμία δήλωση για το πόσο είχε ξεφύγει το έλλειμμα πάνω από το 3,7% που προέβλεπε ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης, γιατί πολύ απλά θα κατέρρεε η τότε κυβέρνηση. Τους προστάτευσε μέχρι να φύγουν.

Και τι άλλο έκανε ο κ. Προβόπουλος; Ακούμπησε τη βόμβα στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου.

Μετά την προκήρυξη εκλογών ο κ. Προβόπουλος συναντήθηκε με τον Γιώργο Παπανδρέου και σύμφωνα με τις μαρτυρίες όλων εξέφρασε την ανησυχία ότι το έλλειμμα του 2009 μπορεί να έφτανε σε διψήφιο νούμερο.
Κι όλα αυτά ενώ γνωρίζει, εκτός κι αν ο Υπουργός Οικονομικών απέκρυψε κι από αυτόν τα Δελτία Εκτέλεσης Προϋπολογισμού, πως το δημοσιονομικό έλλειμμα μέχρι τον Αύγουστο ήταν ήδη στο 10%.

Όχι μόνο όμως είπε ψέματα στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το μέγεθος του κινδύνου με βάση αυτά που ήξερε ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, αλλά άφησε και την τότε κυβέρνηση της ΝΔ και τον τότε Πρωθυπουργό να ισχυρίζονται χωρίς καμία αιδώ, όλη την προεκλογική περίοδο, ότι το έλλειμμα του 2009 θα ήταν χαμηλότερο του 6%…

Πότε έγινε λαλίστατος δημοσίως ο κ. Προβόπουλος για το έλλειμμα;

Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009.
Στις 6 Οκτωβρίου 2009 σε ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη ο Διοικητής της ΤτΕ δηλώνει για πρώτη φορά δημοσίως ότι «το έλλειμμα κινείται σε επίπεδα άνω του 10%».
Στις 8 Οκτωβρίου 2009, μετά από συνάντηση του με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ο Διοικητής της ΤτΕ δηλώνει απλά αισιόδοξος ότι το έλλειμμα του 2009 δεν θα ξεπεράσει το 10%.
Και στις 9 Οκτωβρίου 2009, μετά από συνάντηση με τον Υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου δηλώνει: «Με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του α΄ εννεαμήνου προκύπτει ότι το έλλειμμα είναι της τάξης του 10%. Εάν συνυπολογίσει κανείς τη δυναμική όπως έχει διαμορφωθεί για το τι μέλλει γενέσθαι τους επόμενους μήνες θα μπορούσε κανείς να πιθανολογήσει με σχετική βεβαιότητα ότι το έλλειμμα -δυστυχώς, το ξαναλέω- θα αγγίξει αν δεν ξεπεράσει τα επίπεδα του 12%».

Φυσικά το ερώτημα, η πεμπτουσία της συγκάλυψης που προσέφερε στον Καραμανλή, παραμένει: Γιατί ο κ. Προβόπουλος δεν έκανε καμία δήλωση για το έλλειμμα του 2009 πριν από τις εκλογές, όπως αυτές που έκανε μετά τις εκλογές;

Μήπως όμως δεν ήξερε ο κ. Προβόπουλος; Μήπως δεν γνώριζε το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού εφιάλτη 2007-2009;

Όχι μόνο ήξερε αλλά όπως έχει ο ίδιος ομολογήσει παρακαλούσε διεθνείς παράγοντες να μην αποκαλύψουν στις εκθέσεις τους τον δραματικό κίνδυνο που περνούσε η ελληνική οικονομία…

Σε ομιλία του στις 30 Μαρτίου 2016, ο κ. Προβόπουλος ομολόγησε:
«Το 2008, όταν άρχισαν να φαίνονται τα σημάδια της κρίσης, το λεγόμενο αναλογιστικό χρέος των ασφαλιστικών ταμείων ήταν της τάξης του 400% του ΑΕΠ. Αυτό είναι ένα αφανές χρέος, το οποίο κανονικά θα έπρεπε να προστεθεί στο χρέος το κανονικό, που το καταγράφαμε στατιστικά και επισήμως, που ήταν 120-130%. Και θυμάμαι τον Μάιο του 2008 ο Μπομπ Τράα, ο οποίος είχε σταλεί τότε από το ΔΝΤ να κάνει μια έκθεση για την ελληνική οικονομία, είχε υπολογίσει ότι το χρέος κάθε μορφής του ελληνικού κράτους, της ελληνικής οικονομίας, ήταν πάνω από 800% του ΑΕΠ και τον παρακαλέσαμε να μην το δημοσιεύσει γιατί θα γινόταν χαμός αν το δημοσίευε. Αλλά αυτή ήταν η πραγματικότητα και κάνανε πως δεν τη βλέπανε».

