Πάμε!

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου


της Αγγελικής Σπανού


Μιλάω όλο και πιο συχνά με προοδευτικούς ανθρώπους αποφασισμένους να ψηφίσουν ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Για τους περισσότερους θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνουν και που το έχουν σκεφτεί. Δεν θέλουν να ξέρουν λεπτομέρειες για το γίγνεσθαι στην αξιωματική αντιπολίτευση, αποφεύγουν συζητήσεις για συγκεκριμένα πρόσωπα με ακροδεξιές αναφορές, δεν τους αρέσουν τα πολλά-πολλά για το μακεδονικό και δεν προβληματίζονται για το ενδεχόμενο ηγεμονίας των ιδεών της Δεξιάς.

Ο ένας μου λέει ότι δεν τον νοιάζει παρά μόνο «να φύγουν αυτοί». Ο άλλος ότι θα ψηφίσει τον πιο απειλητικό αντίπαλο του Τσίπρα και αυτός είναι ο Μητσοτάκης. Ο τρίτος αποενοχοποιείται με το επιχείρημα ότι «μια φορά δεν πειράζει», αν είναι να βρεθούμε στην κανονικότητα. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν έχουν κανέναν δισταγμό, θεωρούν εξαιρετική επιλογή την ΝΔ στη βάση της σύγκρισης με την κυβέρνηση.

Αυτοί που θα ψηφίσουν ΝΔ για πρώτη φορά στη ζωή τους είναι συνήθως πιο αγριεμένοι από τους «κανονικούς» δεξιούς που έχουν ιδεολογική ή συναισθηματική σύνδεση με αυτόν τον πολιτικό χώρο. Η έντασή τους ερμηνεύεται εύκολα: Μισούν τον ΣΥΡΙΖΑ (και) γιατί τους υποχρεώνει να κάνουν μια πολιτική επιλογή ξένη προς τον εαυτό τους και ασύμβατη με τις αρχές και τις αξίες τους.

Ήταν μετριοπαθείς αλλά τώρα απολαμβάνουν τις ακρότητες στο διαδίκτυο. Ήταν χαμηλών τόνων αλλά τώρα θέλουν δικαστήρια και τιμωρία. Υποστήριζαν τον εκσυγχρονισμό αλλά τώρα θα βολευτούν και με τον αναχρονισμό αρκεί να απαλλαγούν από τη σημερινή κυβέρνηση. Ζητούσαν ανανέωση αλλά τώρα τους πάει το παλιό γιατί δεν αντέχουν την ιδέα του ρίσκου και του πειραματισμού. Δεν τους αρέσει ο Σαμαράς αλλά τον προτιμούν από τον Σκουρλέτη. Τους είναι ξένος ο Βορίδης αλλά καλύτερα θα τα έκανε από τον Τόσκα. Αντιλαμβάνονται ότι είναι πρόβλημα η αντιπροεδρία Άδωνι αλλά κομμάτια να γίνει αν πρόκειται να μας απαλλάξει από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Τόσοι προοδευτικοί πολίτες συσπειρωμένοι στο συντηρητικό κόμμα, όχι γιατί είναι με αυτούς αλλά γιατί στέκονται απέναντι στους άλλους. Μια αποϊδεολογικοποιημένη ψήφος της ανάγκης που δεν κρύβει ούτε ελπίδα ούτε φόβο, κρύβει θυμό, ακόμη και απόγνωση.

Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου δεν θα επηρεαστούν ούτε από τυχόν αποκαλύψεις για σκάνδαλα ούτε από το ακόμη εντονότερο κλίμα πόλωσης που θα καλλιεργήσει η κυβέρνηση στο δρόμο προς τις κάλπες. Τίποτα δεν πρόκειται να τους αλλάξει γνώμη. Περιμένουν τη στιγμή που θα εκφραστούν με την ψήφο τους και αγωνιούν μήπως αργήσει πολύ. Θα προτιμούσαν να ξεμπερδεύουμε το φθινόπωρο αλλά καταλαβαίνουν πως ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι ρεαλιστικό. Καγχάζουν αν τους πεις για τη δυνατότητα επιλογής του Κινήματος Αλλαγής, όχι γιατί δεν θέλουν να βρεθούν στο ίδιο χαράκωμα με τον Στ. Παναγούλη και τον Κ. Χαρδαβέλα αλλά γιατί τους φαίνεται πολύ μεσοβέζικη λύση, χλιαρή, θέλουν πόλεμο και θρίαμβο με συντριβή του αντιπάλου. Κάτι που τους απασχολεί πολύ είναι να μην ξαναβρούν μπροστά τους τον Τσίπρα. Να μην είναι ένας στιβαρός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπορεί κάποια στιγμή να επανέλθει στο Μέγαρο Μαξίμου αλλά ένας τελειωμένος πολιτικός αρχηγός που θα βλέπει την εξουσία με το κιάλι και δεν θα μπορεί να κυκλοφορήσει πουθενά.

Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου είναι εξοργισμένοι με τους «ισαποστάκηδες», που κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά βλέπουν και τα στραβά της ΝΔ. Δεν είναι ώρα τώρα, σου λέει, για αντικειμενικότητα και ακρίβεια στην ανάλυση, τώρα δίνουμε τη μάχη, μονομέτωπο αγώνα, και μετά βλέπουμε. Αν τους πεις πως κάνει καλό στον Κυρ. Μητσοτάκη η ανάδειξη των παθογενειών του κόμματός του γιατί τον βοηθά να τις υπερβεί, δεν το ακούν. Τίποτα δεν ακούν πέρα από αντικυβερνητικά συνθήματα, επιχειρήματα και κλισέ. Ανησυχούν ότι θα υπάρξει παροξυσμός πριν την πτώση και ότι το «καθεστώς» θα παίξει τα ρέστα του πριν εγκαταλείψει την εξουσία και γι’ αυτό δεν ανέχονται συζητήσεις για τις αδυναμίες των άλλων.

Κατά τα άλλα, ποια Κεντροαριστερά; Την αντιμετωπίζουν σαν άνοστη πολιτική σούπα, σαν περιττή πολυτέλεια και κάποιες φορές σαν ύποπτη για δυνητικό διάλογο με τους εθνικολαϊκιστές του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί οι άλλοι της ΝΔ δεν ενοχλούν αν πρόκειται με αυτό τον τρόπο να πετύχουν μεγάλη εκλογική νίκη, όσο πιο μεγάλη γίνεται.

Οι αντιΣΥΡΙΖΑ φίλοι μου θέλουν να κοιμηθούν το βράδυ και να ξυπνήσουν το πρωί με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Να πάρουν βαθιά ανάσα και να κάνουν ένα μακροβούτι για να δουν βγαίνοντας από το νερό έναν κόσμο χωρίς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μιλούν κυρίως μεταξύ τους και αποφεύγουν όσους δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, ακόμη και αν αγαπιούνται. Γιατί κουβέντα στην κουβέντα μπορεί να γίνουν καταστροφές στις σχέσεις. Ακόμη και έρωτες χαλάνε. Τι κρίμα…

