Πάμε!

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η πολιτική «άσ’ το για αργότερα»

Ως πότε στη ΝΔ θα αρνούνται τη χρεοκοπία της χώρας από τον Καραμανλή; (μέρος 1ο)




Του Γιώργου Δημακόπουλου

Στο σπίτι η μοναδική συσκευή τηλεόρασης που έχουμε είναι από τα παλαιά μοντέλα με τον καθοδικό σωλήνα. Αν ξαναπαίξει συνέντευξη Μητσοτάκη με χάιδεμα του Καραμανλή του οκνηρού, μάλλον η τηλεόραση θα έχει την ίδια τύχη με αυτή του τούρκου φίλαθλου που παρακολουθούσε το Εuro το καλοκαίρι και η γυναίκα του την έκλεινε κρυφά από το κινητό της. Την Κυριακή είναι η «επέτειος» από το Καστελόριζο 2010, να μας θυμίζει τη χρεοκοπία. Έχουν περάσει 7 χρόνια που πληρώνουμε τον αμίλητο βουλευτή και ο εκάστοτε πρόεδρος της ΝΔ να μας λέει ότι ο Κώστας ο κουρασμένος «είπε την αλήθεια». Έλεος. Γελάει όλος ο πλανήτης. Αντί να αναλάβει τις ευθύνες του και ο ίδιος και όλοι αυτοί που τον καλύπτουν, γιατί τον θεωρούν κεφάλαιο και εφεδρεία για τη γαλάζια παράταξη και ότι έχει χρήσιμα ψηφαλάκια, κρύβουν την αλήθεια για να κάτσουν στην πολυθρόνα στο Μαξίμου. Αντί να σοβαρευτούν και να πουν την αλήθεια, φτιάχνουν ψεύτικους μύθους. (Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι απλά πριονίζουν την καρέκλα τους.) Αρνούμενοι την πραγματικότητα ότι ο Καραμανλής ήταν αυτός που έσπρωξε τη χώρα στα μνημόνια και ανατίναξε τα οικονομικά του κράτους και ότι θα το πληρώνουμε όλοι μας για χρόνια. Και θα πληρώνουμε τον ίδιο και ως βουλευτή, γιατί τα μέλη του κόμματος της ΝΔ δειλιάζουν να πουν την αλήθεια στους πολίτες και να τον στείλουν για σύνταξη, και ο ίδιος δεν έχει την τόλμη να αναλάβει έστω και τώρα τις ευθύνες του. Ο Καραμανλής ακόμη και στο διάγγελμα των εκλογών και στη ΔΕΘ το 2009 είπε ψέματα και δεν είπε την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όπως παπαγαλίζουν στη ΝΔ. Τα γεγονότα όμως είναι που λένε την αλήθεια, και όχι τα παραμύθια της ΝΔ.

Tον Αύγουστο του 2007, ενώ καιγόταν η μισή Ελλάδα, ο κ. Καραμανλής ισχυριζόταν ότι «το δημοσιονομικό έλλειμμα παρουσίασε θεαματική βελτίωση»

Στις 17 Αυγούστου του 2007 ενώ καιγόταν η μισή Ελλάδα από την ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού, «τους στρατηγούς άνεμους» και τις «ασύμμετρες απειλές» κ.λπ. κυβερνητικές προπαγανδιστικές μπούρδες (απολογιστικά, η πλειοψηφία των πυρκαγιών προκλήθηκε από ανθρώπινα λάθη, μαγείρεμα, τσιγάρα, ΔΕΗ, σκουπίδια, υψηλές θερμοκρασίες με χαμηλή υγρασία) και ενώ θρηνούσαμε 69 νεκρούς, μοιράζοντας 3χίλιαρα στους καμένους, προκήρυξε εκλογές γιατί ο κος Καραμανλής ισχυριζόταν ότι «το δημοσιονομικό έλλειμμα παρουσίασε θεαματική βελτίωση και βρίσκεται πλέον κάτω από τα όρια του Συμφώνου Σταθερότητας. Το γεγονός αυτό επέτρεψε την έξοδο της χώρας από τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα απέκτησε, σε ευρωπαϊκό αλλά και στο γενικότερο διεθνές επίπεδο, την οικονομική –και όχι μόνον– αξιοπιστία που της αρμόζει. Φυσικά, η προσπάθεια περαιτέρω μείωσης του ελλείμματος πρέπει να συνεχισθεί απαρέγκλιτα, και θα συνεχισθεί». Η ΝΔ νίκησε στις εκλογές αυξάνοντας τα ποσοστά της! Οι πολίτες την ξαναψήφισαν για να προχωρήσει στην κατάρτιση του «κρίσιμου» προϋπολογισμού 2008! (Στην πραγματικότητα την ξαναψήφισαν για να συνεχιστεί το πάρτι όπου όποιος ήθελε προσλαμβανόταν στο δημόσιο με προφορική συνέντευξη Πάκη ή έπαιρνε τρελή σύνταξη από τα 55 του. Σύμφωνα με το δελτίο 7 πορείας εκτέλεσης προϋπολογισμού Ιούλιος 2006 «Το μεγαλύτερο μέρος των πρωτογενών δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού (49%) αφορούν δαπάνες για αποδοχές προσωπικού, το 30% δαπάνες για επιχορηγήσεις ασφαλιστικών ταμείων και άλλων φορέων, το 10% αποδιδόμενους πόρους, το 6% αντικριζόμενες δαπάνες (αποδόσεις στην Ε.Ε. και γεωργικές επιδοτήσεις) και το υπόλοιπο 5% λοιπές δαπάνες». Το εκλογικό σώμα αποφάσισε ότι «το πάρτι συνεχίζεται».

