Πάμε!

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Λιγότερη παπαγαλία στο Νέο Λύκειο

Ένα σημαντικό νέο, που δεδομένου του κλίματος περνά σχεδόν απαρατήρητο: Το Υπουργείο Παιδείας κάνει προσπάθεια να ζωντανέψει το (νεκρό) Λύκειο! Να στρέψει την παιδεία των νέων Ελλήνων από την παπαγαλία στην κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα!

Και είναι τόσο σημαντικό αυτό το νέο γιατί η παιδεία είναι που διαμορφώνει τους (μελλοντικούς) πολίτες αυτής της χώρας.

Πέρα από την ευθύνη της οικογένειας στη διαμόρφωση του νέου πολίτη (να μη μαθαίνει για παράδειγμα το παιδί ότι είναι θεμιτό να κάνει τα πάντα προκειμένου να κερδίσει χρήματα), υπάρχει και το σχολείο που από τις τάξεις του Δημοτικού, μέχρι και το Λύκειο, δίνει βάρος στην ανούσια αποστήθιση (δεδομένου ότι η γνώση δεν πάει πουθενά... στα βιβλία θα είναι πάντα), και νεκρώνει (από την αχρησία) την κριτική σκέψη, τη λογική και τη δημιουργικότητα των παιδιών.



Περισσότερα:


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Μαθηματικό μοντέλο προβλέπει την εξαφάνιση της θρησκείας




Έρευνα που εξέτασε δημογραφικά δεδομένα από εννέα χώρες -από τις οποίες οι έξι βρίσκονται στην Ευρώπη- καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η θρησκεία είναι είδος υπό εξαφάνιση.

Η πρόβλεψη για το θάνατο της θρησκείας βασίστηκε σε μαθηματικό μοντέλο μη γραμμικής δυναμικής, το οποίο περιγράφει τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε δύο κοινωνικές ομάδες, τους πιστούς και τους μη πιστούς.

Οι ερευνητές τροφοδότησαν το μοντέλο με δεδομένα από τις απογραφές στην Αυστραλία, την Αυστρία, τον Καναδά, την Τσεχία, τη Φινλανδία, την Ιρλανδία, την Ολλανδία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ελβετία. Στις χώρες αυτές, οι κάτοικοι ερωτώνται κατά την απογραφή και για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Τα στοιχεία των απογραφών, οι οποίες καλύπτουν διάστημα ενός αιώνα σε ορισμένες περιπτώσεις, δείχνουν ότι τα ποσοστά των πιστών συρρικνώνεται και στις εννέα χώρες.

«Η ιδέα του μοντέλου είναι αρκετά απλή» ανέφερε ο Δρ Ρίτσαρντ Ουίνερ του Πανεπιστημίου της Αριζόνας, παρουσιάζοντας τη μελέτη στο συνέδριο της Αμερικανικής Φυσικής Εταιρείας.

Το μοντέλο «διατυπώνει την αρχή ότι οι κοινωνικές ομάδες που έχουν περισσότερα μέλη είναι πιο ελκυστικές για ένταξη. Διατυπώνει επίσης την αρχή ότι οι κοινωνικές ομάδες έχουν μια κοινωνική θέση ή χρησιμότητα».

Με άλλα λόγια, όσο περισσότεροι είναι οι άθεοι σε μια χώρα, τόσο πιο ελκυστική φαίνεται αυτή η κοινωνική ομάδα στα νέα υποψήφια μέλη. Το αντίθετο συμβαίνει στην κοινωνική ομάδα των πιστών.

Ο Δρ Ουίνερ παραδέχεται ότι το μοντέλο είναι υπεραπλουστευτικό, εκτιμά ωστόσο ότι η πρόβλεψη είναι αρκετά αξιόπιστη: «Προφανώς, δεν πιστεύουμε ότι αυτή είναι όντως η δικτυακή δομή της σύγχρονης κοινωνίας, με κάθε άνθρωπο να επηρεάζεται εξίσου από όλα τα άλλα μέλη της κοινωνίας» είπε ο ερευνητής στο BBC.

«Προφανώς τα πράγματα που συμβαίνουν σε κάθε μεμονωμένο άτομο είναι πιο περίπλοκα, ωστόσο πολλά από αυτά ακυρώνονται στον μέσο όρο» εξήγησε.

