Πάμε!

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

Τα διαζύγια της Ν.Δ.



του Αντώνη Αναστασόπουλου
Η παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 και παραμένει μέχρι σήμερα, 41 χρόνια μετά την ίδρυσή της, ένας από τους δύο πόλους του εκάστοτε δικομματισμού, είναι έτοιμη να εκλέξει τον όγδοο κατά σειρά πρόεδρό της (και δέκατο αν συνυπολογίσουμε τον μεταβατικό Μεϊμαράκη και τον υπηρεσιακό Πλακιωτάκη).

Ευάγγελος Μεϊμαράκης και Κυριάκος Μητσοτάκης θα μονομαχήσουν στον δεύτερο γύρο στις 10 Ιανουαρίου, σε μια εκλογή η οποία, όπως έδειξε ο πρώτος γύρος, θα γίνει σε κλίμα ανησυχίας καθώς το φάντασμα της διάσπασης δεν ξορκίστηκε και εξακολουθεί να πλανάται πάνω από τα γραφεία της Συγγρού.

Η αλήθεια είναι ότι το θέμα της διάσπασης είναι αυτό που έχει συζητηθεί περισσότερο απ’ όλα αυτήν την περίοδο, καθώς η ιστορία της Ν.Δ. είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικά. Επρόκειτο όμως για διασπάσεις καταλυτικές για τη μοίρα της ή απλώς για... «αποχωρήσεις προσωπικοτήτων», για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση του Μεϊμαράκη των τελευταίων ημερών;

Το όνομα
Η Νέα Δημοκρατία αποτελεί ιστορική συνέχεια του Λαϊκού Κόμματος του Γούναρη και του Τσαλδάρη, του Ελληνικού Συναγερμού του Αλέξανδρου Παπάγου αλλά και της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ). Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μπορούσε μάλιστα να θεωρηθεί ως η ίδια η ιστορία της παράταξης, καθώς πέρασε και από τα τέσσερα προαναφερόμενα κόμματα, έχοντας ιδρύσει τα 2 από αυτά (ΕΡΕ-Ν.Δ.).

Ποιος θα περίμενε πως έμπνευση για το όνομα που έδωσε ο Καραμανλής στο κόμμα του το 1974 θα ήταν –πιθανότατα- ένα... συνέδριο του ΚΚΕ! Συγκεκριμένα το 9ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας συνέρχεται τον Δεκέμβριο του 1973 και, παίρνοντας υπόψη την ύπαρξη της στρατιωτικής δικτατορίας, καθόρισε ως πρώτο βήμα της ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας την εγκαθίδρυση του «καθεστώτος της Νέας Δημοκρατίας».

Δεν θα περάσει ούτε ένας χρόνος, όταν τα μέλη του ΚΚΕ θα δουν την πρότασή τους για ένα καθεστώς «Νέας Δημοκρατίας» να δίνεται από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως όνομα στην παράταξη της ελληνικής Δεξιάς.

Το 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ απαλείφει με συνοπτικές διαδικασίες από τις θέσεις του κόμματος τα περί «Νέας Δημοκρατίας». Πολλοί θυμίζουν επιπλέον το 78 σελίδων βιβλίο του Κινέζου κομμουνιστή ηγέτη Μάο Τσε Τουνγκ με τίτλο «Η Νέα Δημοκρατία», το οποίο εκδόθηκε το 1940. Όποια από τις δύο εκδοχές και αν πάρει κάποιος, δύσκολα αποφεύγει τον πειρασμό να συσχετίσει την ονοματοδοσία της μεταχουντικής Δεξιάς με την κομμουνιστική παράδοση...

Οι αποχωρήσεις
Μπορεί να είναι η Αριστερά εκείνη που διατηρεί τη φήμη των αέναων διασπάσεων, όμως ούτε η Δεξιά υπολείπεται τέτοιων. Και αν στις διασπάσεις της Αριστεράς έπαιξαν ρόλο μεγάλα ιστορικά γεγονότα, από τα οποία προέκυψαν οι διαφοροποιήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, στη Δεξιά αρκούσε μια ήττα στην κούρσα της διαδοχής για να μαζέψει ο ηττημένος «τα μπογαλάκια» του και να τα αραδιάσει σε ένα καινούργιο, κατά κανόνα προσωποπαγές και συνήθως βραχύβιο, κόμμα.

Και αν τα πρώτα χρόνια ζωής της Ν.Δ. κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ούτε την ηγεσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή ούτε εκείνη του Γεωργίου Ράλλη, το πλήρωμα του χρόνου ήλθε μετά την απομάκρυνση της παράταξης από την εξουσία και την εκλογή του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. Η επόμενη σελίδα μετά το κεφάλαιο «Καραμανλής» για τη Νέα Δημοκρατία ούτε εύκολη ήταν ούτε «αναίμακτα» θα γυρνούσε.

Στεφανόπουλος - ΔΗ.ΑΝΑ.
Ο πρώτος που εγκαινιάζει τις διασπάσεις είναι ο Κωστής Στεφανόπουλος το 1985. Ο τότε βουλευτής Αχαΐας έχει αποτύχει στις εσωκομματικές εκλογές εις διπλούν χάνοντας τόσο από τον Ευάγγελο Αβέρωφ όσο αργότερα και από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Τελικώς το 1985 αποφασίζει να αποσκιρτήσει μαζί με άλλους εννέα από τη Ν.Δ. και να φτιάξει τη Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗ.ΑΝΑ.), οδηγώντας τον Ευάγγελο Αβέρωφ στο να πει την παροιμιώδη φράση: «Όποιος φεύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος».

Η ΔΗ.ΑΝΑ. κέρδισε από μια έδρα στις εθνικές και στις ευρωεκλογές του 1989, όμως η ιστορία που θα θυμούνται οι περισσότεροι είναι εκείνη των εκλογών του 1990. Η ΔΗ.ΑΝΑ. εκλέγει και πάλι έναν βουλευτή, όμως αυτήν την φορά δεν είναι ο Κωστής Στεφανόπουλος, αλλά ο Θεόδωρος Κατσίκης από το τότε Υπόλοιπο Αττικής. Ο ένας βουλευτής της ΔΗ.ΑΝΑ. είναι αυτός που λείπει από τη Ν.Δ. ώστε να σχηματίσει πλειοψηφία στη Βουλή. Κατόπιν συνεννόησης Στεφανόπουλου - Μητσοτάκη, ο Κατσίκης θα στηρίξει την κυβέρνηση, αλλά λίγο αργότερα θα αφήσει τη ΔΗ.ΑΝΑ. χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και θα προσχωρήσει πάλι στη Ν.Δ.

Ο Στεφανόπουλος θα αποκαλύψει αργότερα πως από την ημέρα που έφυγε από τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και όταν το κόμμα του έπαψε πια να υπάρχει, δεν ξαναψήφισε τη μαμά παράταξη. Όπως εξομολογήθηκε στη Νίτσα Λουλέ: «Εδώ και χρόνια δεν ανήκω πουθενά. Ψήφισα τον Λεωνίδα (σ.σ.: Κύρκο) στην Ευρωβουλή, τη Δαμανάκη όταν ήταν πρόεδρος του Συνασπισμού και φυσικά ΠΑΣΟΚ. Δεν είχα καμία σκέψη να φύγω από τη Ν.Δ. Ήταν το κόμμα μου. Ο Μητσοτάκης ήταν ξενόφερτος. Τον έφερε ο Καραμανλής».