Το 2007, όταν η Ελλάδα βγήκε από την επιτήρηση λόγω της απογραφής του 2004, το έλλειμμα αντί να είναι μικρότερο του 3%, όπως υποστήριζε αλά greek statistics η ΝΔ, είχε ανέβει στο 6,4%! Τον Αύγουστο του 2008 ο «κρίσιμος» προϋπολογισμός για τον οποίο είχαν προκηρυχθεί οι εκλογές ήταν πια χαρτί υγείας, το χρέος έχει φτάσει τα 250 δις, δηλ 70 δις παραπάνω από αυτό που παρέλαβε η ΝΔ, η Ελλάδα άνηκε στις χώρες pigs και στην ΕΕ συζητούσαν για νέα επιτήρηση, και το Υπουργείο Οικονομίας για να σώσει την κατάσταση ενημέρωνε ότι θα κατέθετε σχέδιο νόμου με το οποίο θα θεσπίζονταν κανόνες για τον έλεγχο των δαπανών και τη διαφάνεια της οικονομικής διαχείρισης των οργανισμών του Δημοσίου (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία και Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης). Με το ίδιο σχέδιο νόμου θα προβλεπόταν και η ενσωμάτωση των Ειδικών Λογαριασμών στον προϋπολογισμό. Σε απλά ελληνικά, το σχέδιο νόμου θα περιελάμβανε πια επίσημα στον προϋπολογισμό όλα τα κρυφά ελλείμματα, αυτά ντε που την επόμενη χρονιά που τα πέρασαν οι Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου - Ελστατ - Γεωργίου κατηγορήθηκαν από τη ΝΔ ότι ανέβασαν το έλλειμμα του 2009 από το 12,6% στο 15,4%, αυτά ντε που τους κατηγορούσαν μετά ότι έπρεπε να συνεχίσουν να τα κρύβουν κάτω από το χαλί, όπως έκαναν οι ίδιοι, λες και δεν τα πλήρωνε ο έλληνας φορολογούμενος, αλλά θα έβγαιναν από τα ψεκασμένα 600 δις του Σώρρα! Στην ελληνική στατιστική υπηρεσία του Κοντοπυράκη ήταν ανίκανοι (;) να υπολογίσουν τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων, των νοσοκομείων και των ΟΤΑ, ώστε να τα καταγράφουν στο δημόσιο έλλειμμα, όπως απαιτούσε η ΕΕ ή έτσι παρίσταναν. Τον Αύγουστο 2008 ο τσάρος Αλογοσκούφης ανακοινώνει έκτακτα οικονομικά μέτρα, για τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, τον έλεγχο των δημοσίων δαπανών, την περαίωση, τη ρύθμιση των φορολογικών υποθέσεων, την αύξηση της προκαταβολής φόρου στις επιχειρήσεις, και την επαναφορά των τεκμηρίων. Τον Οκτώβριο ο πρωθυπουργός κάλεσε στο Μαξίμου τον υπουργό Αλογοσκούφη, και με τις δημοσκοπήσεις στο χέρι του ζήτησε να πάρει πίσω τα μέτρα. Εκείνος του απάντησε. «Πρόεδρε, εγώ δεν μπορώ να τα πάρω πίσω. Ας το κάνει ο επόμενος υπουργός Οικονομίας». (Στον ανασχηματισμό στις 7/1/2009 στη θέση του ανέλαβε ο Παπαθανασίου.) Στις 6 Οκτωβρίου 2008 τρεις εβδομάδες μετά την πτώση της Lehman Brothers, ο πρθ φλυαρούσε ανέξοδα «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη από τις μεταρρυθμίσεις που έχει κάνει η κυβέρνηση και έχει σημαντικές αντοχές. Το έλλειμμα μειώθηκε, οι ρυθμοί ανάπτυξης εξακολουθούν να είναι από τους υψηλότερους στην ευρωζώνη, ενώ η ανεργία μειώνεται». Ο Καραμανλής ήταν ενήμερος για την τραγική κατάσταση της οικονομίας, σύμφωνα με τον Γιώργο Αλογοσκούφη: «Μου έλεγε απλώς “ασ’ τα για αργότερα”, είχε πλήρη συνείδηση τι ακριβώς συνέβαινε στην οικονομία». Τα μέτρα ανακοινώνονταν για να παριστάνει ότι κάτι έκανε και δεν υλοποιούνταν ποτέ, μετά έλεγχε στα γκάλοπ την πτώση του, και πάγωνε τα μέτρα.