Η έρευνα, με τίτλο Ένα μαθηματικό μοντέλο του ανταγωνισμού κοινωνικών ομάδων με εφαρμογή στην αύξηση της θρησκευτικής μη-ένταξης, είναι διαθέσιμη online στη μορφή προέκδοσης.



Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Αντιμνημονιακοί, μύθοι ατάκτως ερριμένοι



Η δημόσια συζήτηση για το μνημόνιο, έχει συνθήματα, λάθη, ψέματα και κακή αριθμητική.

Μνημονεύονται πολλά για το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», όπως είναι ο ακριβής τίτλος της συμφωνίας που έκανε το ελληνικό κράτος με την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα περισσότερα είναι ρηχά συνθήματα. Πολλά είναι λάθος και κάποια είναι ψέματα.

Το πρώτο σύνθημα, λάθος και ψέμα, είναι ότι «μας επιβλήθηκε από το εξωτερικό». Η αλήθεια είναι ότι τον Μάιο του 2010 είχαμε χονδρικά δύο επιλογές. Ή να κηρύξουμε στάση πληρωμών ή να παλέψουμε μια διευθέτηση επιμήκυνσης του χρέους μας εκτός των αγορών, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν μας δάνειζαν. Ευτυχώς η κυβέρνηση επέλεξε τη δεύτερη. Η πρώτη, δηλαδή η χρεοκοπία, θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα. Οχι μόνο για τη διεθνή θέση της, αλλά και για το εσωτερικό, για τους μισθούς, τις συντάξεις, τις καταθέσεις όλων μας. Αν σκεφθεί κανείς ότι με την υποψία μόνο της χρεοκοπίας έφυγαν 23 δισεκατομμύρια από τις εγχώριες τράπεζες, μπορεί να φανταστεί τον πανικό του πληθυσμού στα γκισέ για να πάρει και να διασφαλίσει τα λίγα ή πολλά, αλλά πάντως πολύτιμα για όλους ευρώ. Θα υπήρχαν επιπτώσεις ακόμη και για την κατανάλωση. Η Ελλάδα εισάγει από το εξωτερικό 36 δισ. περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες απ’ όσα εξάγει. Οι περισσότερες εισαγωγές γίνονται με δάνεια, τραπεζικές εγγυήσεις κ.λπ., που μια χρεοκοπημένη χώρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν παραμέναμε στο ευρώ και ακόμη και αν κρατούσαμε τους μισθούς και τις συντάξεις στα επίπεδα του 2009, η κατανάλωσή μας θα περιοριζόταν έτσι κι αλλιώς. Οι τιμές των εισαγόμενων, που είναι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κατανάλωσης, θα ανέβαιναν δραματικά. Και δεν μιλάμε μόνο για τα μπλουζάκια Πόλο ή τα αυτοκίνητα Καγέν. Η Ελλάδα εισάγει τα πάντα· από ηλεκτρικό ρεύμα μέχρι φακές. Δεν υπάρχουν εύκολες ή τζάμπα επιλογές. Η οικονομία (που είναι εκατομμύρια αποφάσεις μυριάδων οικονομικών υποκειμένων, ανάμεσά τους και οι καταναλωτές) έχει πολλούς τρόπους. Θα ζούσαμε δηλαδή τα αποτελέσματα του Μνημονίου σε ό,τι αφορά την κατανάλωση, αλλά θα είχαμε οξυμένες όλες τις άλλες παραμέτρους του προβλήματος.