http://www.athensvoice.gr/politics/467743_oi-antisyriza-filoi-moy

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Η εθνική μας κατάθλιψη

mati01

του Θοδωρή Γεωργακόπουλου


Ξέρετε γιατί είστε θυμωμένοι. Το ξέρετε και το ξέρω. Είστε έξαλλοι με την ασχετοσύνη, με την εξοργιστική, σχεδόν απάνθρωπη επικοινωνιακή διαχείριση, με τους υπεύθυνους που δηλώνουν ανεύθυνοι, με τη χυδαιότητα, το ζόφο, το μίσος. Είναι φυσιολογικό. Παρακολουθούμε ένα απερίγραπτο μπάχαλο απλωμένο πάνω σε μια ανείπωτη τραγωδία. Αλλά ξέρω ότι είστε θυμωμένοι και με κάτι άλλο. Υπάρχει ένα κοινό υπόβαθρο στον πόνο και την οργή όλων μας, κάτι πιο διαχρονικό, που σε συμβάντα όπως αυτό (ή τις πλημμύρες στη Μάνδρα, ή την πετρελαιοκηλίδα στον Αργοσαρωνικό, ή τις φωτιές του 2009, ή τις φωτιές του 2007, ή το σεισμό του 1999, ή και “μικρότερα” πράγματα όπως η διακοπή υδροδότησης της Θεσσαλονίκης επειδή έσπασε ένας σωλήνας, καταλαβαίνετε τι εννοώ) έρχεται στην επιφάνεια.
Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια οδυνηρή συνειδητοποίηση: είμαστε μια κοινωνία ξεχαρβαλωμένη, ένα κράτος νεκρό.
Είμαστε χρεοκοπημένοι, αδιόρθωτοι, ανεπίδεκτοι, καταδικασμένοι. Η χώρα μας δε λειτουργεί, οι άνθρωποί της δεν θέλουν να το πάρουν χαμπάρι ή δεν τους νοιάζει, κανένας δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει τίποτε, κανείς δεν αναγνωρίζει καν την ανάγκη να ζήσουμε όλοι μαζί, υποτυπωδώς συντονισμένα. Είμαστε ο καθένας μόνος του, ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε κοινούς κινδύνους γιατί δεν θέλουμε ν' αναγνωρίσουμε τίποτε κοινό.
Δεν είναι ότι τις άλλες στιγμές το ξεχνάμε, βέβαια. Πάντα το θυμόμαστε. Δεν μας το κρύβει κανένας, οι ενδείξεις είναι παντού.Δεν είναι χώρα αυτή. Δεν είναι χώρα αυτή. Αλλά συμβάντα σαν την τραγωδία στο Μάτι μας τρίβουν την ανεπάρκειά μας στη μούρη και μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχει και ένα μεγαλύτερο διακύβευμα. Κάθε μέρα ξέρουμε ότι κάποιος μπορεί να μας κλείσει το πάρκινγκ "για δυο λεπτάκια” ή να αρνηθεί να μας εξυπηρετήσει σε μια δημόσια υπηρεσία επειδή είναι αγενής, έχουμε συνηθίσει τέτοιου τύπου συνέπειες της εθνικής γαϊδουριάς μας, τις θεωρούμε κάτι σα φόρο για να ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, αλλά μέρες σαν κι αυτές μας γίνεται σαφές πως όταν ένας λαός ζει έτσι, υπάρχουν κι άλλες, σοβαρότερες συνέπειες. Η παθολογική ανοχή στην ανικανότητα και ο ωχαδερφισμός, όλο αυτό το ελαμωρετώριουμ της ελληνικής ύπαρξης, μπορούν ακόμη και να μας σκοτώσουν.
Αν φυσήξει λάθος κι είμαστε στο λάθος σημείο εκεί που ο παππούς έχτισε παράνομα και κανένας γείτονας δεν έχει καθαρίσει τον κήπο του, κανένας δεν θα καταφέρει να μας βοηθήσει. Οι αρμόδιοι θα είναι άχρηστοι και απροετοίμαστοι, οι υπεύθυνοι θα είναι διορισμένα κομματόσκυλα, ο μηχανισμός θα λειτουργεί ασυντόνιστα, εξαρτώμενος από το φιλότιμο μεμονωμένων αβοήθητων ατόμων. Μόνοι μας θα πρέπει να σωθούμε, μολονότι κανένας δεν θα μας έχει εκπαιδεύσει για το πώς πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε τέτοιες καταστάσεις και μολονότι ποτέ δεν προνοήσαμε να αποκτήσουμε αυτή την πληροφόρηση από μόνοι μας επειδή δεν ξέρουμε καν ότι αυτό είναι κάτι που γίνεται.
Αυτό που ξέρουμε καλά, και το ξέρουμε μέσα στο πετσί μας, είναι ότι αν κάτι πάρα πολύ άσχημο συμβεί, αν πιάσει φωτιά ή αν γίνει σεισμός, ή αν βρέξει πάρα πάρα πολύ, κανένας δεν υπάρχει για να μας προστατέψει, για ακριβώς τους ίδιους λόγους για τους οποίους τα σκουπίδια κάνουν βουνά στους λάθος κάδους, το Πεδίον Άρεως είναι ένας βόθρος, οι πινακίδες της τροχαίας είναι γεμάτες αυτοκόλλητα και οι τοίχοι της πόλης μπογιατισμένοι με γκραφίτι.
Κι αυτό που πια ξέρουμε καλά είναι ότι η οργή μας δεν φτάνει μόνο μέχρι την (απόλυτα, απάνθρωπα) άχρηστη κυβέρνηση, τους περιφερειάρχες και τους δημάρχους, αλλά πάει βαθύτερα, ευρύτερα, το υπόστρωμα της οργής που νιώθουμε απευθύνεται σε κάθε ένα συμπολίτη μας ξεχωριστά, στον ίδιο μας τον εαυτό, στη συλλογική, ιλιγγιώδη μας ευθύνη, που διακόσια χρόνια τώρα αρνούμαστε να φτιάξουμε (ή, έστω, να απαιτήσουμε) μια κοινωνία που να λειτουργεί, διαρκώς διαμαρτυρόμενοι, πουλώντας την ψήφο μας για ψίχουλα, υπακούοντας σε παράλογους συναισθηματισμούς, ανεχόμενοι τα πάντα, ανεπίδεκτοι, αδιόρθωτοι, κι έτσι στέκουμε τώρα δέκα μέρες έξαλλοι, ο καθένας μόνος του, κατάφατσα στις ανείπωτες πολύπλοκες ευθύνες μας, που ξάφνου χάνουν τη θολή και σκόρπια φύση τους κι συμπυκνώνονται στη μορφή απανθρακωμένων κοριτσιών στην αγκαλιά των παππούδων τους.