Στις 24/8/2008 ο τότε εκπρόσωπος του Πασόκ Παπακωσταντίνου επισήμανε ότι το χρέος στο εξάμηνο έχει ήδη ξεπεράσει τον ετήσιο στόχο που τέθηκε στον προϋπολογισμό και υπενθυμίζοντας τη δέσμευση της ΝΔ για εξοικονόμηση 10 δισ. ευρώ ετησίως, σημείωσε: «Αντί να κάνει κάθε χρόνο νοικοκύρεμα 10 δισ., φορτώνει την ελληνική οικονομία, φορτώνει τον Έλληνα και την Ελληνίδα γύρω στα 14 δισ. χρέος κάθε χρόνο. Αυτή είναι η διαχείριση της ΝΔ». Λίγες ημέρες μετά στη Βουλή ο Σημίτης είπε δημόσια αυτό που ήξερε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης, για την ανάγκη για προσφυγή στο ΔΝΤ. «Αν παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού του ελληνικού κράτους θα έχει δοθεί η αφορμή να διατυπωθεί η υπόδειξη ότι η λύση θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο ΔNT. Θα είναι μια ταπεινωτική για την Eλλάδα εξέλιξη, η πιο καταστροφική κατάληξη της διακυβέρνησης της NΔ» (Ο κος Σημίτης βολικά «ξέχασε» τις δικές του ευθύνες όταν το έλλειμμα του 2003 προβλεπόταν στο 1,7% και τελικά αποδείχθηκε 7,2%) Στην ΕΕ έχουν αρχίσει να συζητούν για ΔΝΤ με σκοπό η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Ευρωπαϊκής Eπιτροπής.

Το έλλειμμα για το 2008 τελικά μετρήθηκε στο 9,8% του ΑΕΠ

Στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στις 21/12/2008 στην κορύφωση της διεθνούς κρίσης ο κος Κυριάκος Μητσοτάκης ψηφίζοντας ΝΑΙ στον προϋπολογισμό της χρεοκοπίας για το 2009 (με πρόβλεψη για έλλειμμα μόλις στο 2% του ΑΕΠ!) έκλεινε την ομιλία του στη Βουλή τονίζοντας: «Αυτόν το φόβο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο οποίος είναι διάχυτος σήμερα στην ελληνική κοινωνία, πρέπει να αντιμετωπίσουμε με γενναιότητα, με ειλικρίνεια, με υπευθυνότητα, την οποία εγγυάται μόνο η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή». Το αφήνω ασχολίαστο. Σήμερα καυχιέται ότι μας είχε προειδοποιήσει έγκαιρα και ο ίδιος! Πότε; Το έλλειμμα για το 2008 τελικά μετρήθηκε στο 9,8% του ΑΕΠ. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Καραμανλής «το έλλειμμα μειώνεται»! Αυξανόμενο!


Ο Καραμανλής με διάγγελμά του στις 5/2/2009 για τη διεθνή κρίση κομπορρημονούσε «αυτή την πολιτική εφαρμόζουμε χωρίς ωραιοποιήσεις και αυταπάτες αποφασιστικά, επίμονα, υπεύθυνα» και υπόσχεται 1. διατήρηση της ανάπτυξης 2. συγκράτηση των δαπανών μηδενισμό της σπατάλης δραστικό περιορισμό της φοροδιαφυγής 3. στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων. Θα θα θα θα...

Τέλος Φεβρουαρίου ο προϋπολογισμός είχε γίνει ήδη κομφετί, το κρυφό έλλειμμα τρέχει τρελά, το χρέος καλπάζει, η ΕΕ πιέζει για σκληρά μέτρα και η κυβέρνηση προαναγγέλλει για πολλοστή φορά νοικοκύρεμα και αναφέρεται στο δωδεκάλογο περιστολής δαπανών με περικοπές στις αποδοχές golden boys και διοικητών, 10% μείωση δαπανών στα υπουργεία, μαχαίρι στις προσλήψεις, μηχανογράφηση στη συνταγογράφηση, ενιαία υπηρεσία καταβολής αποδοχών των δ.υ., μείωση του κόστους γραφειοκρατίας κατά 25%. Ασπιρίνες. Ούτε για τον πυρετό. Όμως ακόμη και αυτά τα ελάχιστα μέτρα αναγγέλθηκαν μεν, αλλά δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. «Άσ’ το για αργότερα»! Τα περισσότερα τα υλοποίησε η κυβέρνηση Παπανδρέου μετά. Ο Καραμανλής και η ΝΔ ενώ είχαν τους αριθμούς και τα στοιχεία τα έκρυβαν και δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να διορίζουν και να φλυαρούν για «θωρακισμένη οικονομία».