Η δεύτερη μισή αλήθεια καταγράφεται στο σύνθημα (κυρίως της Ν.Δ.) «ένα άλλο μνημόνιο ήταν εφικτό». Η αλήθεια είναι ότι δισεκατομμύρια άλλα μνημόνια ήταν εφικτά και παραμένουν εφικτά. Εξάλλου, οι αναθεωρήσεις πραγματοποιούν κάποια από αυτά. Αλλά αυτή η εύκολη κριτική δεν λαμβάνει υπόψη της τα χρονικά περιθώρια, διαπραγμάτευσης, σύνταξης, έγκρισης από τα κοινοτικά όργανα και από 16 Κοινοβούλια της Ευρώπης. Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας (ο οποίος κατόπιν επεκτάθηκε στην Ιρλανδία και θα γίνει πανευρωπαϊκός) ήταν για τα (κοινοτικά δεδομένα, πάντα) ένα θαύμα αποτελεσματικότητας. Εδώ, μια Οδηγία για την αλίευση του βακαλάου κάνει χρόνια να περάσει τις συμπληγάδες της κοινοτικής γραφειοκρατίας, πόσο μάλλον μια δανειακή σύμβαση 110 δισ. από κοινωνίες που ήδη στενάζουν από μακροχρόνια λιτότητα. Ενα είναι σίγουρο: «άριστο μνημόνιο» (υπό την έννοια ότι οι άλλοι θα μας δανείζουν όπως μας δάνειζαν, εμείς θα καταναλώνουμε όπως καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε) δεν υπήρξε ποτέ ως πιθανότητα, ούτε μπορεί να υπάρξει.

Το τρίτο ψέμα που ακούγεται διαρκώς στα τηλεκαφενεία είναι ότι «οι διαρκείς αναθεωρήσεις του Μνημονίου δείχνουν την αποτυχία του». Κατ’ αρχάς οι αναθεωρήσεις προβλέπονται από το ίδιο το Μνημόνιο. Δεύτερον, αυτό είναι το λογικό. Η οικονομία δεν είναι ένα γραμμικό πράγμα, που μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και απλώς πάει. Αυτό το διαπιστώσαμε με τραγικά αποτελέσματα την περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. 2004-2009. Η οικονομία είναι ένα πολυπαραγοντικό σύστημα που θέλει διαρκή ρύθμιση για την επίτευξη αποτελεσμάτων. Εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες επιβάλλουν τις διαρκείς αναθεωρήσεις. Υπάρχουν, για παράδειγμα, κοινωνικές αντιστάσεις, κυβερνητικές αστοχίες κ.ά. Αλλά ακόμη κι αν εφαρμοζόταν το Μνημόνιο κατά γράμμα, υπάρχει η Λιβύη. Η ελληνική είναι η πιο εξαρτημένη από το πετρέλαιο οικονομία της Ευρώπης· άλλη μια αμαρτία που δεν σκεφθήκαμε όσο είχαμε εύκολα και φθηνά δανεικά. Η άνοδος των διεθνών τιμών θα επηρεάσει πολλαπλώς την παραγωγή, τις δαπάνες, όλα. Μόνο η θέρμανση των πολλών και απέραντων δημόσιων κτιρίων (ακόμη κι εκείνων που δεν θέλουμε να πουλήσουμε) θα επιβαρύνει επιπλέον τον προϋπολογισμό και συνεπώς θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε το Μνημόνιο.

Το τέταρτο ψέμα είναι ότι το Μνημόνιο αυξάνει το χρέος. Η αλήθεια είναι ότι στο τέλος της εφαρμογής του, το δημόσιο χρέος θα φτάσει το 150% του ΑΕΠ. Η άλλη αλήθεια είναι ότι χωρίς το Μνημόνιο (και με την προϋπόθεση ότι θα μας δάνειζαν) το χρέος θα ανέβαινε στο 170%. Το χρέος δημιουργείται από τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού, αυτά που με θυσίες, κόπους και διά του Μνημονίου προσπαθούμε να περικόψουμε. Με ένα ακόμη πιο «σκληρό» μνημόνιο το χρέος μας θα ήταν στο 140%. Με ένα «άριστο» για το χρέος μνημόνιο, δηλαδή με την περικοπή 36 δισ. ευρώ από τις δαπάνες του κράτους (ήγουν με απόλυση των μισών δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο των μισών νοσοκομείων και ΑΕΙ κ.λπ.), το χρέος θα παρέμενε σταθερό. Με άλλα λόγια, αυτό που επιτυγχάνει το Μνημόνιο είναι η ομαλή μετάβαση σε χαμηλότερο ύψος χρέους (μετά το 2015, κι αν το εφαρμόσουμε) με το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Πρώτα φρενάρεις ένα αυτοκίνητο που τρέχει στον γκρεμό και μετά βάζεις την όπισθεν.