Σαμαράς - ΠΟΛ.ΑΝ.
Τον Ιούνιο του 1993 είναι η σειρά του Αντώνη Σαμαρά να «φύγει από το μαντρί», αλλά με πολύ πιο ηχηρό τρόπο. Ο κατοπινός πρωθυπουργός αποχωρεί από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. παίρνοντας μαζί του και κάποιους βουλευτές, με τελευταίο και γνωστότερο τον Γιώργο Συμπιλίδη, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Μητσοτάκη να χάσει τη δεδηλωμένη. Ο Σαμαράς ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη, το όνομα της οποίας, όπως ο ίδιος δηλώνει, είναι εμπνεύσεως... Οδυσσέα Ελύτη! Προκηρύσσονται οι πρόωρες εκλογές της 10ης Οκτωβρίου, στις οποίες η Ν.Δ. ηττάται παίρνοντας 39,3%.

Την εποχή εκείνη το κόμμα Σαμαρά γνωρίζει πρωτοφανή επιτυχία για νεοσύστατο κόμμα, σχεδόν προσωποπαγές και σχεδόν μονοθεματικό (ΠΓΔΜ). Μπαίνει στη Βουλή, μπαίνει στην Ευρωβουλή και, αν ποτέ η ΕΦΕΕ ξανακάνει συνέδριο (το 1995 έγινε το τελευταίο), η φοιτητική παράταξη της Πολιτικής Άνοιξης (Νέοι Ορίζοντες) διαθέτει έδρες και εκεί!

Από το 1996 κι έπειτα όμως ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Αρχικά αποτυγχάνει να επανεκλέξει βουλευτές στις εθνικές εκλογές, έπειτα και στις ευρωεκλογές του 1999. Το 2000 δεν κατεβαίνει, ενώ το 2004 στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία και αργότερα ο Σαμαράς γίνεται υπουργός του Κώστα Καραμανλή και διαλύει την Πολιτική Άνοιξη.

Στα 11 χρόνια της ύπαρξής της, πέραν των όσων προαναφέρθηκαν, η Πολιτική Άνοιξη έχει προλάβει να εγκολπώσει τη ΔΗ.ΑΝΑ., αλλά και να βοηθήσει στην εκλογή του Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας.

Την εποχή που ο Αντώνης Σαμαράς γίνεται πια αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας φέρνει μαζί του και στελέχη που είτε τον είχαν ακολουθήσει από τη Νέα Δημοκρατία στην ΠΟΛ.ΑΝ. είτε τον συνάντησαν εκεί. Γιώργος Μουρούτης, Φαήλος Κρανιδιώτης, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Άδωνις Γεωργιάδης είναι μόνο μερικά από αυτά. Από την Πολιτική Άνοιξη πέρασε και ο μετέπειτα υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. και γνωστός ηθοποιός Παύλος Χαϊκάλης.

Μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά, θέλησε να επιστρέψει στη Ν.Δ. -αρκετά αργότερα, είναι η αλήθεια- και ο Γιώργος Συμπιλίδης, που είχε «ρίξει» την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1993. Ο καυγάς που ακολούθησε αργότερα μεταξύ του Μακεδόνα πρώην βουλευτή και του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν... επικός, με τον τελευταίο να κατηγορεί τον Συμπιλίδη ακόμα και για χρηματισμό.

Μάνος - Φιλελεύθεροι, Δράση
Η φράση που μνημονεύσαμε νωρίτερα, του Ευάγγελου Αβέρωφ για τον Κωστή Στεφανόπουλο, ταιριάζει «γάντι» στον Στέφανο Μάνο. Ο τελευταίος, το 1977, αφήνει τη διευθυντική θέση που καλύπτει στον ιδιωτικό τομέα για να πολιτευθεί με τη Ν.Δ. Γίνεται υπουργός της. Το 1993 και το 1997 διεκδικεί μάλιστα και την προεδρία της. Αποτυγχάνει και στις δύο περιπτώσεις και έναν χρόνο αργότερα διαγράφεται.

Ο λόγος; Το 1998 διαφωνεί με τον Κώστα Καραμανλή για μια τροπολογία του Γιάννου Παπαντωνίου για τις ΔΕΚΟ και παραπέμπεται στο Πειθαρχικό της Ν.Δ. ώστε να διαγραφεί. Σύντομα ιδρύει το κόμμα των Φιλελευθέρων με σήμα τον μαινόμενο ταύρο, που δεν θα κάνει και μεγάλη ζημιά στο... υαλοπωλείο της Ν.Δ.

Το κόμμα αποτυγχάνει να εκλέξει βουλευτές στις ευρωεκλογές του 1999, το 2000 συνεργάζεται με τη Ν.Δ. και εκλέγει τον ιδρυτή και επικεφαλής του στο εθνικό Κοινοβούλιο. Το 2004 μετατρέπεται, μαζί με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, σε persona non grata για τους απανταχού Νεοδημοκράτες καθώς συμπεριλαμβάνεται στις λίστες του ΠΑΣΟΚ ως ανεξάρτητος κατά τη διάρκεια μιας περίεργης «αμφίπλευρης διεύρυνσης» της Χαριλάου Τρικούπη, η οποία, εκτός από τους δύο «εκ δεξιών», βάζει στα ψηφοδέλτια και δύο ιστορικά στελέχη της Αριστεράς. Τον Μίμη Ανδρουλάκη και τη Μαρία Δαμανάκη.

Το 2009 δημιουργεί τη Δράση μαζί με τον Γιάννη Μπουτάρη και τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Κατεβαίνει ως Φιλελεύθερη Συμμαχία, μαζί με τον Θάνο Τζήμερο και τη Δημιουργία Ξανά, όμως και πάλι η αυτόνομη πορεία του δεν δικαιώνεται.

Καρατζαφέρης-ΛΑΟΣ
Αν και γενικώς ο Κώστας Καραμανλής αντιμετωπίζεται από πολλούς ως «συγκολλητική ουσία» της παράταξης, η πραγματικότητα απέχει κάπως από αυτήν την παραδοχή. Εκτός από τον Μάνο, ο τότε ηγέτης της Ν.Δ. το 2000 διαγράφει και τον Γιώργο Καρατζαφέρη.

Αφορμή είχαν σταθεί οι δηλώσεις του τελευταίου πως «ο πρόεδρος του κόμματος βασίζεται υπερβολικά στις απόψεις του γραμματέα του Άρη Σπηλιωτόπουλου», τον οποίο είχε μάλιστα αποκαλέσει... «Σαλώμη»! Ως αιτία θα μπορούσε να θεωρηθεί και μια τηλεοπτική εκπομπή του δύο χρόνια νωρίτερα. Την ίδια στιγμή που ο Καραμανλής, για όσο παρέμεινε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής, προσπάθησε να ενισχύσει τα «κεντρώα» χαρακτηριστικά του κόμματος, ο Καρατζαφέρης καλούσε από την εκπομπή του στο Tele City χρυσαυγίτες, χουντικούς και νοσταλγούς της βασιλείας να συσπειρωθούν στην παράταξη υποσχόμενος και... αξιώματα.

Στην ιδιότυπη κούρσα της επιτυχίας των διασπάσεων της Ν.Δ. ο Καρατζαφέρης κερδίζει – με βραχεία κεφαλή, αλλά κερδίζει – τον Αντώνη Σαμαρά και την Πολιτική Άνοιξη με τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, τον οποίο ιδρύει.