http://www.kathimerini.gr/978246/opinion/epikairothta/politikh/h-e8nikh-mas-kata8liyh?platform=hootsuite

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Ποιος προκαλεί ποιον;

της Εύας Στάμου


Συχνά υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε συνειδητοποιημένοι πολίτες που όχι μόνο έχουμε άποψη για τα πάντα αλλά και την υποστηρίζουμε παθιασμένα με επιχειρήματα, αναλύσεις -ή και κραυγές- στις παρέες, στην τοπική κομματική ομάδα όπου τυχόν ανήκουμε, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.


Αυτή η έντονη, σε καθημερινό επίπεδο, ενασχόληση με τα κοινά, που δεν παρατηρείται σε τέτοιο βαθμό σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον στο συμπέρασμα ότι είμαστε ώριμοι και καλά ενημερωμένοι πολίτες, που διαβάζουν έγκριτες εφημερίδες, μελετούν τους νόμους και δεν χάνουν «Ολομέλεια» στο Κανάλι της Βουλής.

Στην πραγματικότητα όμως αυτό ισχύει για ένα μικρό ποσοστό πολιτών. Οι υπόλοιποι, μεγαλώνοντας συχνά σε οικογένειες που είχαν σχέσεις πελατειακές με το γραφείο κάποιου πολιτευτή και κατά συνέπεια προσωπικά οφέλη από την εκλογή του, μαθαίνουν από νεαρή ηλικία να δηλώνουν ειδήμονες στα πολιτικά, χωρίς να φροντίζουν να ενημερωθούν επαρκώς για το εκάστοτε πολιτικό πρόβλημα.

Η ένταξη σε κάποια κομματική νεολαία στο πανεπιστήμιο διαμορφώνει, στη συνέχεια, την πολιτική σκέψη και την πολιτική γλώσσα που οφείλουν να υιοθετήσουν, ώστε να κατατροπώσουν τους κομματικούς αντιπάλους τους, έχοντας ως κύριο μέλημα την επικράτηση της άποψης που θα προωθήσει το συμφέρον της παράταξης, της συντεχνίας ή της οικογένειάς τους.

Την τελευταία δεκαετία έχει εμπεδωθεί η εντύπωση ότι αυτό που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Δημοκρατία δεν είναι οι θεσμικές κατακτήσεις της ισονομίας, της διάκρισης των εξουσιών, της καθολικής ψηφοφορίας ή της λογοδοσίας των κρατούντων, αλλά κάτι πολύ διαφορετικό: ότι όλες οι απόψεις, όλων των πολιτών, επί οποιουδήποτε θέματος, όσο ανερμάτιστες ή μισαλλόδοξες κι αν είναι, χρήζουν της ίδιας προσοχής.

Τα χρόνια της οικονομικής κρίσης επικράτησε επίσης η αντίληψη πως οι λιγότερο αξιόπιστες πληροφορίες προέρχονται από τους κατεξοχήν υπεύθυνους για την ενημέρωση των πολιτών: τους δημοσιογράφους. Η αντίληψη αυτή έχει συμβάλει στην τάση πολλών χρηστών του διαδικτύου να δίνουν την ίδια βαρύτητα στα κείμενα των πολιτικών αναλυτών με οποιουδήποτε άλλου χρήστη του facebook ή του twitter, ενισχύοντας μια κατάσταση που επιτρέπει την εύκολη διάδοση των fake news και της συνωμοσιολογίας.