Το πρωτογενές έλλειμμα το 2009 ήταν 24 δις

Την 1 Μαρτίου 2009 ο πρθ στη συνέντευξη Τύπου μετά το τέλος των εργασιών του Έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες αναφέρει «Θα ξεκινήσω με μία αναφορά που κάνατε στο δανεισμό. Και αυτό είναι ανάγκη να ξεκαθαριστεί. Η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε και δεν αντιμετωπίζει ούτε σήμερα κανένα πρόβλημα στην εξυπηρέτηση του χρέους της, στην εξυπηρέτηση των δανειακών της αναγκών. Η δανειοληπτική ικανότητα της χώρας δεν αμφισβητείται από κανέναν». Μόνο που δεν πέφτουν οι σοβάδες από το κτίριο! Αλλά ο Μπαρόζο και οι σύντροφοί του στην επιτροπή εξακολουθούν να τον καλύπτουν. Τα ελλείμματα (μαζί με πληρωμές τόκων) που άφησε η ΝΔ το 2008 και 2009 φτάνουν τα 60 δις, σε 2 χρόνια τα ελλείμματα ήταν σχεδόν όσο ένας κρατικός προϋπολογισμός. Και ο Καραμανλής μάς κορόιδευε ότι με τα μέτρα που είχε ανακοινώσει στη ΔΕΘ αξίας 2,5 δις (εάν δεν τα άφηνε και πάλι για αργότερα) θα έσωζε τη χώρα σε 2 χρόνια! Ούτε ο Χάρι Πότερ Σαμαράς, ούτε καν ο Τσίπρας με τα ταμπούρλα, δεν ξεφτίλισαν τόσο πολύ τους αριθμούς. Αντί να περιορίσει το πρωτογενές έλλειμμα του 2008 των 12 δις το έκρυβε και το φούσκωνε 2,5 δις κάθε μήνα το 2009 φουσκώνοντας συντάξεις, μισθούς, προμήθειες, διορισμούς, και κορόιδευε για παπαγαλάκια, διπλασιάζοντας το πρωτογενές έλλειμμα το 2009 στα 24 δις. Ακόμη και αν το 2010 κάποιος Χάρι Πότερ μπορούσε να κρύψει τα ελλείμματα, το κράτος θα έπρεπε να δανειστεί επιπλέον 24 δις για να μείνουμε στα ίδια με την προηγούμενη χρονιά. Τα 2,5 δις του Καραμανλή δεν έφταναν ούτε για ασπιρίνες. Και κάποιοι ακόμη και τώρα ξεδιάντροπα μας παπαγαλίζουν ότι η ΝΔ έγκαιρα είπε την αλήθεια! Η ΝΔ μέχρι και το 2012 που ο αρχιτέκτονας «του αντιμνημονίου» κος Σαμαράς ανέλαβε τη διακυβέρνηση αρνιόταν ότι είχαν αφήσει έλλειμμα 24 και 36 δις σε 2 χρονιές μόνο, και ψεκάζονταν για έλλειμμα 6%.

Έχω γράψει το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου πριν χρόνια, και το είχα αφήσει σε ένα αρχείο με τη λογική ότι τα χρόνια περνάνε, οι πολίτες πάμε μπροστά, το παρελθόν ανήκει στην ιστορία, και ότι το κείμενο δεν χρειάζεται να ανέβει. Και όμως στο 2017 ακόμη συζητούμε για το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, κυνηγάμε δικαστικά ακόμη τον Γεωργίου της Ελστατ, και ψεκάζουμε ακόμη διάφορες ασυναρτησίες για να αποκρύψουμε τις δικές μας ευθύνες, αλλά κυρίως για να αποκρύψει η ΝΔ και ο κος Μητσοτάκης τις δικές τους ευθύνες. Στις άλλες τρεις χώρες που μπήκαν σε μνημόνια οι εμπρηστές παραδέχτηκαν την καταστροφή που έκαναν και το «βούλωσαν» και έβαλαν πλάτη στους διάδοχους τους ώστε να βγουν από το λούκι. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη σε μνημόνια και θα συνεχίσουμε για πολύ ακόμη, και οι εμπρηστές συνεχίζουν να κατηγορούν τους «πυροσβέστες», τους πολίτες, την ΕΕ, τους νέους πολιτικούς, τα νέα κόμματα, ότι αποκάλυψαν την αλήθεια, και να διεκδικούν και πάλι την εξουσία για να συνεχίσουν το πάρτι που άφησαν στη μέση. Και αν κοιτάξουμε προς την εξουσία θα διαπιστώσουμε ότι τα ίδια πρόσωπα που χρεοκόπησαν τη χώρα τότε βρίσκονται και πάλι μπροστά είτε σε υπουργεία, είτε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, και πολλοί βαρόνοι της ΝΔ κρυφά ή φανερά συγκυβερνούν με τον κο Τσίπρα και τον κο Καμμένο. Και ο κος Μητσοτάκης συνεχίζει να παριστάνει ότι δεν τρέχει τίποτα και υπόσχεται και αυτός ανώδυνες λύσεις. Μπορούμε να σκεφτούμε πόσες δραχμές θα μετράγαμε σήμερα για πιτόγυρα, αν στις εκλογές του 2009 είχε νικήσει η ΝΔ του κου Καραμανλή; Ή να σκεφτούμε για λίγο τι θα είχαμε προλάβει αν στις εκλογές του 2007 δεν είχαμε ψηφίσει να συνεχιστεί το πάρτι; Με τα αν δεν διορθώνεις τίποτα από ό,τι έχει συμβεί, αλλά μπορείς να αποφύγεις την επανάληψη του ίδιου λάθους ή να προκαλέσεις τις αλλαγές που χρειάζονται.


(συνεχίζεται)


http://www.athensvoice.gr/politiki/i-politiki-gia-argotera


Update:

μέρος 2ο

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Με τη δραχμή χειρότερα.

Το μεγαλύτερο λογικό σφάλμα που κάνει κάποιος που υπολογίζει τις αυξήσεις που έγιναν στα προϊόντα επί ευρώ, είναι ότι ο συλλογισμός του σταματάει (ή αρχίζει) στο 2001 με την καθιέρωση του ευρώ. Λες και πριν από αυτό είχαμε ένα σταθερότατο νόμισμα και δεν αυξανόταν τίποτα κι όχι ένα αδύναμο νόμισμα που υποτιμόταν κάθε λίγα χρόνια και πληθωρισμό που κάλπαζε!