Και το συγκλονιστικότερο, που πληροφορήθηκε ο ελληνικός λαός μόλις πρόσφατα, 9 χρόνια μετά: στις 6 Οκτωβρίου 2009, δύο μέρες μετά τις τότε εκλογές, αποστέλλεται Έκθεση των υπηρεσιών της Τραπέζης της Ελλάδος προς τον διοικητή της, Γιώργο Προβόπουλο. Το συμπέρασμα των συντακτών του σημειώματος, γραμμένο σε πλάγια γραμματοσειρά για έμφαση, είναι: «Με βάση τα έως τώρα στοιχεία και τις εξελίξεις, καθώς και τις διαφαινόμενες προοπτικές, ευρισκόμεθα ενώπιον ενός πρωτοφανούς δημοσιονομικού εκτροχιασμού, ο οποίος δεν δικαιολογείται, παρά μόνο σε πολύ μικρό βαθμό, από την κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας. Είναι δε απολύτως βέβαιο ότι η παρούσα δημοσιονομική θέση της χώρας δεν είναι διατηρήσιμη».

Πρόκειται για ντοκουμέντο χρεοκοπίας της χώρας επί κυβέρνησης Καραμανλή. Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας επί κυρίου Προβόπουλου. Ο τελευταίος γνώριζε τα πάντα. Και συγκάλυψε όσα χρειαζόταν για να μείνουν στο απυρόβλητο οι εμπρηστές της ελληνικής οικονομίας.


http://www.tokinima.gr/aitia_tis_krisis_20180316/

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

10+1 Αλήθειες για το φάρμακο


Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών
Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 2018

10+1 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ,ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣΚΑΙ ΤΙΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ




Οι δύο αντιλήψεις που συγκρούονται:

Η μια, η προοδευτική, που θέλει να αλλάξει την Ελλάδα αντιμετωπίζοντας τις αιτίες της κρίσης και τις παθογένειες του πελατειακού πολιτικο-οικονομικού συστήματος και η άλλη, η συντηρητική, που θέλει τη νομή της εξουσίας.


1. Η Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση και το Παρατηρητήριο Τιμών των Φαρμάκων, δεν ήταν μνημονιακή υποχρέωση.

Ήταν μια μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Γιώργο Α. Παπανδρέου.

Ήταν απόφαση της τότε κυβέρνησης και δεν της επεβλήθη από τους εταίρους – δανειστές.

Όταν ανέλαβε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το 2009, διαπιστώθηκε ότι κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν γινόταν στις συνταγογραφήσεις.

Η τιμολόγηση των φαρμάκων σε επίπεδο υπουργείου δεν γινόταν ηλεκτρονικά, αλλά σε ένα χαρτί, με μολύβι και χωρίς να αναζητούνται οι τιμές των φαρμάκων από όλες τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαιτέρως δε των χωρών με τις χαμηλότερες τιμές.

Και όλα αυτά, για μια μακρά περίοδο, κατά την οποία ήταν γνωστό ότι όλες οι φαρμακοβιομηχανίες επιχειρούσαν μέσω των αυξημένων τιμών να εξισορροπήσουν τις απώλειες από την εισαγωγή των γενόσημων.

Για την αλήθεια, αλλά και την ιστορία,

Η μεταρρύθμιση αυτή πραγματοποιήθηκε με μια σειρά πολιτικών αποφάσεων που εφαρμόστηκαν με μια δέσμη μέτρων και αφορούσαν:
Την τιμολόγηση των φαρμάκων – και με τακτικές ανατιμολογήσεις, λαμβάνοντας υπόψη τις τιμές του συνόλου των χωρών της ΕΕ, και μάλιστα, με ηλεκτρονικό τρόπο,
Την εφαρμογή της Εθνικής Συνταγογράφησης στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα,
Την ίδρυση του ΕΟΠΥΥ,
Την εφαρμογή μέτρων άμεσης απόδοσης (λίστες φαρμάκων, επιστροφές με διάφορους τρόπους, μειώσεις ποσοστών κέρδους ιδιαίτερα στα φάρμακα υψηλού κόστους, εισαγωγή της δραστικής ουσίας κ.λπ.).

Πώς έγιναν τότε δεκτά αυτά τα μέτρα;

Ακόμη και με κωδωνοκρουσίες και μαύρες σημαίες σε κάποιες περιοχές της χώρας, αλλά και με αστείους ισχυρισμούς περί μη γνώσης ηλεκτρονικών υπολογιστών από γιατρούς, με αποτέλεσμα ο τότε πρωθυπουργός να αναγκαστεί να δώσει εντολή για διακοπή της σύμβασης με όποιο γιατρό ισχυριζόταν ότι δεν μπορεί να χειριστεί ηλεκτρονικό υπολογιστή.