Μια άλλη ευρέως διαδεδομένη άποψη είναι ότι ως λαός, ιστορικά, αποφεύγουμε τη βία, δεν είμαστε ποτέ οι επιτιθέμενοι, αλλά πάντα αυτοί που δέχονται επίθεση. Η εικόνα που έχουμε για εμάς είναι πως ήμασταν και παραμένουμε άνθρωποι καλοί, ψύχραιμοι, και δίκαιοι, πιστοί στα χριστιανικά ιδεώδη της αλληλεγγύης και της φιλανθρωπίας.

Ίσως αυτή ακριβώς η εικόνα που διατηρούμε για τους εαυτούς μας να εξηγεί την αμηχανία που πολλοί αισθάνονται απέναντι στη βία, τη δυσκολία που έχουν να αναγνωρίσουν ως τέτοια τα βίαια επεισόδια κατά συμπολιτών τους, τη δυσφορία τους απέναντι σε όσους παραπονούνται για σεξουαλική παρενόχληση ή κάποια άλλη μορφή κακοποίησης, τη δυσανεξία τους στο «me too» - καθώς και την ανικανότητα μεγάλου τμήματος της κοινωνίας να αντιδράσει ορθά απέναντι σε βίαιες συμπεριφορές, που μπορεί να συναντώνται είτε σε μια δημόσια συγκέντρωση είτε στο σπίτι του γείτονα.

Η άποψη ότι το θύμα μιας βίαιης, λεκτικής ή φυσικής, επίθεσης έχει με κάποιον τρόπο προκαλέσει τους θύτες του και άρα είναι συνυπεύθυνο για την επίθεση που έχει υποστεί, ή πως είναι προσωπικό θέμα του καθενός από εμάς να προστατεύσει την τιμή και την ακεραιότητά του, όπως συνηθιζόταν κάποτε στην άγρια Δύση, καμία σχέση δεν έχει με δημοκρατικά ιδεώδη και πολιτική ωριμότητα.

Είναι σοκαριστικό ότι λίγες μέρες μετά την επίθεση που δέχτηκε ο Γιάννης Μπουτάρης, υπάρχουν ακόμη πολίτες που κουβεντιάζουν την «προκλητική» στάση του θύματος, μα και πολιτικοί που αποφεύγουν να καταδικάσουν την επίθεση, αλλά αναζητούν προφάσεις με τις οποίες θα καλύψουν την πολιτική αντιπαλότητα, την εκδικητικότητα ή πιθανώς τον φθόνο που νιώθουν για τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, καθώς και τη χαιρεκακία που αισθάνθηκαν για την «τιμωρία» που του «άξιζε».


Ο Γιάννης Μπουτάρης εκφράζει συχνά τολμηρές, και γι’ αυτό αντιδημοφιλείς, απόψεις, κάτι που οι περισσότεροι πολιτευόμενοι αποφεύγουν στη χώρα μας. Είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος με τις απόψεις του Μπουτάρη, πρέπει να αναγνωρίσει ότι ο ίδιος έχει το θάρρος της γνώμης του, την οποία στηρίζει με επιχειρήματα και όχι με την πρόκληση επεισοδίων ή τη ρητορική μίσους - κάτι που, δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύει για όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του.

Η ελληνική κοινωνία παραμένει σε μεγάλο βαθμό κλειστή και συντηρητική, μια κοινωνία ναρκισσευόμενη, που αντιστέκεται στη διαφορετικότητα, πιστεύοντας ότι όλοι οι κάτοικοι της επικράτειας οφείλουν να χαρακτηρίζονται από εθνοτική, θρησκευτική και σεξουαλική ομοιομορφία - οτιδήποτε άλλο θεωρείται ύποπτο και προκλητικό.

Όταν οι περισσότεροι επερωτήσουμε την επίπλαστη εικόνα που συντηρούμε για τη χώρα μα και για τους πολίτες της -για το πόσο άκακοι, ανεκτικοί, αθώοι ή παρεξηγημένοι είναι όλοι- θα μπορέσουμε ίσως να αποκτήσουμε και μια σαφέστερη αντίληψη για το τι σημαίνει βία μα και γιατί οφείλουμε να την καταδικάζουμε απερίφραστα, προς όποιους κι αν κατευθύνεται, από όπου κι αν προέρχεται.


Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Οι "αγανακτισμένοι" ξανα-επιτίθενται


Χθες ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τραμπούκους που είχαν συγκεντρωθεί στο χώρο της εκδήλωσης για την μέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Το γεγονός από μόνο του είναι τρομακτικό για όσους έχουμε απομείνει σε αυτό τον τόπο να ανησυχούμε για την ελευθερία της έκφρασης και τις δημοκρατικές αξίες.

Τις τελευταίες ώρε ακούστηκαν πολλά σχετικά με το θέμα. Τα πράγματα όμως είναι απλά και ξεκάθαρα και δεν έχουν περιθώριο για πολλές ερμηνείες:
Τραμπούκοι δεν είναι μόνο όσοι χτύπησαν έναν άνθρωπο επειδή εκφράζει διαφορετική άποψη απο τη δική τους.
Τραμπούκοι είναι κι όσοι χάρηκαν κι επευφήμησαν την επίθεση.
Επίσης τραμπούκοι είναι κι όσοι είπαν ότι "ναι μεν ο Μπουτάρης προκαλούσε,αλλα...", ότι κι αν ακολουθεί το "αλλά".

Στις φασιστικές επιθέσεις εναντίον της διαφορετικής άποψης δεν υπάρχει τήρηση ίσων αποστάσεων. Ή παίρνεις ξεκάθαρη θέση εναντίον τους, χωρίς "ναι μεν, αλλά" και χωρίς αστερίσκους, ή παίρνεις το μέρος των τραμπούκων και γίνεσαι κομμάτι της αρρώστιας!

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Δίκη Άλεξ Ρόντου και ΜΚΟ: Mία διχοτομημένη απόφαση

Του Τάσου Τέλλογλου

Προχθές ολοκληρώθηκε μια δίκη που είχε πολιτικοποιηθεί λόγω της εμπλοκής του Άλεξ Ρόντου, πρώην συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου, για τη διασπάθιση κονδυλίων του υπουργείου Εξωτερικών από τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης». Το δικαστήριο απεφάνθη: ένοχοι οι υπάλληλοι, αθώος ο προϊστάμενος.



Eχθές βρισκόμουν στο Εφετείο Αθηνών. Στους διαδρόμους και μέσα στις αίθουσες –στα διαλείμματα των δικών– το θέμα που οι ποινικολόγοι σχολίαζαν ήταν η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της περασμένης Τρίτης, 24 Απριλίου 2018, σχετικά με την υπόθεση διασπάθισης κονδυλίων από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης». Στο επίκεντρο της κριτικής τους ήταν η απόφαση του δικαστηρίου να κριθούν οι υπάλληλοι του υπουργείου Εξωτερικών ένοχοι, όχι όμως ο προϊστάμενος και καθ’ ύλην υπεύθυνος, Άλεξ Ρόντος. Γι’ αυτούς μία πιο δίκαιη απόφαση θα ήταν να καταδικαστούν ή να αθωωθούν όλοι.

Ο γράφων παρακολούθησε τρεις δικάσιμους που έκριναν τους κατηγορουμένους της υπόθεσης της ΜΚΟ Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης.

Κατηγορούμενος ήταν μαζί με άλλα επτά άτομα ο Άλεξ Ρόντος, πρέσβης της ΕΕ στο Κέρας της Αφρικής και πρώην στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών. Η κατηγορία ήταν απάτη, ψευδής βεβαίωση, αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και πλαστογραφία εκ μέρους υπαλλήλων του υπουργείου Εξωτερικών και υπευθύνων της ΜΚΟ.

Η συγκεκριμένη ΜΚΟ έλαβε επιχορήγηση του υπουργείου Εξωτερικών ύψους περίπου 9 εκατ. ευρώ την περίοδο 2000-2004, για να εξουδετερώσει ναρκοπέδια σε διάφορες χώρες (στον Λίβανο, στο Ιράκ, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Η έρευνα έδειξε παραβίαση της νομοθεσίας σχετικά με τη χρηματοδότηση των ΜΚΟ, καθώς και τεχνάσματα εικονικών δωρεών. Η ΜΚΟ, που όφειλε να συμμετέχει σε ποσοστό 25% στα προγράμματα (συνεισφέροντας τουλάχιστον το 15% σε είδος ή χρήμα από δικές της πηγές ή και τρίτες, όπως χορηγίες και δωρεές), επιχείρησε να συγκαλύψει με διάφορα κόλπα την ελάχιστη συμμετοχή της.