Γι' αυτό αν κάποιος θέλει να κάνει σωστή σύγκριση για το πόσο αυξήθηκαν τα προϊόντα και οι υπηρεσίες επί ευρώ σε σχέση με την εποχή που είχαμε δραχμές, θα πρέπει να συγκρίνει μεταβολές κι όχι τιμές.

Θα πρέπει να συγκρίνουμε το ποσοστό μεταβολής της τιμής στα 16 χρόνια του ευρώ με το αντίστοιχο ποσοστό μεταβολής σε 16 τυχαία χρόνια δραχμής!

Μη μου λέτε λοιπόν εσείς οι δραχμολάγνοι ότι το Χ προϊόν έκανε 100 δραχμές και τώρα κάνει 2 ευρώ, δηλαδή η τιμή του εξαπλασιάστηκε επί ευρώ, άρα το ευρώ είναι κακό. Αφού υπολογίζετε ότι σε 16 χρόνια ευρώ η τιμή εξαπλασιάστηκε, να μου πείτε πόσες φορές είχε αυξηθεί σε 16 χρόνια δραχμής! Η απάντηση μπορεί να είναι 50 φορές και η σύγκριση δείχνει πάντα ότι με τη δραχμή οι αυξήσεις ήταν μεγαλύτερες, με τη δραχμή ήταν χειρότερα!

Με λίγη απλή αριθμητική βλέπουμε...

Τα Νέα 1981: 15 δραχμές.
Τα Νέα 2001: 300 δραχμές.
Αύξηση 1981-2001: 1900% σε 20 χρόνια!

Τα Νέα 2001: 0,8 ευρώ
Τα Νέα 2017: 1,3 ευρώ. 

Αύξηση 2001-2017: 62,5% σε 16 χρόνια!

Μέση ετήσια αύξηση 1981-2001 (a.k.a. πληθωρισμός): 95%

Μέση ετήσια αύξηση 2001-2017: 3,9%!!



(η φωτογραφία είναι του Διονύση Βλάχου)


Το ίδιο ισχύει για όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες.
Με τη δραχμή ακρίβαιναν πιο γρήγορα. Πολύ πιο γρήγορα!

Άλλο παράδειγμα, που θυμάμαι (το γνωστό που χρησιμοποιούν οι δραχμολάγνοι με την τυρόπιτα):
Τυρόπιτα 1988: 35 δραχμές (αυτό το θυμάμαι από το σχολείο, αγόραζα σχεδόν καθημερινα!)
Τυρόπιτα 2001: 250 δραχμές.
Αύξηση 614,3% σε 13 χρόνια!

Τυρόπιτα 2001: 0,8 ευρώ
Τυρόπιτα 2017: 1,2 ευρώ
Αύξηση 2001-2017: 50% σε 16 χρόνια. 

Μέση ετήσια αύξηση 1988-2001: 47,2%
Μέση ετήσια αύξηση 2001-2017: 3,1%


Επίσης το ίδιο ισχύει και για κάτι ακόμα που ξεχνάμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει: Το συνάλλαγμα. Με το οποίο εισάγουμε ένα σωρό πραγματάκια πρώτης ανάγκης, όπως πετρέλαιο και φάρμακα.

Ισοτιμίες Δραχμής/Δολαρίου:
Μάρτιος 1978: 1$=37,1 δραχμές
Ιανουάριος 2001: 1$=365,6 δραχμές

Μείωση της αξίας του νομίσματός μας κατά -89,9%!!!

Ιανουάριος 2001: 1$=1,07€
Μάρτιος 2017: 1$= 0,93€

Αύξηση της αξίας του νομίσματός μας κατά 15,1%!

Ακόμη κι αν προσθέσει κανείς στους υπολογισμούς το τελευταίο επιχείρημα των υποστηρικτών της δραχμής, ότι επί δραχμής αυξάνονταν και οι μισθοί, θα δει ότι και πάλι η σύγκριση είναι υπέρ του ευρώ. 

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Ποιος δεν πιστεύει στα θαύματα;


Συγκλονίζει η υπόθεση 60χρονου άνδρα που ξαναμίλησε μετά από σχεδόν 10 χρόνια




Ο 60χρονος από τις Σέρρες είχε να μιλήσει απο το 2009

Πανελλήνια συγκίνηση έχει προκαλέσει η είδηση ότι ένας εξηντάχρονος άνδρας από τις Σέρρες άρχισε ξαφνικά να μιλάει έπειτα από πολλά χρόνια αφωνίας, σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας.

Ο 60χρονος Κωνσταντίνος Κ., τα πλήρη στοιχεία του οποίου δεν δόθηκαν στην δημοσιότητα, είχε χάσει αιφνιδιαστικά την ικανότητα της ομιλίας το 2009 και έκτοτε επικοινωνούσε με το φιλικό και οικογενειακό του περιβάλλον μέσω της νοηματικής και ενός ειδικά διαμορφωμένου Playstation.