Πρώτος σταθμός για τον Καρατζαφέρη οι εκλογές για την Υπερνομαρχία Αττικής - Πειραιά το 2002, στην οποία βγαίνει τρίτος, καταγράφοντας όμως το απίστευτο 14%! Το 2004 μπορεί να χάνει οριακά την εκπροσώπησή του στη Βουλή, όμως η πορεία ανάπτυξής του είναι καταιγιστική. Μπαίνει στην Ευρωβουλή την ίδια χρονιά με 4,2% ενώ στις βουλευτικές του 2007 επιστρέφει και στο ελληνικό Κοινοβούλιο και φτάνει στο πικ της πορείας του στις εκλογές του 2009, όταν καταγράφει 5,63% (με 15 έδρες στη Βουλή) και 7,15% στις ευρωεκλογές της ίδιας χρονιάς.

Κομβικό σημείο της πορείας του ΛΑΟΣ αποτελεί σαφώς η στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου και η συμμετοχή σε αυτήν με υπουργούς. Αμέσως μετά την παραίτηση Παπαδήμου η Ν.Δ. λεηλατεί τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό προσεταιριζόμενη μια σειρά στελεχών όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο Γιώργος Ανατολάκης και ο Θάνος Πλεύρης.

Στον ΛΑΟΣ χρωστάμε το «ντροπαλό» μπάσιμο της Ακροδεξιάς και πάλι στον πολιτικό χάρτη. Οφείλουμε άλλωστε να θυμηθούμε ότι συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά του στελέχη της Χρυσής Αυγής, ενώ εμφάνισε αρκετές φορές ξενοφοβικές και αντισημιτικές απόψεις... Το 2013 ακουγόταν πως ο Καρατζαφέρης βρίσκεται και ο ίδιος κοντά στην επιστροφή του στη Ν.Δ., κάτι τέτοιο όμως ακόμα δεν έχει συμβεί.

Αβραμόπουλος - ΚΕΠ
Το 2001 είναι η ώρα του Δημήτρη Αβραμόπουλου να αποχωρήσει από το κόμμα. Ως δήμαρχος Αθηνών ακόμη, ανακοινώνει την ίδρυση του κόμματος Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών. Όλοι δυσκολεύονται να καταλάβουν τις διαφορές του ΚΕΠ από τη Ν.Δ. και τι προκάλεσε την «αποσκίρτηση» από τη μαμά παράταξη.

Η δημοφιλία του μοιάζει στην αρχή να κάνει από μόνη της... δουλειά. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν «απίθανα» ποσοστά για το ΚΕΠ, που φτάνει να χτυπάει τον παραδοσιακό δικομματισμό. Τα δημοσκοπικά ευρήματα δεν θα προλάβουν ούτε να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευστούν, καθώς έναν χρόνο μετά την ίδρυση του ΚΕΠ, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφασίζει τη διακοπή της λειτουργίας του.

Συστρατεύεται και εκείνος με τον Καραμανλή, γίνεται υπουργός το 2004, ενώ το 2009 ανακοινώνει την πρόθεσή του να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Αποσύρει την υποψηφιότητά του και τελικώς στηρίζει τον Σαμαρά.

Ντόρα - Δημοκρατική Συμμαχία
Το 2001, λοιπόν, είναι η τελευταία φορά που κάποιο κορυφαίο στέλεχος της Ν.Δ. «φεύγει από το μαντρί». Τελευταία μέχρι τον Αρμαγεδδώνα του μνημονίου, το 2010. Ύστερα ήρθε το μνημόνιο. Ο Σαμαράς υψώνει το λάβαρο του «αντιμνημονιακού αγώνα» και μπερδεύει το κόμμα του με «Ζάππεια», που αποδεικνύονται κενό γράμμα, με το που αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση.

Η πρώτη απώλεια του κόμματος στα χρόνια του μνημονίου έχει και έναν ισχυρότατο συμβολισμό. Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου (η τελευταία αυτοδύναμη μέχρι αυτήν τη στιγμή) φέρνει στη Βουλή προς ψήφιση το πρώτο μνημόνιο.

Η Ν.Δ. το καταψηφίζει, όχι όμως και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ο Σαμαράς, ο οποίος το 1993 έριξε την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, τώρα διαγράφει... την κόρη του, επί της οποίας, έναν μόλις χρόνο νωρίτερα, έχει επικρατήσει στις εσωκομματικές εκλογές. Αμέσως μετά τη διαγραφή της, η Ντόρα θα ιδρύσει τη Δημοκρατική Συμμαχία, που θα παραμείνει ενεργή μόλις δύο χρόνια. Θα αποτύχει να μπει στη Βουλή στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και θα επιστρέψει ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς συστρατευόμενη με τον Σαμαρά υπό τον φόβο της πιθανής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Καμμένος - ΑΝ.ΕΛΛ.
Η Ν.Δ. στηρίζει την κυβέρνηση Παπαδήμου, όμως η πρότερη αντιμνημονιακή ρητορική της φαίνεται πως έχει μπερδέψει αρκετά τον κόσμο της. Ο Πάνος Καμμένος και μερικοί ακόμα βουλευτές της Ν.Δ. αρνούνται την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του πρώην τραπεζίτη και στις 24.2.2012 ανακοινώνουν την ίδρυση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Το κόμμα του Καμμένου κερδίζει μάλιστα τον άτυπο διαγωνισμό για την... πιο πετυχημένη διάσπαση της Ν.Δ., καθώς στις εκλογές του Μαΐου του 2012, τέσσερις μόλις μήνες μετά την ίδρυσή τους, έρχονται τέταρτο κόμμα με 10,6% (!) σε μια εκλογική μάχη μάλιστα που η μαμά παράταξη κατέγραψε το ιστορικό χαμηλό της: μόλις 18,8%.

Έναν μήνα αργότερα, τον Ιούνιο, οι ΑΝ.ΕΛΛ. χάνουν το 25% της εκλογικής τους δύναμης, όμως πάλι εμφανίζονται ιδιαίτερα δυνατοί. Κάνουν σημαία τον «αντιμνημονιακό αγώνα» και πορεύονται έτσι μέχρι τις εκλογές του 2015, όταν το προεκλογικό «φλερτ» με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, που προελαύνει προς την κυβέρνηση, θα μετατραπεί την επομένη των εκλογών σε κυβερνητικό γάμο.

Ο Καμμένος θα καταφέρει τόσο στις εκλογές του Ιανουαρίου όσο και σε εκείνες του Σεπτεμβρίου να μπει οριακά στη Βουλή (κυρίως λόγω των χιουμοριστικών διαφημιστικών του) και να αποτελέσει και τις δύο φορές τον κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αντιμνημονιακός λόγος του βέβαια τείνει να εκλείψει μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, τον Ιούλιο του 2015.

Ο αρχικός κορμός των ΑΝ.ΕΛΛ. θα γνωρίσει με το πέρασμα του –λίγου είναι η αλήθεια, αλλά συμπυκνωμένου– πολιτικού χρόνου αρκετές διαφοροποιήσεις. Ο Κώστας Μαρκόπουλος, το πρώτο άτυπο Νο 2, επιστρέφει ταχέως, τον Ιούλιο του 2013, στη Ν.Δ. Η πρωτοεμφανιζόμενη Ραχήλ Μακρή διαγράφεται ύστερα από διαφωνία με τον Καμμένο το 2014 και εντάσσεται πριν από τις εκλογές του 2015 στον ΣΥΡΙΖΑ. Με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου φεύγει και από εκεί για να καταλήξει στη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο Χρήστος Ζώης, αρχικώς προβεβλημένο στέλεχος των ΑΝ.ΕΛΛ., αποχωρεί Δεκέμβριο του 2012 και ιδρύει κόμμα με τίτλο Νέα Μέρα. Ο Βασίλης Καπερνάρος αποχωρεί και σχηματίζει το κόμμα – εμπνεύσεως Μπαλτάκου – Ριζοσπαστικός Εθνικός Συναγερμός, ενώ η επίσης πρώην βουλευτής του κόμματος Χρυσούλα Γιαταγάνα δηλώνει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 τη στήριξή της στο ΚΚΕ!