2. Το κόστος αυτής της μεταρρύθμισης, ήταν ΜΗΔΕΝΙΚΟ.
Από τα κρατικά ταμεία δεν σπαταλήθηκε ούτε ένα Ευρώ για την εφαρμογή της. Αντιθέτως, τα οφέλη της ήταν άμεσα και εντυπωσιακά, τόσο για τις τιμές των φαρμάκων, όσο και για τη συνολική φαρμακευτική δαπάνη.

Κάθε χρόνο, από την εφαρμογή της, το δημόσιο ταμείο εξοικονομεί περίπου 3 δισ. Ευρώ.

3. Η Ηλεκτρονική Συνταγογράφηση και το Παρατηρητήριο Τιμών Φαρμάκων, είναι μια από τις δεκάδες μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα προοδευτικής μεταρρύθμισης που αντιμετωπίζει ουσιαστικά μια από τις πελατειακές παθογένειες που μας οδήγησαν στην κρίση. Μίας μεταρρύθμισης που απέδειξε στην πράξη τι σήμαινε το «Λεφτά Υπάρχουν, ΑΝ…».

Η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από τέτοιες μεταρρυθμίσεις, που αντιμετωπίζουν ριζικά τις αιτίες της κρίσης.

Και αξίζει να σημειωθεί ότι,

Αυτή η μεταρρύθμιση είναι ένα τυπικό παράδειγμα που επιβεβαιώνει την ορθότητα της αντίληψης που κυριαρχούσε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, περί της ανάγκης να υιοθετηθεί η επιλογή των μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στη χώρα, για την αντιμετώπιση των παθογενειών του πελατειακού συστήματος, όπως της σπατάλης και της διαφθοράς, αποτελέσματα και τα δύο του συστημικού προβλήματος που ταλανίζει τους Έλληνες και τη χώρα – έναντι της λιτότητας, που επέλεξε τελικά, η Ευρώπη.

Και όπως αποδεικνύεται πλέον, οι μεταρρυθμίσεις αυτές που έγιναν από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με δικές της αποφάσεις, ήταν αυτές που όχι μόνον αντιμετώπισαν ουσιαστικά τις αιτίες της κρίσης, αλλά συνεχίζουν και θα συνεχίζουν για πάντα, να έχουν θετικά αποτελέσματα για τα δημόσια ταμεία, χωρίς μάλιστα, να πληρώνουν οι Έλληνες.



4. Τα στοιχεία που αποτυπώνουν την εξέλιξη της φαρμακευτικής δαπάνης και δεν μπορούν να διαψευστούν ή έστω να αμφισβητηθούν, αποδεικνύουν ότι,
α. Το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ στο χώρο του φαρμάκου, είναι η εκτόξευση της φαρμακευτικής δαπάνης μεταξύ 2004 και 2009, δηλαδή σε μόλις 5 χρόνια, από τα 2 δις Ευρώ το 2003, στα 5,1 δις Ευρώ, το 2009. Η υπόθεση NOVARTIS, δεν είναι παρά ένα μέρος του όλου προβλήματος.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι, εκείνη την περίοδο, η φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα, έφτασε σχεδόν σε ύψος, αυτήν της Ισπανίας, η οποία έχει πληθυσμό περίπου 4 φορές μεγαλύτερο της Ελλάδας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Με αυτό το ΣΚΑΝΔΑΛΟ, του οποίου οι πολιτικές αν μη τι άλλο ευθύνες είναι κάτι περισσότερο από προφανείς, η κυβέρνηση δεν ασχολείται. Το αποσιωπά. Γιατί;

β. Η πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος, έγινε μεταξύ 2010 και 2012, οπότε εφαρμόστηκαν και έφεραν θετικό αποτέλεσμα τα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, με συνέπεια, η φαρμακευτική δαπάνη να μειωθεί από τα 5,1 δισ. Ευρώ το 2009, μέσα σε δύο μόλις χρόνια στα 2,8 δισ. Ευρώ και στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, να μειωθεί ακόμη περισσότερο και να φτάσει στα επίπεδα του 2004.