Ειδικοί γιατροί και λογοθεραπευτές που είχαν εξετάσει τον άνδρα είχαν δώσει ελάχιστες πιθανότητες να ανακτήσει τη φωνή του, ενώ τόνιζαν ότι με το πέρασμα του χρόνου το ενδεχόμενο να μιλήσει απομακρυνόταν.

Μια συγκινητική όμως έκπληξη περίμενε σήμερα τους συγγενείς και φίλους του 60χρονου όταν αιφνιδιαστικά, κατά τη διάρκεια ενός ρεπορτάζ στην τηλεόραση για ένα εκκλησιαστικό σκάνδαλο, άρχισε ξαφνικά και πάλι να μιλάει.

«Έγινε ένα θαύμα» είπε δακρυσμένη στους δημοσιογράφους η σύζυγος του. «Ήμουν στην κουζίνα και ετοίμαζα τρία κιλά παϊδάκια για το μεσημεριανό του και ξαφνικά τον άκουσα να μιλάει στο σαλόνι. Έλεγε κάτι για σκοτάδια και φως που δεν πολυκαταλάβαινα, αλλά φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν σε σύγχυση λόγω της πολύχρονης αφωνίας.»

Όπως είπε η ίδια, ευχαριστεί το Θεό για την ανέλπιστη αυτή εξέλιξη. «Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Είχα κάνει τάμα στην Παναγιά την Βατοπεδιώτισσα, μεγάλη η χάρη της, και οι προσευχές μου εισακούστηκαν» κατέληξε κλαίγοντας.

http://tovatraxi.com/social/syglonizei-i-ypothesi-60xronou-pou-ksanamilise/#.WNLaJPmGNiJ

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

To παραμύθι περί συναίνεσης και τα πράσινα παπαγαλάκια




Του Γιώργου Πετρουλάκη

Τα «πράσινα παπαγαλάκια», η συναίνεση και ποιος κατάλαβε την κρίση
Ήταν Τετάρτη 20 Μαΐου 2009, τρεις περίπου εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές. Στον μόλις ενός έτους Τομέα Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ τα πάντα ήταν έτοιμα – μεταξύ των οποίων τουλάχιστον καμιά δεκαριά τηλεοπτικά σποτάκια. Θυμάμαι την κοινή γραμμή Προέδρου George A. Papandreou , Γραμματέα Giannis Ragkousis, Εκπροσώπου George Papaconstantinou και επικεφαλής Τομέα Επικοινωνίας Παύλος Γερουλάνος : «Πάμε για καμπάνια με θετικό περιεχόμενο, μιλάμε με θέσεις όχι γκρίζα σποτ». Παρά ταύτα, είχαμε και 4-5 σκληρά αντιπολιτευτικά σποτάκια καβάτζα – ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει μία εκλογική μάχη. Βρισκόμασταν σε αναμονή για το πότε θα ξεκινούσε η τηλεοπτική καμπάνια της κυβέρνησης, για να απαντήσουμε άμεσα. Είχαν καθυστερήσει, αλλά αυτό μας εξυπηρετούσε γιατί κρατούσαμε και εμείς πολύ τηλεοπτικό χρόνο για τις τελευταίες μέρες.

Το τηλέφωνο χτύπησε λίγο πριν τις 7. «Πριν τα δελτία ειδήσεων στις 8 βγάζουν το πρώτο σποτ», μου λέει ο Γερουλάνος. «Θα προσγειώνομαι Θεσσαλονίκη εκείνη την ώρα, δες τι παίζει και μιλάμε για την αντίδρασή μας». Συμφωνήσαμε να μιλήσουμε μόλις έχουμε εικόνα και είναι δυνατή η επαφή.

Λίγα λεπτά πριν τις 8 προβλήθηκε για πρώτη φορά το παρακάτω σποτ, το πρώτο που είδα από τα «πράσινα παπαγαλάκια». Θυμάμαι, έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό: είναι δυνατόν να κοροϊδεύουν όσους λένε ότι υπάρχει κρίση; Γιατί αυτό έκαναν. Από την άλλη, τα «πράσινα παπαγαλάκια», ευθεία μομφή και βγάλσιμο γλώσσας προς την τότε αξιωματική αντιπολίτευση, έχουν ξεσηκώσει θύελλα στο ΠΑΣΟΚ. Το τηλέφωνο χτυπάει δαιμονισμένα: «Φουλ επίθεση θέλει, δεν πρέπει να περάσει αναπάντητη η πρόκληση», το μήνυμα που έρχεται από πολλούς φίλους. Όσο περνάει όμως η ώρα άρχιζε να εδραιώνεται η αντίληψη που έλεγε πως όσο κι αν δημιουργούσαν επικοινωνιακό ντόρο, τα πράσινα παπαγαλάκια θα γυρνούσαν μπούμερανγκ για τους εμπνευστές τους.

Κατά τις 9 το βράδυ μιλάω ξανά με Γερουλάνο. Έχει γίνει κι αυτός δέκτης πιέσεων να περάσουμε στην αντεπίθεση με σκληρή τηλεοπτική αντιπολίτευση. «Ποια είναι η αίσθησή σου;», με ρωτάει. «Πιέσεις δεχτήκαμε για αντεπίθεση, αλλά δεν είναι ανυπόφορες. Και υπάρχουν κι αυτοί που λένε ότι θα μετανιώσουν γρήγορα στην κυβέρνηση τα σποτάκια», του απαντάω. «Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι χρειάζεται να απαντήσουμε. Το αντίθετο, ας τους αφήσουμε να εκτεθούν. Ουσιαστικά λένε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κρίση. Εμείς την ατζέντα μας, πρέπει να πάμε θετικά». Βγάλαμε θυμάμαι όλη την εκλογική αναμέτρηση των ευρωεκλογών χωρίς αντιπολιτευτικό σποτ.