Πολύδωρας-Ένωση
Άλλο ένα ιστορικό στέλεχος της παράταξης, ο Βύρων Πολύδωρας, αποχωρεί από τη Ν.Δ. λίγο πριν μπει το 2014, καθώς έχει καταψηφίσει το νομοσχέδιο για το «χαράτσι» και έχει κατόπιν διαγραφεί για τον ίδιο λόγο.

Λίγους μήνες νωρίτερα έχει προκαλέσει πρόβλημα στην παράταξη καλώντας το κόμμα του να συνεργαστεί με τη Χρυσή Αυγή. Ο Πολύδωρας, που εκλέγεται αδιαλείπτως από το 1981 με τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. και υπήρξε τέταρτος εκ των υποψηφίων προέδρων των εσωκομματικών εκλογών του 1997, αποφασίζει να δημιουργήσει και εκείνος νέο κόμμα, την Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό.

Φιλοδοξεί μάλιστα να ενώσει όλες τις δεξιές «αντιμνημονιακές» δυνάμεις σε ένα εκλογικό μέτωπο, υπό τη δική του αρχηγία και καλεί Καμμένο, Ζώη, Καρατζαφέρη και Νικολόπουλο να συστρατευθούν. Μάρτιο και Απρίλιο του 2014 προσχωρούν στο κόμμα του το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Νικολόπουλου και το νεοσυσταθέν κόμμα του Παναγιώτη Ψωμιάδη, αλλά δεν κλείνει ούτε χρόνος μέχρι να απομακρυνθούν αμφότεροι. Η Ένωση θα κατέβει στις ευρωεκλογές αποσπώντας ποσοστό 1,04%.

Νικολόπουλος-Χριστιανοδημοκράτες
Το καλοκαίρι του 2012 είναι η σειρά του βουλευτή Αχαΐας και υφυπουργού Εργασίας Νίκου Νικολόπουλου να διαγραφεί από τη Ν.Δ. Πρόκειται για παλαιό στέλεχος της παράταξης, το οποίο μάλιστα φέρεται να πήρε μέρος και στις συναντήσεις του 1997 των λεγόμενων «λοχαγών», στις οποίες αποφασίστηκε να προταθεί η αρχηγία στον Κώστα Καραμανλή ως «τρίτη λύση» απέναντι σε Έβερτ και Σουφλιά.

Η παλαιότητα όμως δεν του εξασφαλίζει τη σχετική ασυλία και, όταν διαφωνεί με την πολιτική Σαμαρά, κατηγορώντας τον πως έχει ξεχάσει τα «περί επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου», διαγράφεται με συνοπτικές διαδικασίες.

Λίγους μήνες μετά, ιδρύει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα και εντάσσεται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων του Πάνου Καμμένου. Προεκλογικά φαίνεται να συντάσσεται με την Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό, που στο μεταξύ έχει ιδρύσει ο Βύρων Πολύδωρας, όμως η πολυπόθητη πρόταση για κοινή συμπόρευση με τους ΑΝ.ΕΛΛ. φτάνει και ο Νίκος Νικολόπουλος αποφασίζει την κοινή κάθοδο.

Εκλέγεται και γίνεται κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝ.ΕΛΛ. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, στις οποίες επανεκλέγεται, θεωρεί πως έχει έρθει η ώρα του για υπουργοποίηση στη νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝ.ΕΛΛ., αλλά τα ομοφοβικά σχόλια για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου δεν βοηθούν. Τον Νοέμβριο του 2015 καταψηφίζει νομοσχέδιο με προαπαιτούμενα και διαγράφεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αφήνοντας τη συμπολίτευση με 153 βουλευτές.

Ψωμιάδης - Πατριωτικό Δίκτυο
Ο αθλητής, τραγουδιστής και εισαγωγέας ανατομικών παπουτσιών Παναγιώτης Ψωμιάδης έχει αποδείξει κατ’ εξακολούθηση πως αποτελεί... πόλο έλξης για τους ψηφοφόρους της Κεντρικής Μακεδονίας. Περισσότερα από 10 χρόνια βουλευτής της Ν.Δ. (1990-2000) και άλλα 10 νομάρχης και περιφερειάρχης (2003-2013) Κεντρικής Μακεδονίας, κατεβαίνει για πρόεδρος στις εσωκομματικές εκλογές του 2009, όπου κατατάσσεται τρίτος πίσω από τον Αντώνη Σαμαρά και την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά με το σημαντικό 10%.

Το 2013 κηρύσσεται έκπτωτος από το αξίωμά του, καθώς καταδικάζεται για μια από τις αρκετές δικαστικές υποθέσεις εις βάρος του. Τη θέση του στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας καταλαμβάνει ο νυν υποψήφιος για την προεδρία της Ν.Δ. Απόστολος Τζιτζικώστας. Ο ίδιος ζητάει από τη Ν.Δ. να συμπεριληφθεί στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος, αλλά ο Σαμαράς αρνείται κατηγορηματικά.

Ο Ψωμιάδης δηλώνει την παραίτησή του, ιδρύει το Πατριωτικό Δίκτυο Αφύπνισης, εντάσσεται στην Ένωση για την Πατρίδα και τον Λαό, με το ψηφοδέλτιο της οποίας κατεβαίνει στις εκλογές και αναδεικνύεται πρώτος σε σταυρούς ανάμεσα στους συνυποψηφίους του.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 παραιτείται από τα όργανα (;) του κόμματος που ο ίδιος έχει δημιουργήσει και ψάχνει τις 50 υπογραφές για να είναι εκ νέου υποψήφιος για πρόεδρος της Ν.Δ. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοινώνει πως τελικώς δεν θα είναι υποψήφιος και καταγγέλλει «ασφυκτικές πιέσεις» και «μεροληπτικές εις βάρος του συμπεριφορές». Αποχωρεί από την κούρσα και συνεχίζει να ασχολείται με τις τηλεπωλήσεις παπουτσιών για διαβητικούς.

Επίλογος
Εν κατακλείδι, ελάχιστοι από αυτούς που προαναφέρθηκαν μπορούν να πουν ότι «διέσπασαν» τη Ν.Δ. Οι περισσότεροι αποχώρησαν σχεδόν μόνοι τους αποσπώντας από την παράταξη μονάχα τους.... συνεργάτες τους.

Κάποιοι με τη φυγή τους πέτυχαν να επιστρέψουν αργότερα στο κόμμα με αναβαθμισμένο ρόλο, ενώ σχετική επιτυχία –και αυτή βραχυπρόθεσμη– γνώρισαν μόνο η ΠΟΛ.ΑΝ., ο ΛΑΟΣ και οι ΑΝ.ΕΛΛ.

Τα κόμματα Σαμαρά και Καμμένου «έπιασαν» την πολιτική συγκυρία και εξέφρασαν τις διαφωνίες τους στην κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ. (ονομασία ΠΓΔΜ - μνημόνιο), ενώ εκείνο του Καρατζαφέρη πέτυχε να εκφράσει το δεξιότερο κομμάτι της Ν.Δ., που ασφυκτιούσε με τη στροφή του Καραμανλή προς το Κέντρο, για να συντριβεί όμως μερικά χρόνια αργότερα από τη συμμετοχή του στην αντιδημοφιλή κυβέρνηση Παπαδήμου, την άνοδο της Χρυσής Αυγής και την υιοθέτηση εκ μέρους της Ν.Δ. μέρους της αντιμεταναστευτικής ατζέντας μαζί με τα πιο προβεβλημένα στελέχη του Καρατζαφέρη.