Και όλα αυτά, χωρίς να αυξηθεί η συμμετοχή των πολιτών στο κόστος των φαρμάκων, σε αντίθεση με την αύξηση της συμμετοχής των πολιτών, που επέβαλε στη συνέχεια η κυβέρνηση της ΝΔ και διατήρησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί αυτή η μεταρρύθμιση δεν συνεχίστηκε και δεν εμβαθύνθηκε από τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα;

5. Από μια μόνο μεταρρύθμιση, η χώρα, από το 2011 και μετά, για κάθε χρόνο και για πάντα, εξοικονομεί χρήματα που αναλογούν σε έναν ΕΝΦΙΑ. Το ερώτημα είναι, ποιος θα πλήρωνε αυτά τα λεφτά, αν δεν υπήρχαν οι αποφάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου. Προφανώς, οι Έλληνες πολίτες.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Λεφτά υπήρχαν και δυστυχώς, συνεχίζουν να υπάρχουν και να τα λυμαίνονται συμφέροντα και κατεστημένα με τα οποία συναλλάσσονται πελατειακές πολιτικές δυνάμεις. Είναι ο κόπος και ο πλούτος του Ελληνικού λαού, που διαμοιράζουν χωρίς αιδώ, υποτιθέμενοι υπηρέτες του λαού, δεξιοί και δήθεν αριστεροί.

6. Την περίοδο της εκτόξευσης της φαρμακευτικής δαπάνης (2004-2009), πρωθυπουργός ήταν ο κ. Καραμανλής.
Οι πολιτικές ευθύνες του τότε πρωθυπουργού, είναι αυτονόητες. Όπως και οι πολιτικές ευθύνες των δύο υπουργών του. Αν μεταξύ τους, έχουν άλλη άποψη για το ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, είναι δικό τους και μόνον θέμα. Η ευθύνη ανήκει και στους δύο στο ακέραιο και δεν μπαίνει στο ζύγι.

Όμως,

Ο πρωθυπουργός που επέτρεψε να γίνει το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ στο χώρο του φαρμάκου, παραμένει στο απυρόβλητο.

Η ευθύνη για αυτό, ανήκει στον σημερινό πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, για τους δικούς του λόγους, όλους εξηγήσιμους, συγκαλύπτει τις ευθύνες του «συνοδοιπόρου» του, τότε πρωθυπουργού κ. Καραμανλή.

7. Η σημερινή κυβέρνηση, δήθεν αριστερή, δεν έχει προχωρήσει σε κάποια απόφαση που να αντιμετωπίζει τις παθογένειες στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου. Γιατί, άραγε;
Το μόνο που κάνει, είναι να αναζητά πιθανές ευθύνες για το παρελθόν.

Ορθώς, αν αυτό αναζητά και όχι την σπίλωση πολιτικών της αντιπάλων.

ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ.

Αλλά αυτό δεν αρκεί.

Γιατί, αυτό σημαίνει – εκ του αποτελέσματος, μάλιστα -, ότι η κυβέρνηση, αφού δεν λαμβάνει μεταρρυθμιστικά μέτρα, δεν ενδιαφέρεται να διαμορφώσει νέα θετικά δεδομένα για το μέλλον, όσον αφορά την υγεία των Ελλήνων, παρά μόνον να αποκομίσει πολιτικά και μάλιστα, μικροκομματικά οφέλη, από την επικοινωνιακή διαχείριση μιας υπόθεσης.

8. Είναι περισσότερο από προφανές ότι, η κυβέρνηση με τον τρόπο που χειρίζεται τη λεγόμενη υπόθεση NOVARTIS, μετέτρεψε με δική της αποκλειστικά ευθύνη, μια υπόθεση η οποία σύμφωνα με την ίδια μπορεί να αφορά σπατάλη δημοσίου χρήματος, ακόμη και χρηματισμό, σε μια σαπουνόπερα.
Έτσι όμως, αναγκάζει τη Δικαιοσύνη να λειτουργήσει σε ένα περιβάλλον, που δεν ευνοεί την ουσιαστική απονομή της δικαιοσύνης.

Και επιπλέον, δίνει τη δυνατότητα στις άλλες πολιτικές δυνάμεις και στα εμπλεκόμενα πρόσωπα, να αμφισβητήσουν, και δικαίως, τις προθέσεις και τις επιδιώξεις της κυβέρνησης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για μια υγεία που να υπηρετεί τον ασθενή και να διασφαλίζει με πολιτικές πρόληψης μια καλύτερη ζωή για τους πολίτες.

Η κυβέρνηση, διαχειρίζεται την υπόθεση NOVARTIS, με γνώμονα τη δημιουργία εντυπώσεων και την εξασφάλιση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, μέσω και της ομηρείας πολιτικών προσώπων.

Αυτή η πολιτική μεθόδευση, αποτελεί συνειδητή πολιτική απάτη.