Εμφάνιζε ξένους εργαζόμενους σε προγράμματα αποναρκοθέτησης (ναρκαλιευτές κ.ά.) να επιστρέφουν στη ΜΚΟ το 20-30% των αποδοχών τους ως δωρεά, χωρίς να καταχωρίζονται τα ποσά στα βιβλία, αλλά να συναθροίζονται στο ποσοστό της δικής της συμμετοχής, ώστε να εξασφαλίζεται η συνέχιση της χρηματοδότησης. Επίσης διαπιστώθηκε ότι κάποια ποσά κατέληξαν σε πληρωμές σούπερ μάρκετ, εστιατορίων, πάρκινγκ κ.λπ.

Παράλληλα, διαπιστώθηκε απουσία ελέγχου από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του υπουργείου Εξωτερικών. Ο Κώστας Τζεβελέκος, υπεύθυνος της ΜΚΟ, είπε μετά την ανακοίνωση της απόφασης στο inside story ότι «ναρκαλιευτές εργαζόντουσαν κάποιες μέρες εθελοντικά και αυτά απεικονίζονταν σε πιστωτικά τιμολόγια, επιχείρημα που δεν δέχθηκε το δικαστήριο».

Το δικαστήριο αποφάσισε τα εξής:
Αθώωσε ομόφωνα τον Άλεξ Ρόντο. Αποδέχτηκε τον ισχυρισμό των συνηγόρων του, Γ. Μαντζουράνη και Ι. Μαγκανιάρη, πως αυτός υπέγραφε τελευταίος, αφού προηγουμένως είχαν υπογράψει οι υφιστάμενοί του πρέσβεις και αυτός αποδεχόταν καλόπιστα πως έπρατταν σωστά το καθήκον τους. Αποδέχτηκε ακόμα πως απουσίαζε διαρκώς στο εξωτερικό σε σημαντικές αποστολές του υπουργείου Εξωτερικών και δεν είχε άμεση εποπτεία της υπηρεσίας. Αποδέχτηκε επίσης ότι σε δύο περιπτώσεις η υπογραφή του Ρόντου πλαστογραφήθηκε.
Αθώωσε τρεις υπαλλήλους υπουργείων που είχαν εμπλακεί.
Καταδίκασε σε 16 χρόνια κάθειρξης τον δημοσιογράφο και πρόεδρο της ΜΚΟ Κωνσταντίνο Τζεβελέκο και τη σύζυγό του Μαρία-Αναστασία Μακρυνιώτη σε κάθειρξη 5 ετών.
Καταδίκασε τους πρέσβεις Νικόλαο Τσαμαδό σε κάθειρξη 12 ετών και Νικόλαο Μπάζα σε κάθειρξη 14 ετών.
Αναγνώρισε σε όλους τους καταδικασθέντες τα ελαφρυντικά του προτέρου έντιμου βίου και της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη.

Ανακοίνωση για την απόφαση εξέδωσε το υπουργείο ΕξωτερικώνΗ ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, με τον υπουργό Νίκο Κοτζιά να επιχαίρει για την τιμωρία και τις ποινές και να διαβεβαιώνει «την ελληνική κοινωνία ότι το Υπουργείο Εξωτερικών και η πολιτική του ηγεσία θα παραμείνουν άτεγκτοι έναντι ζητημάτων διαφθοράς που υπήρξε στο παρελθόν, τόσο στο πλαίσιο των οικείων Πειθαρχικών Συμβουλίων όσο και μέσω της παραπομπής υποθέσεων στην ελληνική Δικαιοσύνη, όπως ήδη γίνεται».
O Άλεξ Ρόντος

Τον Άλεξ Ρόντο τον γνώρισα στην Αθήνα το 1999. Μπέρδευε το Παγκράτι με το Χαλάνδρι και μιλούσε σπαστά ελληνικά. Προερχόταν από την οργάνωση της ορθόδοξης εκκλησίας των ΗΠΑ International Orthodox Christian CharitiesIOOC που έκανε σπουδαία δουλειά, ιεραποστολική, στην υποσαχάρια Αφρική. Με καταγωγή από την Τανζανία, ο Ρόντος έκανε γρήγορα καριέρα στα Βαλκάνια ως ειδικός απεσταλμένος του Γιώργου Παπανδρέου. Η αναπτυξιακή βοήθεια ήταν μια διεθνής υποχρέωση της χώρας μας αλλά με την οργάνωσή της ως δημόσια υπηρεσία, η καταστροφή ήταν παραπάνω από βέβαιη.