Αν λοιπόν κάποιος εκ των υποψηφίων θελήσει να διασπάσει τη Νέα Δημοκρατία μετά την ήττα του στις εσωκομματικές εκλογές, αυτό που θα πρέπει να θυμάται είναι η φράση του Ευάγγελου Αβέρωφ «όποιος φεύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος» Τουλάχιστον όταν η πολιτική συγκυρία δεν «σηκώνει» άλλη μια αποχώρηση.



http://www.topontiki.gr/article/153965/ta-diazygia-tis-nd

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Αδέξιοι-δεξιοί




Τελικά χρειάστηκε λιγότερο από μια βδομάδα η Νέα Δημοκρατία για να μας παρουσιάσει τα επίσημα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εσωκομματικών εκλογών της περασμένης Κυριακής.
Κατανοητό (μέχρι ένα σημείο). Ακολούθησαν αργή διαδικασία. Ας είναι...
Κι έρχονται σήμερα τα επίσημα αποτελέσματα κι ακούμε:

Μεϊμαράκης 160823 ψήφους, ποσοστό 39,8%

Μητσοτάκης 115162 ψήφους, ποσοστό 28,5%
Τζιτζικώστας 82028 ψήφους, ποσοστό 20,3%
Γεωργιάδης 46065 ψήφους, ποσοστό 11,4%.

Πολύ ωραία. Με όσες εκτιμήσεις ακούγαμε κάθε λίγο και λιγάκι, πάνω-κάτω τα αποτελέσματα ήταν αναμενόμενα.

Όλα καλά λοιπόν, μέχρι να βάλει κανείς τα νούμερα που έδωσε ο Τραγάκης σε ένα απλό υπολογιστικό φύλλο (π.χ. excel) και να μείνει με ανοιχτό το στόμα


Όταν λένε ότι ο Μεϊμαράκης είχε 39,8% δεν εννοούν περίπου 39,8%. Δεν στρογγυλοποιούν. Εννοούν ΑΚΡΙΒΩΣ 39,8%! Το ίδιο και για τους υπόλοιπους. Όλα τα νούμερα είναι στρογγυλοποιημένα στο πρώτο δεκαδικό με ακρίβεια δεκάκις χιλιοστού!!

Για να καταλάβει κανείς πόσο απίθανο είναι αυτό, ακολουθούν τα ποσοστά αλλάζοντας τις ψήφους των υποψηφίων κατά μια (1) είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω


Η ακρίβεια χάνει μια τάξη μεγέθους και πλέον οι αριθμοί είναι στρογγυλοποιημένοι στο πρώτο δεκαδικό με ακρίβεια χιλιοστού κι όχι δεκάκις χιλιοστού!

Ποια η πιθανότητα σε ένα σύνολο 404078 ψηφοφόρων να έχουμε αποτελέσματα με αυτή τη - χειρουργική - ακρίβεια;
Ποια η πιθανότητα σε αριθμό ψήφων της τάξης των δεκάδων χιλιάδων για τον κάθε υποψήφιο, η το αποτέλεσμα να είναι στρογγυλό με ακρίβεια δεκάκις χιλιοστού;

Και ποια η πιθανότητα το αποτέλεσμα να είναι στημένο και αυτοί οι αδέξιοι-δεξιοί να μην μπορούν, όχι να κατανοήσουν ότι δεν πρέπει να στήνουν εκλογές, αλλά να έχουν την ελάχιστη απαιτούμενη ευφυΐα να το καλύψουν λίγο περισσότερο παρουσιάζοντας πιο τυχαία νούμερα;
Φέρνω στο μυαλό μου μια εικόνα σε κάποιο γραφείο της ΝΔ, μέσα σε καπνό από τσιγάρα και μετά από ώρες διαπραγματεύσεων να καταλήγουν σε συμφωνία για τα ποσοστά του αποτελέσματος και κάποιος να λέει: "έχει κανείς κομπιουτεράκι πρόχειρο να βγάλουμε και τις ψήφους;"... Δηλαδή πρέπει να αισθάνονται κι ότι κατέβαλαν προσπάθεια που έκατσαν κι έβγαλαν κι ένα δεκαδικό ψηφίο και δε μας έδωσαν σαν αποτέλεσμα το 40%-30%-20%-10%. Οι μικροί Αϊνστάιν!

Πώς μπορεί κανείς να εμπιστευθεί να κυβερνήσουν αυτούς που δεν μπορούν να αλλάξουν ακόμα κακές συνήθειες δεκαετιών; Και πώς μπορεί κανείς να τους εμπιστευθεί να κυβερνήσουν όταν δεν φτάνει το μυαλό τους να δουν το προφανές;


Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

194 είπαν ΝΑΙ




του Κων/νου Αλεξάκου

Η ψήφιση της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για ΚΑΘΕ ζευγάρι, είναι ένα χτύπημα στη μισαλλοδοξία, στην οπισθοδρομική ανοησία και την υποκρισία, απέναντι σε όσους μιλούν για μία σύγχρονη Ελλάδα και Ευρώπη, για πρόοδο, δικαιοσύνη ή ισονομία, αλλά δέχονται πως μερικοί είναι πιο ίσοι από άλλους. Εν προκειμένω, πως μερικοί δικαιούνται τις εύνοιες του οικογενειακού, φορολογικού και κληρονομικού δικαίου και κάποιοι όχι. Πως υπάρχουν «ανώμαλοι» λόγω γενετήσιας διαφοροποίησης - λόγω αδένων. Πως μερικοί δεν έχουν δικαίωμα στη ζωή και το θάνατο δίπλα στον άνθρωπο τους, στα παιδιά τους.

Είναι οι ίδιοι που περίμεναν να δολοφονηθεί Έλληνας από τη Χρυσή Αυγή για να αντιδράσουν στη βία που ασκούσε η εγκληματική οργάνωση. Μέχρι τότε άκουγαν για περιστατικό και ρωτούσαν «πόσο μαύρο ήταν το θύμα», ή «πόσο μετανάστης», για να το προσπεράσουν, για να μη δυσαρεστήσουν, δέσμιοι σε ζωώδη ένστικτα που κουβαλούν οι ίδιοι, αυτά που εξέθρεψαν με μίσος, μισόλογα, αστειάκια και παραλείψεις στην κοινωνία. Οι ίδιοι που άκουγαν για βιασμό και ρωτούσαν τι φορούσε το θύμα, τι ώρα και σε ποιά γειτονιά. Οι ίδιοι που ρώτησαν το 2008 «τι ήθελε κι αυτός, 15 χρονών παιδί, βράδυ, στα Εξάρχεια». Λυπάμαι - δε θα σας κάνω τη χάρη να σας ξεχωρίσω. Μαζί είστε.

Με την κατάθεση και την υπερψήφιση του νόμου αυτού, μπήκε μία γραμμή ανάμεσα μας. Αποκαλύφθηκε η υποκρισία. Από τη μία, όσοι πιστεύουν χωρίς επιφυλάξεις πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι και οφείλουμε να το αποτυπώνουμε στις προβλέψεις του νόμου. Από την άλλη, ονομαστικά, η Εκκλησία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, μία πτέρυγα του συντηρητικού κόμματος της ΝΔ, οι ΑΝΕΛ, όπως και οι πρώην και νυν αρχηγοί κομμάτων Σαμαράς, Μεϊμαράκης, Καραμανλής και Γεννηματά που απείχαν.