Ωστόσο,

Υπάρχει και μια άλλη διάσταση στην όλη υπόθεση, που προσθέτει αρνητικό φορτίο και μάλιστα, ιδιαίτερα επιβλαβές για τον δημόσιο βίο της χώρας, αλλά και για το αποτύπωμα που αφήνει στο κοινωνικό σώμα.

Πρόκειται για την χωρίς δίκη ενοχοποίηση πολιτικών προσώπων από την κυβέρνηση, με τη γκεμπελικού τύπου μέθοδο της λασπολογίας. Φαινόμενο που δυστυχώς έχει ζήσει η χώρα πολλές φορές, όπως και στο πρόσφατο παρελθόν.

Η λασπολογία, δεν επιτρέπει να δούμε καθαρά το βάθος του πραγματικού Ελληνικού Προβλήματος. Δηλαδή, το συστημικό πρόβλημα. Την αδυναμία των δημοκρατικών θεσμών – κάτι που αναδείχθηκε περίτρανα την εποχή των κυβερνήσεων Καραμανλή-, να παρέχουν διαφάνεια, λογοδοσία και απόδοση σωστών υπηρεσιών για το δημόσιο καλό, υπέρ του πολίτη. Η εύκολη στοχοποίηση προσώπων, συσκοτίζει συνειδητά αυτήν τη διάσταση. Δηλαδή, αποσιωπά την ουσία, αποκρύπτει τα πραγματικά αίτια του προβλήματος και επομένως, προστατεύει όσα συμφέροντα κάνουν πάρτι σε ένα περιβάλλον από το οποίο απουσιάζει ο ουσιαστικός θεσμικός έλεγχος, η οργάνωση, η διαφάνεια, η μνήμη, κ.λπ.

Αυτή, είναι μια συντηρητική, δεξιά, και ουσιαστικά αυταρχική αντίληψη, νοοτροπία και πρακτική. Σύμφωνα με τη θεώρηση αυτή, υπάρχουν οι επαναστάτες, οι «αριστεροί», η δήθεν πρωτοπορία, όπως διατείνεται η δογματική αριστερά ή όπως έλεγε η δεξιά, οι «νομιμόφρονες», και ακόμη πιο απλά, από τη μια οι «καλοί» στο όνομα του λαού και από την άλλη οι «κακοί», τα μιάσματα, οι παλαιοί πολιτικοί, οι διεφθαρμένοι.

Έτσι όμως, προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα ψευτοδίλημμα για τον πολίτη: Να ρίξει ανάθεμα στους κακούς, για να ψηφιστούν οι καλοί. Χωρίς να ανατραπούν τα πραγματικά αίτια της κρίσης.

Το πραγματικό δίλημμα όμως, είναι άλλο: ποιος – από την μια, έχει την πραγματική πολιτική βούληση, ποιος θέλει και μπορεί να αλλάξει τις δομές της εξουσίας, του κράτους, της δικαιοσύνης, της διοίκησης, της αυτοδιοίκησης, του παραγωγικού προτύπου, εμβαθύνοντας τη δημοκρατία, και ποιος – από την άλλη, θέλει απλά να διαχειριστεί την εξουσία και να επιχειρήσει να τη διατηρήσει με σκοπό να την ιδιοποιείται ως λάφυρο;

9. Σε μια περίοδο που, πολιτικές και παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, θα έπρεπε να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να διαμορφώσουν ένα κοινά αποδεκτό ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ που να διασφαλίζει την οριστική έξοδο της χώρας από την ΚΡΙΣΗ – και όχι απλώς από το μνημόνιο, αντιμετωπίζοντας τις πραγματικές αιτίες του ελληνικού προβλήματος, ο δημόσιος βίος ταλανίζεται και πάλι από φαινόμενα μίσους και διχασμού.

10. Η σημερινή εθνικολαϊκιστική κυβερνητική συμμαχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. Αντιθέτως, είναι ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ και δεν μπορεί να αποτελεί φορέα υπέρβασης του αδιεξόδου.
Η αντιμετώπιση του Ελληνικού Προβλήματος, απαιτεί σύγκρουση με τις παθογένειες του πελατειακού πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Απαιτεί άλλες αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές.

Οι φορείς αυτών των ιδεών, που έχουν ανάγκη οι Έλληνες και η χώρα και αγωνίζονται για την προοδευτική αλλαγή, πρέπει να αποδεικνύουν εμπράκτως αυτήν τους τη στρατηγική στόχευση. Δεν μπορούν να συναγελάζονται με τους βασικούς υπεύθυνους που μας οδήγησαν στην κρίση.