Έχοντας πολλούς ρόλους στο «καπέλο» του και αγνοώντας σε βαθμό …κακουργήματος το πώς λειτουργούσε η ελληνική γραφειοκρατία και νομοθεσία, ο Ρόντος έλειπε συχνά από την έδρα του, φορτώνοντας την ευθύνη της έγκρισης των προγραμμάτων της αναπτυξιακής βοήθειας στους αρμόδιους υπαλλήλους.
... και οι υπάλληλοι, ο πιο αρμόδιος και οι λιγότερο (αρμόδιοι)

Ο πιο αρμόδιος από τους υπαλλήλους της ΜΚΟ για την έγκριση των προγραμμάτων, κατά περίεργο τρόπο ούτε αναφέρθηκε, ούτε κατηγορήθηκε από την κατηγορούσα αρχή. «Την πλήρωσαν» όσοι υπέγραφαν –και μάλιστα όχι όλοι. Δύο από τις υπογραφές βάραιναν τον ίδιο τον Ρόντο, που το δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν είχε την παραμικρή ευθύνη –αντί γι' αυτόν, στράφηκε σε έναν από τους υφισταμένους του.

Για τον έναν λοιπόν υπηρετούντα υπάλληλο, η κατηγορούσα αρχή δέχθηκε ότι είχε πλαστογραφήσει δύο υπογραφές του Ρόντου κατά τη διάρκεια των συχνών απουσιών του. Για τον άλλο υπάλληλο τα πράγματα είναι διαφορετικά, πιο περίεργα. Η εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή του, αλλά το δικαστήριο αποφάσισε την καταδίκη του. Είναι όμως λογικό να καταδικασθούν οι υπάλληλοι χωρίς να καταδικασθεί ο προϊστάμενός τους;

Το δικαστήριο με την απόφασή του είπε «ναι». Η λογική(;) ήταν ότι ο Άλεξ Ρόντος υπέγραφε καλόπιστα ό,τι του έφερναν οι υπάλληλοι, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο παραπλανήθηκε από τους υφισταμένους του, οι οποίοι όφειλαν να έχουν ελέγξει τα έργα του Τζεβελέκου, που τους καλούσε να τα ελέγξουν αλλά εκείνοι δεν πήγαιναν. Αυτή είναι η σειρά των γεγονότων.

Σημαντικοί μάρτυρες ήταν δύο ναρκαλιευτές από τη Βοσνία που κατέθεσαν εγγράφως στο αστυνομικό τμήμα του Μπρτσκο ότι λάμβαναν ποσά μικρότερα από εκείνα που φαίνονταν στο πρόγραμμα. Ο Τζεβελέκος μου είπε προχθές το μεσημέρι ότι πρόκειται για υπαρκτά πρόσωπα με ψεύτικες διευθύνσεις και εικονικά τηλέφωνα.

Η δίκη διάρκεσε συνολικά 16 μήνες και οι μάρτυρες ήταν δεκάδες. Στην διάρκεια της διαδικασίας ετέθη το ερώτημα της ανανέωσης της θητείας του Άλεξ Ρόντος ως απεσταλμένου της κ. ΜογκερίνιΦεντερίκα Μογκερίνι στις χώρες του κέρατος της Αφρικής (Σομαλία, Ερυθραία κ.λπ.). Μόνο η Ελλάδα υποστήριξε ότι δεν θα πρέπει να ανανεωθεί η θητεία του για τον λόγο ότι είναι κατηγορούμενος αλλά όχι τελεσίδικα καταδικασμένος.

Προχθές πριν από την απόφαση ο Ρόντος ρώτησε τον συνήγορό του Γιάννη Μαντζουράνη αν προλαβαίνει το αεροπλάνο για να γυρίσει στη Σομαλία, είτε καταδικασθεί είτε όχι. Ο συνήγορός του τον διαβεβαίωσε ότι θα το προλάβει.

https://insidestory.gr/article/diki-alex-rontos-mko?token=RW414209LL&utm_source=facebook&utm_medium=post&utm_campaign=op&utm_content=%2Farticle%2Fdiki-alex-rontos-mko