Έχουμε δρόμο ακόμα, αλλά η χθεσινή ημέρα πρέπει να μπει στο ημερολόγιο όλων μας. Συγχαρητήρια, σεβασμός και αγκαλιές σε όσους υπερψήφισαν. Είστε κανονικοί άνθρωποι.


http://alexacos.blogspot.gr/2015/12/194.html?spref=fb&m=1



Υ.Γ:
Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το ποιοι ψήφισαν υπέρ, ποιοι κατά και ποιοι (δειλοί και υποκριτές) απείχαν, στο παρακάτω άρθρο του protagon:

http://www.protagon.gr/epikairotita/44341004682-44341004682

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Η βασική επιλογή του Κώστα Καραμανλή για τη Νέα Δημοκρατία είναι ο Αλέξης Τσίπρας



Από την "Παραπολιτική"

Δεν είμαι ούτε υποστηρικτής ούτε ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας και το ενδιαφέρον μου για τη συντηρητική παράταξη συνοψίζεται και περιορίζεται στο ενδιαφέρον του μέσου πολίτη για την τύχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της χώρας.

Νομίζω ότι θα πρέπει να είναι κανείς φοβερά καλοπροαίρετος για να μην βλέπει αυτό που πάει να συμβεί. Προσωπικά, μου είναι εξαιρετικά σαφές ότι ο Κώστας Καραμανλής στηρίζει σταθερά και ανεπιφύλακτα τον Αλέξη Τσίπρα, ίσως γιατί τους ενώνει η ίδια ωχαδερφιστική και εθνικά καταστροφική προσέγγιση των δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας.

Από τον Λαζόπουλο μέχρι τον Καμμένο, όλο το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει θερμά την υποψηφιότητα Μεϊμαράκη, ενός ανθρώπου που επιχειρεί να εκλεγεί αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας με την ελάχιστη δυνατή δημόσια παρουσία. Παράλληλα, το ίδιο σύστημα πολεμά με πάθος κυρίως την υποψηφιότητα του Άδωνι Γεωργιάδη και δευτερευόντως εκείνη του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η απορία είναι εύλογη: σε τι ακριβώς ποντάρει ο Κώστας Καραμανλής; Στην πλήρη απαξίωση της Νέας Δημοκρατίας ώστε να ιδρύσει ο ίδιος ένα νέο κόμμα; Στην απόλυτη καταστροφή της χώρας στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα ώστε να επανέλθει ο ίδιος ως σωτήρας; Στην εδραίωση της κυριαρχίας Τσίπρα;

Όπως και να έχει, η εικόνα της Νέας Δημοκρατίας ως ενός κοπαδιού αιχμάλωτου στις διαθέσεις του πρωθυπουργού, που διέλυσε τη χώρα, είναι κάτι παραπάνω από αποκρουστική. Κρίμα που τόσοι πολλοι άνθρωποι το(ν) ανέχονται.

http://www.parapolitiki.com/2015/12/i-vasiki-epilogi-tou-kosta-karamanli-gia-ti-nea-dimokratia-einai-o-alexis-tsipras.html


(Σχόλιο δικό μου: Αυτό που τόσο καιρό ψιθυρίζαμε, τώρα αρχίζει να συζητιέται ανοιχτά!)

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Για τι άλλο θα τον κατηγορήσουν ακόμη;



Νωρίτερα σήμερα διάβασα ένα κείμενο του δημοσιογράφου Γ. Λακόπουλου, ξέπλυμα στον Β. Βενιζέλο (ο οποίος ετοιμάζει το έδαφος για επάνοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή).
Το κείμενο αυτό καταλήγει ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι η Ελλάδα έχασε μια τεράστια ευκαιρία να κυβερνηθεί από έναν πολιτικό ογκόλιθο του διαμετρήματος του Βαγγέλα του Βενιζέλου και κύριος υπεύθυνος για αυτό είναι...ο Γιώργος Παπανδρέου!!! 

Κι αν νομίζει κανείς ότι υπερβάλλω, ας διαβάσει και μόνος του:


Παλιόφιλος από τον ΔΟΛ ο Λακόπουλος, μια από τις πολλές πένες του οργανισμού που στήριξαν εξόφθαλμα τον Βενιζέλο και που εξίσου εξόφθαλμα υπονόμευσαν τον Παπανδρέου.
Κείμενά του έχουν χρησιμοποιηθεί όπως φαίνεται και από κατακάθια όπως το ακροδεξιό site Ολυμπία: 


Από το 2007 που το σύστημα ξεσπάθωσε ενάντια στον Γιώργο Παπανδρέου και προσπάθησε να επιβάλλει τον Βενιζέλο στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, έχει χυθεί πολύ μελάνι και πολλή χολή σε κείμενα ενάντια στον ΓΑΠ. Έχει κατά καιρούς κατηγορηθεί για το οτιδήποτε. 
Τον έριξαν από την εξουσία πραξικοπηματικά (Βαγγέλα δε θα ξεχάσουμε ποτέ τις Κάννες), τον πολέμησαν χυδαία ακόμη και στη συνέχεια, προσπάθησαν να τον εξοντώσουν πολιτικά.
Προσπάθησαν ακόμη να τρομοκρατήσουν τον οποιονδήποτε σκέφτεται να συνεργαστεί μαζί του από δω και στο εξής, στήνοντας Ειδικό Δικαστήριο-παρωδία για τον στενό του συνεργάτη και Υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ο οποίος φυσικά δικαιώθηκε πανηγυρικά.

Επαναλαμβάνομαι, αλλά θα το ξαναπώ: Οι κατέχοντες την ισχύ στην Ελλάδα μάχονται λυσσωδώς για να μην αλλάξει τίποτα από το σύστημα δεκαετιών, το οποίο και τους έχει δώσει την ισχύ.
Οι αλλαγές που έφερε σε 2 μόλις χρόνια η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν απίστευτες, δεδομένων και των συνθηκών.
Είχε πει ότι "θέλουμε να είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία" και τον λοιδόρησαν (γιατί δεν καταλάβαιναν).
Κι όμως συμπεριφέρθηκε σαν τέτοιος, βάζοντάς τα με ένα ισχυρό σύστημα, το οποίο στο πρόσωπό του είδε τον μεγαλύτερο εχθρό, αυτόν που προσπαθούσε να αλλάξει τα πράγματα! Και τον πολέμησαν. Κανάλια, εφημερίδες, sites, λοιδόρησαν, έχυσαν δηλητήριο, προσπάθησαν να κάνουν το άσπρο-μαύρο, προσπάθησαν να καλύψουν τους προηγούμενους και τους επόμενους και να φορτώσουν σε έναν τα πάντα! Και σε ποιόν έναν, στον μόνο που προσπάθησε πραγματικά να προσφέρει. Στον μόνο που έβαλε το "εμείς" πάνω από το "εγώ", όπως θα ήθελε κι ο Μακρυγιάννης.