Η επιλεκτική πολιτική που χαρακτηρίζει τις επιλογές τους στο χώρο του φαρμάκου, επιβεβαιώνει τη συνενοχή τους. Ό,τι και εάν ισχυρίζονται.

Και αποδεικνύει ότι, έχουν γίνει οι καλύτεροι μαθητές της δεξιάς συντήρησης.

Της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας σήμερα, πολλά στελέχη, επικαλούνται την ανάγκη ενότητας και καταδικάζουν το «λαϊκισμό» και την προσπάθεια χειραγώγησης της Δικαιοσύνης.

Είναι όμως, οι πρώτοι διδάξαντες.

Και δεν είναι μόνο το «βρώμικο ‘89».

Είναι και η περίοδος 2009-11, όταν πρώτοι αυτοί μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα απέραντο Κολοσσαίο, αντί να ακολουθήσουν το δρόμο της σοβαρής πολιτικής λειτουργίας.

Τότε που η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Σαμαράς ξεσήκωναν τον κόσμο και έκλειναν το μάτι σε ανεύθυνες και αδιέξοδες προτάσεις, και πρακτικές του τύπου «δεν πληρώνω».

Τότε που με τη στάση τους, χέρι – χέρι με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή, μετέτρεπαν τις πλατείες σε θηριοτροφεία.

Τότε που μιλούσαν με ιδιαίτερη ευκολία για συνωμοσίες και υιοθετούσαν – αν δεν έφτιαχναν οι ίδιοι τη λάσπη, λογικές σπίλωσης πολιτικών τους αντιπάλων, μόνο και μόνο για να αποσιωπήσουν τα δικά τους εγκλήματα και στη συνέχεια να οικοδομήσουν πολιτικές καριέρες και κυβερνητικές πλειοψηφίες.


(Στη φωτογραφία, το αποτέλεσμα των «μεταρρυθμιστικών» επιλογών της Νέας Δημοκρατίας, μετά και την ανταπόκριση στο κάλεσμά της, του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής.)

Τότε, που προσπαθούσαν με όλους τους τρόπους και πάντα αθέμιτους, να κρατήσουν στο σκοτάδι, να αποκρύψουν τα στοιχεία που έρχονταν στο φως της δημοσιότητας, για τα φαινόμενα αδιαφάνειας, σπατάλης και διαφθοράς, σε κάθε χώρο της δημόσιας ζωής και όχι μόνο του φαρμάκου.

Γιατί, δεν ήταν μόνο το μεγάλο έγκλημα της απάτης με τα στατιστικά στοιχεία των δημοσίων οικονομικών, που πληρώνουν ακόμη ακριβά οι Έλληνες, ήταν το πάρτι που γινόταν σε κάθε γωνιά του δημοσίου και στις απολήξεις με συμφέροντα και κατεστημένα.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της καταστροφικής αυτής αντίληψης και πρακτικής, που δεν άλλαξε ούτε με την κρίση και τις επιπτώσεις της, ο ΠΡΩΤΟΣ νόμος που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση Σαμαρά, ήταν αυτός που άλλαζε το νόμο της κυβέρνησης Παπανδρέου, για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του κατεστημένου των πανεπιστημίων.

Άλλαξαν το νόμο που και οι ίδιοι είχαν ψηφίσει!

Και τέλος,

Για δεύτερη φορά μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ένα ζήτημα που απασχολεί το δημόσιο βίο της χώρας, γίνεται αφορμή για να ξεσπάσει διαμάχη στο εσωτερικό της δεξιάς και μάλιστα, με την εμπλοκή και μέρους των ΜΜΕ.

Η Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, για την κατάσταση της οικονομίας μέχρι το 2009, δηλαδή την περίοδο των κυβερνήσεων Καραμανλή, που είδε το φως της δημοσιότητας και αποτέλεσε κόλαφο για όσους ευθύνονται για την κρίση, αλλά και τώρα η υπόθεση NOVARTIS, προκάλεσαν σεισμικές δονήσεις στο πελατειακό σύστημα που με ευθύνη του ταλανίζονται οι Έλληνες.

Στη δεύτερη περίπτωση, της NOVARTIS, ήταν η κυβέρνηση που διαμόρφωσε το πεδίο της αντιπαράθεσης στο χώρο της δεξιάς, προστατεύοντας τον βασικό υπεύθυνο της κρίσης, τον κ. Καραμανλή και έναν από τους συνυπεύθυνους υπουργούς του.

Το γεγονός αυτό, αναδεικνύει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, όχι μόνον το πολιτικό ήθος της ηγεσίας της κυβέρνησης, αλλά και την πελατειακή αντίληψη από την οποία εμφορείται.