Τον πέμπτο μύθο, που συνοψίζεται στο «τα νούμερα δεν βγαίνουν», τον διακινούν όλοι εκείνοι που κάνουν ό,τι μπορούν για να μη βγουν τα νούμερα. Εκδότες και στελέχη επιχειρήσεων ΜΜΕ (που πιέζουν για τις παλιές καλές «ρυθμίσεις», δηλαδή λεφτά γι’ αυτούς σε βάρος του προϋπολογισμού), συνδικαλιστές που επιδιώκουν τη διατήρηση των παλιών καλών «ρυθμίσεων», «επιχειρηματίες» που στοχεύουν στα πάντα εκτός από την παραγωγή (φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις κ.λπ.), γενικώς οι βολεμένοι στην παλιά κατάσταση μαζί με διάφορους αριστερούς που ελπίζουν ότι διά της κατάρρευσης της Ελλάδος θα καταρρεύσει και ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

«Τα νούμερα βγαίνουν»· με την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόσουμε τα μέτρα και δεν θα αλλάξει δραματικά το διεθνές περιβάλλον. Οι οικονομολόγοι τριών διεθνών οργανισμών έχουν μεγαλύτερη πείρα και φυσικά περισσότερες γνώσεις από τους τηλεσχολιαστές και τους βουλευτές θαμώνες των καφενείων τους. Εξάλλου οι τελευταίοι είναι και πολυτεχνίτες, έχουν να σχολιάσουν μια ευρύτατη γκάμα θεμάτων ή να φροντίσουν να μην κλείσει κανένα παράρτημα του ΙΚΑ στην εκλογική τους περιφέρεια. Πού να προλάβουν να κάνουν τους υπολογισμούς για τα νούμερα, πολλώ γε μάλλον να διαβάσουν...

«Επιπλέον μέτρα», τα πιο δημοφιλή

Κάθε φορά που οι απεσταλμένοι των τριών διεθνών οργανισμών έρχονται στην Ελλάδα ξέρουμε τους τίτλους της επομένης: «Νέα μέτρα απαιτεί η τρόικα», «Ερχονται νέα χαράτσια», «Αλί, αλί και τρισαλί...», ή στην καλύτερη περίπτωση «Επιπλέον μέτρα τόσων δισ. ζητεί η τρόικα». Αυτό πιθανώς να οφείλεται στην ανάγκη εντυπωσιασμού –εγγενές χαρακτηριστικό των Μέσων και των πολιτικών– μπορεί να οφείλεται και σε κακή αριθμητική. Κατ’ αρχήν να πούμε ότι μέχρι στιγμής όλα τα μέτρα προβλέπονται από το Μνημόνιο, που ξεδιπλώνεται σε βάθος τριετίας. Μπορεί να υπάρξουν νέα μέτρα, όταν κάποια αποτύχουν, και πρέπει να βρεθεί το ισοδύναμό τους για να επιτευχθούν οι στόχοι.

Αυτά όμως που κατά κύριο λόγο βαφτίζονται «επιπλέον μέτρα», είναι παλιά, και η βάφτιση εμπεριέχει ένα αριθμητικό τρικ. Πέρυσι, για παράδειγμα, η κυβέρνηση μείωσε το έλλειμμα κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες (δηλαδή κατά 14 δισ. ευρώ) κόβοντας (σχεδόν μόνο) μισθούς και συντάξεις. Αυτό μείωσε το έλλειμμα από το 14,5% σε 9,4% του ΑΕΠ. Οι περικοπές αυτές του 2010 –αν δεν αλλάξει τίποτε άλλο– το μόνο που διασφαλίζουν για το 2011 είναι ότι το έλλειμμα θα μείνει στο 9,4%. Είκοσι δύο δισ. περισσότερα απ’ όσα εισέπραξε το κράτος το 2010, είκοσι δύο δισ. θα είναι το έλλειμμα και το 2011, αν δεν ληφθούν τα «επιπλέον» μέτρα. Είναι λιγότερα από τα 36 δισ. του 2009, αλλά είναι τριπλάσια από τον στόχο του 3% (7 δισ. ευρώ), εκείνο που έτσι κι αλλιώς ευθύς εξ αρχής έπρεπε να είχαμε τηρήσει, λόγω των συμφωνιών της ΟΝΕ. Επομένως, τα μέτρα του πρώτου χρόνου βοηθούν, αλλά δεν είναι το άπαν.