Σαμαράς, Βενιζέλος, Τσίπρας, όλοι τον ίδιο στόχο εξυπηρετούν. Να προστατεύσουν τους ισχυρούς.
"Να επιστρέψουμε στην προ μνημονίου εποχή".
Να γυρίσουμε πίσω, δηλαδή, σε όσους λόγους μας οδήγησαν στην οικονομική καταστροφή. Γιατί κάποιοι βολεύονταν με το σάπιο σύστημα. Το χρησιμοποίησαν και κέρδισαν ισχύ και πλούτο. Και ηλίθιους δεν τους λες. Ούτε και ιδεολόγους. Για αυτούς δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά. Υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Και υπεράνω όλων το να μην αλλάξει τίποτα.
Γι' αυτό και πολεμούν τον Γιώργο Παπανδρέου τόσα χρόνια.
Γι΄αυτό και όταν τον έβγαλαν από τη μέση με την αποστασία του 2011, ξαφνικά ο Σαμαράς έγινε μνημονιακός.
Είπαμε δεν είναι χαζοί, παίζονται πολλά και θέλουν να είναι καλυμμένοι. Το δίπολο της εξουσίας πρέπει να είναι απόλυτα ελεγχόμενο. Επί Παπανδρέου είχαν την αντιπολίτευση. ΟΛΗ! Στις πλατείες των στημένων "αγανακτισμένων" νεοδημοκράτες και συριζαίοι μαζί και παραδίπλα οι χρυσαυγίτες.
Αλήθεια δεν υποψιάζεται κανείς γιατί το "κίνημα της αυθόρμητης αγανάκτησης" (το οποίο αγάπησαν όλα τα ΜΜΕ) έπαψε μετά την ανατροπή Παπανδρέου το Νοέμβριο του 2011;;;
Τώρα πια είχαν και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση ελεγχόμενη.
Κι αφού ο Σαμαράς φόρεσε το κοστούμι του μνημονιακού, ήρθε ο Τσίπρας να καλύψει το αντιμνημονιακό κενό. Κι ο κόσμος το έφαγε το παραμύθι...


Μέχρι που κυβέρνησε κι ο Τσίπρας και ξεβρακώθηκε. Από εκεί που θα καταργούσε το μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο, υπέγραφε με τα δυο χέρια, περνούσε νύχτα ΠΝΠ και λοιπές ομορφιές.
Από εκεί που θα ήταν πρώτη φορά αριστερά, συγκυβέρνησε με τη λαϊκο(ακρο)δεξιά του Καμμένου, του υπουργού του Καραμανλή, που ακόμη όταν ξεχνιέται μπορεί να να υποστηρίζει ότι ο Καραμανλής άφησε το χρέος στο 3% το 2009...
Ο Τσίπρας βέβαια άλλαξε λιγάκι το παραμύθι σε σχέση με τον Σαμαρά. "Δίνει μάχες"! Στο τέλος κάνει όμως όχι μόνο ότι θα έκανε κι αν δεν τις έδινε, αλλά χειρότερα δεδομένου και του χαμένου χρόνου.
Κοστίζει κάτι παραπάνω στα κρατικά ταμεία βέβαια αυτό το παραμύθι, αλλά δε βαριέσαι, αφού κάνει τη δουλειά του...


Αλήθεια, είναι τόσο δύσκολο να καταλάβεις με τι απατεώνες έχεις να κάνεις, όταν σου έχουν υποσχεθεί τα πάντα, αλλά στο τέλος βαδίζουν στο μοναδικό δρόμο που έχει η χώρα αν δε θέλει να τιναχτεί στον αέρα, το δρόμο της συνεννόησης με τους εταίρους, το δρόμο της εφαρμογής του μνημονίου, το δρόμο του "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε";
Το δρόμο που χάραξε η κοινή προσπάθεια της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και των ευρωπαϊκών θεσμών το 2010. Αυτόν το δρόμο που πήραν και η Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία. Και πέτυχαν! Αυτό που εμείς αρνούμαστε. Πόσο "έξυπνος" ο λαός και πόσο "χαζούλης" ο Παπανδρέου, ε;;;

Αν κρίνουμε από το ρυθμό που συνεχίζουν να γράφονται τα αντι-Παπανδρεϊκά κείμενα σαν αυτό του Λακόπουλου, δεν είναι μόνο το σύστημα ισχυρό, είναι κι αυτός. Δεν τον έχουν πάρει με το μέρος τους αλλά δεν τον έχουν ρίξει κάτω ακόμη. Είναι όρθιος και τον φοβούνται. Και μαζί με αυτόν είμαστε όρθιοι και όσοι ονειρευόμαστε μια άλλη Ελλάδα, όπου το σάπιο παλιό σύστημα θα έχει γκρεμιστεί, όπου ο στόχος δεν θα είναι να γυρίσουμε στην προ κρίσης εποχή, αλλά να μην ξαναϋπάρξει ποτέ μια τέτοια εποχή.
Το φόβο μας να'χουν!

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Ένας σωτήρας της δεξιάς



Του Χρήστου Χωμενίδη

"Σταματήστε πιά να τον γλωσσοτρώτε τον Τσίπρα! Εγώ του είμαι ευγνώμων!"

Ο άνθρωπος που μας άφησε με την παραπάνω φράση όλους άναυδους δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την Αριστερά. Για την ακρίβεια βρίσκεται, ταξικά και ιδεολογικά, στους αντίποδές της. Ως δεξιός μέχρι το κόκκαλο συστήνεται. Τα επενδεδυμένα του συμφέροντα συμπίπτουν απολύτως με την πολιτική του θέση.

Ούτε ανήκει ο συνομιλητής μας στο κόμμα του ΟΦΑ. Στους καιροσκόπους που προσκολλώνται σε όποιον κυβερνάει, στους ανεμόμυλους που γλείφουν κάθε τετραετία εκεί όπου έφτυναν την προηγούμενη, σαν κάτι "ευαίσθητους" καλλιτέχνες και διανοούμενους, οι οποίοι κοιμήθηκαν οπαδοί του life style και ξύπνησαν αγανακτισμένοι.

Ούτε έχει καμιά σχέση με τα όρνια που ασφάλισαν εγκαίρως τα λεφτά τους στο εξωτερικό και ακάματα προπαγανδίζουν έκτοτε τη "μονομερή διαγραφή του απεχθούς χρέους" -και το συνεπαγόμενο grexit-, ώστε να ξανακαταντήσει η Ελλάδα ψωροκώσταινα της δραχμής και εκείνοι, με τα ευρώ τους, να μας αγοράσουν όλους μπιρ παρά.

Πώς είναι άρα δυνατόν να εκφράζει ευγνωμοσύνη προς τον Αλέξη Τσίπρα; Μήπως μας κάνει πλάκα;

"Καθόλου πλάκα δεν σας κάνω. Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε εάν μια κυβέρνηση των παλαιών κομμάτων επεδίωκε να πριονίσει τις συντάξεις; Αίμα θα έτρεχε στους δρόμους. Αντιλαμβάνεσθε πώς θα αντιδρούσαν οι αγρότες έτσι και οι Σαμαροβενιζέλοι αποπειρώνταν να τους φορολογήσουν; Οι εθνικές οδοί θα έκλειναν για πάντα. Τα καράβια από την Κρήτη θα βούλιαζαν υπό το βάρος των διαδηλωτών.

Ενώ τώρα, με το αριστερό αγόρι στην πρωθυπουργία, όλα συμβαίνουν βελούδινα. Άντε να ανοίξει καμιά μύτη στα Εξάρχεια. Τα προαπαιτούμενα ψηφίζονται, το Τρίτο Μνημόνιο θα εφαρμοστεί, η ελληνική κοινωνία θα περάσει απ’την πρέσα, δίχως καν να το καταλάβει. Ο Σύριζα είναι ο βιαστής με το αγγελικό πρόσωπο. Ζαχαρώνει το θύμα ψιθυρίζοντας του ερωτόλογα και κάνει άψογα και γρήγορα τη βρωμοδουλειά του...

Είδαμε και τους προηγούμενους. Τους σοβαρούς. Τους μορφωμένους. Έφεραν τον νόμο Γιαννίτση και στο παραπέντε κώλωσαν και τον έκαναν γαργάρα. Μας είχαν φλομώσει με τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, την επανίδρυση του κράτους, την πράσινη ανάπτυξη και τελικά μάς έριξαν στα βράχια.