Αργά το βράδυ την ίδια μέρα κάθομαι με το Δημήτρη Στεφάνου στο γραφείο μας και πιάνουμε την κουβέντα. «Είναι δυνατόν τον ρωτάω, να ζητάνε συναίνεση ελάχιστες εβδομάδες πριν για την αντιμετώπιση της κρίσης και τώρα να κάνουν καμπάνια λέγοντας ότι δεν υπάρχει κρίση και να κοροϊδεύουν όσους μιλάνε για κρίση; Πώς εκθέτουν έτσι τον αρχηγό τους;», τον ρωτάω. «Δεν πιστεύουν φίλε ούτε ότι υπάρχει κρίση, ούτε στη συναίνεση. Το πρώτο γιατί είναι μέρος της κρίσης και δεν το παραδέχονται. Και το δεύτερο γιατί θυμήθηκαν και ύστερα εγκατέλειψαν τη συναίνεση όταν τους είπαν οι επικοινωνιολόγοι να τα κάνουν. Άγονται και φέρονται. Δυστυχώς».

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Πατρίς - Θρησκεία - Γονυκλισία





Έστω κι αν ο Φουκουγιάμα διαψεύστηκε, και το τέλος της Ιστορίας δεν θα γραφτεί ποτέ, είχαμε πιστέψει ότι είχε αλλάξει η μελάνη που γραφόταν. Κι εκεί όμως υπήρχε λάθος. Μερικά πράγματα γράφονται πάντα με την ίδια σινική και δεν σβήνονται ποτέ. Ένα από αυτά είναι οι περιπέτειες της ψυχής της ελληνικής Δεξιάς.

Ο εκσυγχρονιστής κ. Μητσοτάκης με κανάλια και κουστωδίες επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, λες και δεν υπήρχε άλλος τρόπος, εφόσον ένιωθε την ανάγκη να προσκυνήσει, να το κάνει ιδιωτικώς και μακριά από τα επιδοκιμαστικά βλέμματα του αδιάκριτου κοινού που μετρά τους ηγέτες του με τα σταυροκοπήματα. Σε αυτό το κοινό απευθύνεται και ο ευρωπαϊστής Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όταν αγνοεί τη θεσμική σημειολογία του αξιώματός του και αναπαύεται με ευλάβεια στα γόνατά του.

Ο υπερήφανος για τις μνημονιακές του επιδόσεις Άδωνις Γεωργιάδης δημοσίως εξεδήλωσε την ανακούφισή του που πολιτικός προϊστάμενος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο ορκισμένος εχθρός του Πάνος Καμμένος. ‘Εχει εθνικές ευαισθησίες, είπε, εννοώντας ότι με τους αριστερούς που μπλέξαμε φαντάσου να βάζανε εκεί κανέναν Φίλη. Τους χωρίζουν ανελέητες προσωπικές μονομαχίες μέχρι διαπόμπευσης και δικαστηρίων, αλλά ο υπόγειος δεσμός τους παραμένει αρραγής. Το ανοξείδωτο μέταλλο της Δεξιάς.

‘Ετσι και τώρα, 16 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, ένας βουλευτής των ΑΝΕΛ και ο κ. Νικολόπουλος παραμέρισαν τις αγεφύρωτες πολιτικές διαφορές του για να καταθέσουν δημοσίως τον κοινό λυγμό τους για το προαιώνιο εθνικό παράπονο. Το συλλογικό ελληνοχριστιανικό απωθημένο της ανέγερσης του Τάματος του Έθνους, για να πιστωθεί επιτέλους τον Μεγαλοδύναμο η κρίσιμη συμβολή του στην απελευθέρωση του Γένους. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιηθεί το μπαρόκ ελληνοχριστιανικό όραμα που ούτε η Χούντα δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει, τώρα που έχουμε όλα τα άλλα προβλήματά μας λυμένα.

Ο κ. Καραμανλής παρίστανε τον μετριοπαθή κι έκανε τον φίλο στους αριστερούς αλλά πρώτος - πρώτος είχε υπογράψει στο Δημοψήφισμα του Χριστόδουλου. Ο κ. Σαμαράς πριν από κάθε μεταρρυθμιστική του φράση έβαζε κι ένα «με τη βοήθεια της Παναγιάς», μπαινοβγαίνοντας στο γραφείο του κ. Μπαλτάκου με τις 80 αγιογραφίες. Ο κ. Μητσοτάκης τράβηξε τώρα το αυτί των 16 βουλευτών του αλλά λίγες βδομάδες πριν δε είχε τολμήσει να αντιταχθεί στην επιμονή του κ.Ιερώνυμου να υπαγορεύσει τη διδακτέα ύλη στα σχολεία. Γνωρίζει τίνος κόμματος ανέλαβε την αρχηγία - όλοι οι αυθεντικοί δεξιοί συνομιλούν πάντα με ένα πολυάριθμο ειδικό κομμάτι της κοινωνίας που η ψήφος του ενσωματώνει ες αει την ευλογία του παπά της ενορίας. Αυτό το κομμάτι είναι τόσο κρίσιμο που ούτε η αριστερά το υποτιμά, γι' αυτό και ο κ. Τσίπρας από την πρώτη στιγμή φρόντισε να διατηρεί ζεστή την αγκαλιά του με την εκκλησία.