Πίσω απ’ όλους αυτούς τους μνημονιακούς μύθους δεν κρύβεται μόνο η διαχρονική προχειρότητα των Μέσων (κάπως έτσι δεν φτάσαμε ανυποψίαστοι στη χρεοκοπία;). Ούτε τα ποικιλώνυμα συμφέροντα, που νομίζουν ότι θα σώσουν τα τιμάριά τους συκοφαντώντας το Μνημόνιο. Κρύβεται και μια υπόρρητη ελπίδα, ότι υπάρχει μια μαγική συνταγή για έξοδο από την κρίση χωρίς πολλά πολλά. Είναι η διάχυτη αντίληψη (που υπάρχει κυρίως στο κυβερνητικό στρατόπεδο) ότι παίρνουμε κάποια μέτρα στην αρχή, ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των αγορών και συνεχίζουμε τις σπατάλες διά του εύκολου πλέον δανεισμού.

Αυτό ακούγεται καλό, αλλά το πρόβλημα είναι ότι μας πήραν χαμπάρι. Κάναμε τρία τέτοια σταθεροποιητικά προγράμματα και προκοπή δεν είδαμε. Ετσι όλοι (με πρώτο το ΠΑΣΟΚ) οφείλουμε να καταλάβουμε ότι ο δρόμος της παραγωγικής αναδιάρθρωσης της χώρας είναι μακρύς. Αυτό που κάνει το Μνημόνιο είναι το σταμάτημα της αιμορραγίας του κρατικού κορβανά, που είχε φτάσει το 2009 σε 36 δισ. ετησίως ή προσέθετε χρέος 3.600 ευρώ σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Αν εφαρμοστεί, θα λύσει το επείγον πρόβλημα της χώρας (μην πεθάνει από την αιμορραγία) αλλά το διαρθρωτικό θέλει δουλειά πολλή.

Διαβάστε

- European Commission, «The Economic Adjustment Programme for Greece (Third Review - Winter 2001)». Βρίσκεται στο ee. europa. eu/economy_finance/publications

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 6.3.2011



του Πάσχου Μανδραβέλη,

http://www.medium.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3786:1&catid=60:e&Itemid=82




Υπάρχει κανείς που μπορεί να αντικρούσει την ουσία του παραπάνω άρθρου, χωρίς κραυγές, συνθήματα, κλισέ κι αλαλαγμούς;...



Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Δώσαµε έδαφος και λόγο στους ακραίους λαϊκιστές

Με έχει προβληµατίσει πολύ αυτή η ιστορία µε τους «αγανακτισµένους πολίτες». Πολύ όµως. Τι δηλαδή µε έχει προβληµατίσει; Να, τι είναι αυτό ας πούµε που κάνει µερικούς πολίτες να συγκεντρώνονται έξω από το σπίτι ενός πολιτικού όπως ο Κώστας Σηµίτης και να φωνάζουν «φέρε πίσω τα κλεµµένα». Μπορεί να πιστεύουν πραγµατικά ότι ο Κώστας Σηµίτης µπορεί να έκλεψε έστω και ένα ευρώ;Οτι στα 8 χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα καρπώθηκε κάτι από την περιουσία του ∆ηµοσίου; Οτι έγινε ας πούµε πλούσιος επειδή σ’ αυτά τα 8 χρόνια έκανε περιούσια όντας πρωθυπουργός; Είµαι βέβαιος πως όχι. Ο άνθρωπος που πήρε τη χώρα από ένα σηµείο Α και την πήγε µερικά βήµατα µπροστά, που επί των ηµερών του η χώρα µπήκε στο ευρώ, έκανε τα µεγάλα έργα και διοργάνωσε τους Ολυµπιακούς Αγώνες, κλέφτης δεν ήταν. Ηταν ένα καλός πρωθυπουργός. Το ότι δεν κατάφερε να αντιµετωπίσει – και αυτός – τη διαφθορά και άφησε να αναπτυχθούν ακόµη και γύρω του παρασιτικά φαινόµενα, είναι ασφαλώς στα µείον του. Αλλά κλέφτης δεν ήταν! Τέλεια και παύλα.