Φταίει ο Σημίτης; Ο Κωστάκης; Ο Γιωργάκης; Γεγονός είναι –όπως το λέει και ο μέγας Διονύσης Σαββόπουλος– ότι "πίσω απ’ τα αυτάρεσκα τραγούδια τους, η σήψη προχωρούσε...” Κέρδισαν ίσως επί μέρους μάχες. Στον πόλεμο όμως συνετρίβησαν."

Του υπενθυμίζουμε τις ντροπές του τελευταίου δεκαμήνου. Τα "γουάου" του Βαρουφάκη. Το δημοψήφισμα και τα capital control. Το τσίρκο της συνέντευξης Τσίπρα-Κλίντον. Το αίσχος της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Τον Μπαλτά της μετριοκρατίας, τον Κοτζιά που ήθελε να πετάξει από το Ισραήλ στο Ιράν, τον Καμμένο που απειλούσε την Ευρώπη πως θα της στείλει τζιχαντιστές...

Ο φίλος μας χαμογελά σαρδόνια.

"Όλα αυτά που μού λέτε αποτελούν πρόσθετους λόγους για να αγαπάω τον Αλέξη Τσίπρα. Ποιος άλλος θα μπορούσε να απομυθοποιήσει τόσο γρήγορα, τόσο αποτελεσματικά την Αριστερά; Βαλτός να ήταν, δεν θα κατάφερνε να σπαταλήσει σε χρόνο ρεκόρ το ηθικό της κεφάλαιο. Να καταδείξει το έωλο των ιδεών της και το φαύλο των στελεχών της...

Πάρτε για παράδειγμα την ΕΡΤ. Ο Σαμαράς την έκλεισε βίαια, ο Τσίπρας την ξανάνοιξε μετά βαΐων και κλάδων. Παρακολουθώντας οι τηλεθεατές τούς εγκάθετους δημοσιογράφους της να ασκούν νυχθημερόν συριζαϊκή προπαγάνδα, αντιλαμβάνονται πόσο άχρηστη είναι στην εποχή μας μια κρατική ραδιοτηλεόραση. Η επόμενη κυβέρνηση θα την καταργήσει οριστικά και η κοινωνία θα πει "αλληλούια!”. Εσύ βέβαια, αγνέ μου σοσιαλφιλελεύθερε" απευθύνεται σε μένα "ονειρευόσουν ένα εγχώριο BBC, που να λέγεται ΝΕΡΙΤ. Κούνια που σε κούναγε! Εδώ είναι Βαλκάνια...".

"Παρ’όλα αυτά, ο Σύριζα έρχεται πρώτος στις δημοσκοπήσεις!"

"Ο κόσμος, παρά την επιφανειακή αφέλειά του, κατά βάθος καταλαβαίνει. Οι ψηφοφόροι σημειώνουν στα τεφτέρια τους. Μια σταγόνα είναι που θα ξεχειλίσει κάποια μέρα -άμεσα ή μεσοπρόθεσμα- το ποτήρι. Ο θίασος που μας κυβερνά θα αποχωρήσει κλωτσηδόν απ’ το προσκήνιο. Το εκκρεμές θα φτάσει στο αντίθετο άκρο: Δημοτικός σύμβουλος να θέλεις να εκλεγείς, δεν θα τολμάς να εμφανιστείς χωρίς γραβάτα. Όποιος υποστηρίζει τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία, το δημόσιο γενικώς, θα δέχεται καταιγισμό από ντομάτες. Ο Αλέξης Τσίπρας θα περάσει στην Ιστορία ως ένας ευεργέτης. Ένας σωτήρας. Της Δεξιάς".


http://www.capital.gr/story/3086475

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Για να μην ξεχνάμε...


του Δημοσθένη Χορταργιά


Για να μαθαίνεις ελληνάκο, ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.

Τη 2ετία της διακυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, όπου η κρίση χτυπούσε την χώρα μας, έγινε μία μεγάλη προσπάθεια να συμμαζευτεί όλο αυτό το σπάταλο και χωρίς έλεγχο, κράτος. Ειδικά σε μία περίοδο όπου οι πολίτες άρχισαν να βλέπουν, μέρος του εισοδήματός τους να μειώνεται, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας θέσπισε νόμους και διατάξεις για να επαναφέρει το αίσθημα δικαιοσύνης στη χώρα. Ένα αίσθημα όπου είχε σβήσει απ το μυαλό των πολιτών την περίοδο της ασυδοσίας, την περίοδο όπου τα πάντα εκτροχιάστηκαν με αποτέλεσμα την εκτίναξη του ελλείμματος στο 15% του ΑΕΠ.


Ο Γιώργος Παπανδρέου, έχοντας ως πάγια θέση το «Λεφτά Υπάρχουν αν τα διεκδικήσεις, αν τα φορολογήσεις κλπ» νομοθέτησε με αυτόν το στόχο. Παραθέτουμε μία σειρά από νόμους που αποδεικνύουν τις προθέσεις αυτές.

Ν. 3943/2011. Θέσπιση εισαγγελέα οικονομικού εγκλήματος, όπου οι ελεγκτικές αρμοδιότητες να συντονίζονται αποτελεσματικά.

Ν. 3849/2010. Αναμόρφωση του θεσμού του «πόθεν έσχες», όπου η απόκρυψη περιουσιακών στοιχείων και ο παράνομος πλουτισμός γίνονται κακουργήματα. Όσοι πλέον κάνουν ανακριβή δήλωση πόθεν έσχες ή αποδειχθεί ότι συμμετέχουν σε εξωχώριες εταιρείες δημεύονται τα περιουσιακά τους στοιχεία και χάνουν τα πολιτικά αξιώματά τους. Με τον ίδιο νόμο θεσπίζονται μέτρα επιείκειας για όσους καταγγέλλουν με αποδείξεις επίορκους ανώτατους κρατικούς και πολιτικούς αξιωματούχους.
Ν. 3961/2011. Τροποποίηση του νόμος περί ευθύνης Υπουργών, παρά τους περιορισμούς που θέτει το Σύνταγμα. Οι νέες ρυθμίσεις του νόμου περί ευθύνης Υπουργών προβλέπουν κατάργηση των σύντομων παραγραφών, επιτρέπουν για πρώτη φορά επιβολή περιοριστικών όρων στους υπουργούς, επιβάλλουν για πρώτη φορά κατάσχεση του οικονομικού οφέλους και δέσμευση λογαριασμών, τίτλων και χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Με τον τρόπο αυτό γίνεται πιο αποτελεσματική η διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών Κυβερνητικών στελεχών.
Ν.4022/2011. Εκδίκαση πράξεων διαφθοράς πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων, υποθέσεων μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος και μείζονος δημοσίου συμφέροντος και άλλες διατάξεις.
Ν. 3833/2010, ν. 3842/2010, ν.3888/2010 όπου θεσπίστηκαν διατάξεις για την αποτελεσματική λειτουργία του ΣΔΟΕ με τη συγκρότηση Ειδικού Τμήματος Ανάκτησης Περιουσιακών Στοιχείων και Κεφαλαίων που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες, τα ποινικά αδικήματα της φοροδιαφυγής, όπως είναι η απόκρυψη εισοδήματος συμπεριλήφθηκαν ρητά στα αδικήματα που διερευνώνται από την Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τιμωρούνται μέχρι και με δήμευση περιουσιών, θέσπισε την άρση του τραπεζικού απορρήτου προβλέποντας υποχρέωση των τραπεζών, να διαβιβάζουν στο Υπουργείο Οικονομικών κάθε στοιχείο οικονομικού και φορολογικού ενδιαφέροντος και διευκόλυνε τη δυνατότητα αναγκαστικής είσπραξης με ειδικές νομοθετικές προβλέψεις.


https://www.facebook.com/dimohort/posts/974801265918290