Αλλά επιβεβαιώνει και ότι, η ηγεσία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αποτελεί τον καλύτερο μαθητή της συντήρησης. Και μετέρχεται μεθόδους πολιτικής της δεξιάς.

Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται απολύτως ότι, οι εκπρόσωποι του πελατειασμού, δεξιοί ή δήθεν αριστεροί, το μόνο για το οποίο δεν ενδιαφέρονται είναι να δώσουν βιώσιμη απάντηση στην κρίση. Μοναδική τους επιδίωξη, η εξουσία και η νομή της, όχι η αλλαγή της.

Είναι και οι δύο μέρος της κρίσης.

ΥΓ. Το κωμικοτραγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι, σήμερα, η Νέα Δημοκρατία διατείνεται ότι, αυτή η μεγάλη μεταρρύθμιση είναι δικό της έργο. Λίγη ντροπή, δεν θα έβλαπτε.

http://www.tokinima.gr/101_alithies_farmako_20180220/

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Η αιώνια επιστροφή της ελληνικής ασθένειας



του Νίκου Μαραντζίδη

Α​​ισθάνομαι πως, στην Ελλάδα, τα τελευταία τριάντα χρόνια λέμε τα ίδια και τα ίδια. Mε τον έναν ή τον άλλον τρόπο περιστρεφόμαστε διαρκώς γύρω από τον εαυτό μας παραμένοντας ουσιαστικά ακίνητοι, αντιμετωπίζοντας συνεχώς τα ίδια προβλήματα: δημοσιονομική αστάθεια, οικονομικο-πολιτικά σκάνδαλα, υπερβολική πολιτική πόλωση, λαϊκισμό και δημαγωγία, τάσεις κυβερνητικού αυταρχισμού, περίεργη σχέση ανάμεσα σε επιχειρηματίες και πολιτικούς.

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν η επιτομή τού τι ζούμε ως χώρα όλα αυτά τα χρόνια. Επικοινωνιακά, ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε το Σκοπιανό από κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ήταν τραγικός. Οι μεν επιχείρησαν να διαιρέσουν τους αντιπάλους τους μπας και ωφεληθούν οι φίλοι τους (βλέπε ΑΝΕΛ), οι δε έτρεχαν αγχωμένοι στα συλλαλητήρια μπας και συναντήσουν τους αγριεμένους ψηφοφόρους τους. Και μόλις πήγε να κλείσει αυτός ο κύκλος, ξεχείλισε ο βούρκος της Novartis, όπου ένα πραγματικά σοβαρό ζήτημα (οι σχέσεις των εταιρειών με το πολιτικό σύστημα και την ιατρική κοινότητα, για το οποίο και ο πλέον αδαής σε αυτή τη χώρα κάτι έχει αντιληφθεί) έγινε και πάλι η αφορμή για νέα άγρια πόλωση προεκλογικού χαρακτήρα αναμφιβόλως.

Από τη μια, έχουμε μια επιθετική κυβέρνηση που στελέχη της παριστάνουν τους εισαγγελείς. Από την άλλη, έχουμε μια αμυνόμενη και αμήχανη αξιωματική αντιπολίτευση, που φοβάται πως μπορεί να χάσει (και πάλι) τις εντυπώσεις αν η κοινή γνώμη πειστεί πως κάτι «περίεργο» συνέβη στις σχέσεις του πολιτικού συστήματος και της φαρμακοβιομηχανίας κατά την περίοδο της διακυβέρνησής της. Προφανώς, στην πατρίδα μας, η εκτίναξη της φαρμακευτικής δαπάνης μέσα σε λίγα χρόνια δεν θεωρείται από μόνη της «περίεργο» γεγονός.

Η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται πόσο κακό κάνει η ίδια στην υπόθεση αυτή με το να δείχνει τέτοια συμπεριφορά, ενώ η αντιπολίτευση ασφαλώς και αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο να θυμηθούν όλοι γιατί την έστειλαν στην αντιπολίτευση. Εν τω μεταξύ, το κύρος και η αξιοπιστία των θεσμών τσαλακώνονται, όπως γινόταν εξάλλου και την προηγούμενη εβδομάδα, όταν πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί έτρεχαν στα συλλαλητήρια χωρίς να συνειδητοποιούν τη βαρύτητα μιας τέτοιας πράξης.

Η διεθνής βιβλιογραφία αναδεικνύει κυρίως πέντε παράγοντες που σχετίζονται με την εμφάνιση και την άνοδο της άκρας Δεξιάς και των εθνικολαϊκιστικών κομμάτων:

α. Τις οικονομικές κρίσεις.

β. Το αίσθημα πραγματικής ή φανταστικής εθνικής ταπείνωσης.