Καθοδηγούµενοι οι αγανακτισµένοι
Κι αυτό το γνωρίζουν όλοι, µα όλοι. Πολιτικοί, δηµοσιογράφοι και πολίτες. Τι είναι λοιπόν αυτό που έκανεαυτούς τους ανθρώπους να µαζευτούν έξω από το σπίτι του και να φωνάζουν «φέρε πίσω τα κλεµµένα»; Ποιακλεµµένα; Και από ποιον; Μια πρώτηεξήγηση είναι ότι πρόκειται για έναάθροισµα λαϊκιστών που καθοδηγούνται από κάποιους άλλους, οι οποίοι µε τη σειρά τους εξυπηρετούν ορισµένα συµφέροντα. ∆ικά τους, άλλων, καµιά σηµασία δεν έχει.

Μια δεύτερη εξήγησηείναι ότι αυτοί οι άλλοι µπορεί ας πούµενα είναι ένα κόµµα – λέγε για παράδειγµα, Νέα ∆ηµοκρατία – , το οποίο θέλει ντε και καλά να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση για τον δικό του ρόλο στηνκρίση και στο πώς φτάσαµε ώς εδώ, στον πάτο δηλαδή. Μια τρίτη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για πηγαία αγανάκτηση.

Αλλά τι είναι η αγανάκτηση; Είναι εκείνο το συναίσθηµα που σου προκαλεί το αίσθηµα της αδικίας, το οποίο στη συνέχεια προκαλεί την οργή και εκείνη φέρνει την αγανάκτηση – θέλεις να βγάλεις από µέσα σου αυτό που σε βαραίνει...

Η Δηµοκρατία του Λιντς...

ΟΚ να το βγάλεις. Σου είπε κανείς όχι;
Σου το απαγόρευσε κανείς; Στη ∆ηµοκρατία που ζούµε, έχεις τρόπους. Αν θεωρείς ότι ο Σηµίτης και ο κάθε Σηµίτης έκλεψε, δυο χιλιόµετρα είναι η Ευελπίδων από το κέντρο, πετάξου ώς τον εισαγγελέα υπηρεσίας και τράβα του µια µήνυση που να είναι όλη δικιά του. Να ασχοληθεί η ∆ικαιοσύνη µαζί του, να βρει την άκρη. Υστερα κάνε υποµονή ώς τις εκλογές. Μαύρισε τον ίδιο και το κόµµα του, και ανάδειξε στην εξουσία το κόµµα που σου αρέσει και που εκτιµάς ότι αυτό δεν θα κλέβει, ούτε φυσικά ο αρχηγός του. Τα άλλα, τι χρειάζονται; Και αν νοµιµοποιηθεί αυτή η «αγανάκτηση», πού µπορεί να σταµατήσει; Και πώς; Καίγοντας τον πολιτικό; Το σπίτι του; Τους δικούς του; Αλλά τότε αυτή δεν είναι ∆ηµοκρατία, είναι η ∆ηµοκρατία του Λιντς που έχει τους δικούς της νόµους. Και είναι επίσης και ο νόµος της ζούγκλας. Εχουµε τρελαθεί εντελώς;

Τι έγινε µε τα πλαστά εισιτήρια;
Ευτυχώς οι πολλοί όχι. Γιατί εδώ που είµαστε, το τελευταίο που µας χρειάζεται είναι καραγκιοζιλίκια αυτού του είδους. Να δώσουµε έδαφος και λόγο στους ακραίους λαϊκιστές που στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν την ελληνική κοινωνία από τα πραγµατικά της προβλήµατα. Και φυσικά και από τους πραγµατικούς υπαίτιους αυτής της κατάστασης. Κι επειδή όλα είναι αλληλένδετα σ’ αυτή τη χώρα, υπάρχουν υπόγειες διαδροµές για τα πάντα (αυτό να µην τον ξεχνάς ποτέ αναγνώστη µου). Εγώ δεν θα ψάξω να βρω τι σκοπούς εξυπηρετούν ορισµένα µέσα που «πουσάρουν» τους «αγανακτισµένους πολίτες». Θα την ανοίξουµε άλλη φορά αυτή την ωραία συζήτηση. Επί του παρόντος λέω να ρωτήσω ευθέως και πάλι το υπουργείο Μεταφορών: τι κρύβεται πίσω από την τεράστια κοµπίνα µε τα πλαστά εισιτήρια των µέσων µαζικής µεταφοράς; Γιατί ο αρµόδιος υπουργός δεν κάνει αυτό που πρέπει για να βρεθούν οι ένοχοι; Ελπίζω ότι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες, ο οποίος δεν έχει εξαρτήσεις από τίποτε και από κανέναν, θα βρει τελικά την άκρη. Να δούµε ποιοι πραγµατικά κλέβουν το κράτος...

Πρόβληµα δυσλειτουργίας
Πληροφορούµαι πάντως για το ίδιο θέµα, ότι η υπόθεση έχει φτάσει ώς το γραφείο του Γιώργου Παπανδρέου.Ο Πρωθυπουργός έχει ενηµερωθεί σχετικά. Ξέρει πού έχει γίνει η κοµπίνα. Και προφανώς περιµένει να διαπιστώσει πώς θα αντιδράσει το αρµόδιο υπουργείο. Κι εγώ περιµένω. «Ολα στο φως» δεν έχει πει ο Γιώργος;«Ολα» λοιπόν. Να τα δούµε. Αλλιώς θα αρχίσω κι εγώ να πιστεύω ότι η κυβέρνηση λειτουργεί µε δυο µέτρα και δυο σταθµά. «Λειτουργεί» – σοβαρό ρήµα διατύπωσα. Γιατί όπως και να το κάνεις,όπως και να το δεις, αυτή η κυβέρνηση δεν είναι να πεις και το θαύµα της...τεχνολογίας. Οτι λειτουργεί τόσο άψογα, που να την έχουν ως παράδειγµα στην Ευρώπη και αλλού. Να λένε δηλαδή, «κοίτα πώς λειτουργεί η κυβέρνηση Παπανδρέου», µακάρι να λειτουργούσε και η δική µας έτσι. Γιατί πολύ απλά –κοινό µυστικό είναι αυτό – αντιµετωπίζειπρόβληµα δυσλειτουργίας και µάλιστα σοβαρό. Κι όσο πιο γρήγορα αντιµετωπιστεί τόσο το καλύτερο. Εντάξει;


Οµηροι των «αλληλέγγυων»

πόσοι ήταν οι απεργοί οέο; Για τους απεργούς πείνας στο Μέγαρο υπατία (φωτογραφία) ρωτάω. Γιατί, εξ όσων πληροφορούµαι, 300 δεν ήταν. Τριακόσιοι διά δύο επίσης δεν ήταν, µετά τις πρώτες ηµέρες. Λιγότεροι, πολλοί λιγότεροι. Και δεν ήταν γιατί αρκετοί είχαν µεταφερθεί στα νοσοκοµεία – όντως ορισµένοι µε σοβαρό πρόβληµα – αλλά γιατί, όπως γνωρίζουν καλά οι αρµόδιες υπηρεσίες, το κίνηµα φυλλορρόησε, καθώς όποιος πήγαινε στο νοσοκοµείο κάτω από – και παρά – την αυστηρή επιτήρηση των «αλληλέγγυων» την έκανε σε πρώτη ευκαιρία. Το θλιβερό είναι ότι γύρω από το υπατία παίχτηκε απο την πρώτη στιγµή ένα άθλιο παιχνίδι εντυπώσεων, µε τους ανθρώπους αυτούς στη µέση και τους άλλους γύρω.

Σε κάποια φάση µάλιστα, η κυβερνηση έτρεµε ότι µπορούσε να της προκύψει από το πουθενά... ένας νεκρός, χωρίς να είναι από τους έγκλειστους. Αυτό µου εξοµολογήθηκε την Τετάρτη ένας υπουργός (συναρµόδιος µάλιστα): «τρέµω στην ιδέα ότι µια µέρα θα βρεθεί κάποιος εκεί µέσα νεκρός. Και όχι κατ’ ανάγκην από τους ίδιους τους λαθροµετανάστες».

Αλλά, τον ρώτησα, «µεταφερόµενος»; «Γιατί, το αποκλείεις; υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν στον δρόµο, δεν υπάρχουν;» µου ανταπάντησε. «Εντυπώσεις θέλουν, γιατί να µην τις επιδιώξουν; ο σκοπός αγιάζει τα µέσα». Ανατρίχιασα. Αλήθεια...


του Γιώργου Παπαχρήστου, από ΤΑΝΕΑ