γ. Την έλλειψη αξιοπιστίας των θεσμών εξαιτίας οικονομικο-πολιτικών σκανδάλων που αγγίζουν πρόσωπα στον πυρήνα του πολιτικού συστήματος, που οδηγεί σε γενικευμένη πεποίθηση των πολιτών πως το πολιτικό προσωπικό είναι διεφθαρμένο.

δ. Την αύξηση των μεταναστευτικών ροών με πληθυσμούς που έχουν μεγάλη πολιτισμική απόσταση από τις κοινωνίες υποδοχής, και

ε. Την απότομη εκτίναξη της εγκληματικότητας και την ενίσχυση του αισθήματος ανασφάλειας των πολιτών.

Κοιτάξτε γκίνια ε; Για όποιον στοιχειωδώς παρακολουθεί τις ελληνικές εξελίξεις, είναι εύκολο να διαπιστώσει πως συντρέχουν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν καταστάσεις «εκτός ελέγχου» και να οδηγήσουν στην εκλογική εκτίναξη ακροδεξιών και εθνικολαϊκιστικών κινημάτων.

Το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή έδειξε μια στασιμότητα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την παραπομπή ηγετικών στελεχών της στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει πως η ζήτηση για την άκρα Δεξιά εξέλιπε. Ούτε πως περιορίστηκε η ζήτηση για εθνικολαϊκισμό στην Ελλάδα επειδή αυτός υπέστη μια δραματική ταπείνωση το 2015 μετά το δημοψήφισμα. Το «Οχι» του δημοψηφίσματος συνεχίζει να κυκλοφορεί σαν ζόμπι ανάμεσά μας και στοιχειώνει το πολιτικό προσωπικό στις πλατείες και στα συλλαλητήρια. Οσο η κυρίαρχη ιδεολογία και η πολιτική συμπεριφορά παραπέμπουν σε εκδοχές του εθνικολαϊκισμού, ο κίνδυνος παραμονεύει.

Δυστυχώς, το πολιτικό προσωπικό δείχνει να αδυνατεί να ζήσει στην ομαλότητα και τη συναίνεση. Βλέπω το γερμανικό πολιτικό σύστημα και με πιάνει θλίψη και ζήλια. Γιατί να μην μπορούμε να γίνουμε λίγο περισσότερο σαν κι αυτούς; Στην Ελλάδα, οι μεν σκέφτονται πώς θα μείνουν στην κυβέρνηση για άλλα 20 χρόνια με κάθε κόστος (γιατί νομίζετε η χώρα χρεοκόπησε ή έφτασε στο χείλος τόσες φορές;). Οι δε είναι με το ρολόι στο χέρι μη χάσουν καμιά ώρα από την απόλαυση της εξουσίας. Ετσι, όμως, συνεχίζουμε να πριονίζουμε το αδύναμο κλαδί της Δημοκρατίας.

Περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη τώρα να οικοδομηθούν οι όροι συναίνεσης της νέας μεταπολίτευσης. Είναι απόλυτη ανάγκη να βρούμε τους μηχανισμούς εκείνους, τόσο τους θεσμικούς αλλά κυρίως τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ώστε το πολιτικό σύστημα και προσωπικό να περάσει από τη φάση του πρωτόγονου διπολισμού στη φάση του μη πολωμένου και συνεργατικού πολυκομματισμού. Φτάνει πια με την κατάσταση πολέμου ανάμεσα στο «φως» και στο «σκοτάδι», στους «πατριώτες» και στους «δωσίλογους», στους «τίμιους» και στους «διεφθαρμένους». Γελάει ο κόσμος μαζί μας!

Αν δεν βρούμε τη φόρμουλα για να ξεπεράσουμε το αρρωστημένο κλίμα που μαστίζει τη χώρα μας περιμένουν κι άλλες συμφορές ακόμη, εμάς και τα παιδιά μας.


http://www.kathimerini.gr/948122/opinion/epikairothta/politikh/h-aiwnia-epistrofh-ths-ellhnikhs-as8eneias

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Μακεδονικό (ας μην το αφήσουμε να γίνει το νέο Κυπριακό)

Ένα αρχείο με ότι ενδιαφέρον κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό. 

Θα επικαιροποιείται κάθε τόσο.



«Προδότες», «πατριώτες» και το Σκοπιανό

Χατζηδάκιαμ’, Θεοδωράκιαμ’

ΔΗΛΩΣΗ
ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ


Όταν Τσίπρας κυριακίζει και Κυριάκος τσιπρίζει

Αμεση Ανάλυση: Υπαρκτός σουρεαλισμός