Ο ελληνοχριστιανικός ιδεασμός των δεξιών είναι το αντίστοιχο του ηθικού πλεονεκτήματος των αριστερών. Μόνοι αυτοί διαθέτουν την αποκλειστικότητα των πατριωτικών ευαισθησιών και του θρησκευτικού αισθήματος, ακριβώς όπως μόνο οι αριστεροί κατέχουν το μονοπώλιο της κοινωνικής ευαισθησίας και της ηθικής υπεροχής. Και με τον ίδιο τρόπο το εμπορεύονται αμφότεροι. Μόνο που όταν έχεις βεβαιότητα για τις αρχές και τα πιστεύω σου και αυτοπεποίθηση για την ακεραιότητα του συστήματος αξιών σου δεν έχεις καμία ανάγκη να τα διαφημίζεις:



http://www.athensvoice.gr/politiki/patris-thriskeia-gonyklisia

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Η χυδαία κανονικότητα

Αποτέλεσμα εικόνας για ελληναρας



Ο ξυλοδαρμός του καθηγητή του Παντείου από νεαρούς επειδή τους έκανε παρατήρηση, ή οι αδιανόητες ύβρεις των χρυσαυγιτών προς τη μάνα του ανθρώπου που ένας από αυτούς δολοφόνησε δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά μιας κοινωνίας σε κρίση. Το ξέρετε, υποθέτω. Το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Είναι απλά οι κραυγαλέες εκφάνσεις μιας κανονικότητας. Γιατί η χυδαιότητα, η αγένεια, η περιφρόνηση απέναντι σε ανθρώπους και κανόνες είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε.

Είμαι σίγουρος ότι έχετε απειράριθμα παραδείγματα από την καθημερινή σας ζωή, ειδικά αν βγαίνετε από το σπίτι σας και κινείστε σε δημόσιους χώρους, αν μιλάτε ποτέ με άλλους ανθρώπους, ή αν οδηγείτε στους δρόμους. Φαντάζομαι πως έχετε αντιληφθεί πως το πρόβλημα δεν είναι οι μεμονωμένες εξάρσεις βίας ή σποραδικές εκρήξεις χυδαιότητας. Το πρόβλημα είναι η ήπια, καθημερινή αντικοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας, τόσο συνηθισμένη και καθολική που, πια, περνά σχεδόν απαρατήρητη.


Πρόσφατα ήμουν προσκεκλημένος σε μια εκδήλωση με θέμα το προσφυγικό. Στο πάνελ συμμετείχαν διάφοροι πολύ πιο ενδιαφέροντες από εμένα άνθρωποι, και εγώ. Το κοινό περιλάμβανε φοιτητές και ειδικούς, μερικοί εκ των οποίων είχαν ταξιδέψει από το εξωτερικό για να παρευρεθούν. Όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες εκδηλώσεις, πριν από τις τοποθετήσεις των συμμετεχόντων εκπρόσωποι των φορέων που διοργάνωναν την εκδήλωση απηύθυναν σύντομους χαιρετισμούς που από το πρόγραμμα προβλεπόταν να διαρκέσουν τρία λεπτά. Ο πρώτος χαιρετισμός κράτησε πέντε λεπτά. Ο δεύτερος οκτώ. Η τρίτη τήρησε το τρίλεπτο (ήταν αλλοδαπή). Και μετά ανέβηκε ο τέταρτος.

Ο τέταρτος μίλησε για 25 λεπτά. Είκοσι. Πέντε.

Για εικοσιπέντε λεπτά το κοινό και οι προσκεκλημένοι τον άκουγαν να αναλύει τη γνώμη του για το προσφυγικό πρόβλημα, ενίοτε φωνάζοντας, παρασυρμένος από το πάθος και το δίκιο που, για κάποιο λόγο, τον έπνιγε. Η ιδιότητά του δεν είχε καμία σχέση με το θέμα, ήταν πρώην δήμαρχος δήμου της Αττικής, αλλά είχε πολλά πράγματα να πει, όλες τις κοινοτοπίες και όλους τους κενούς συναισθηματισμούς που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Δεν έχει σημασία ποιος ήταν ή πως τον λένε, γιατί θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από αυτό το γιγάντιο pool πανομοιότυπων φωνακλάδων πολιτικάντηδων που παρήγαγε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Και μετά, ο τύπος αυτός, αφού μας έκλεψε 25 λεπτά από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα πάρουμε πίσω, όταν επιτέλους του τελείωσαν τα κλισέ και αποφάσισε να κατέβει από το βήμα, δεν πήγε να καθίσει στη θέση του για να παρακολουθήσει την εκδήλωση την οποία είχε μόλις βγάλει τραγικά εκτός προγράμματος. Έφυγε.

Δεν είναι εξαίρεση ούτε αυτός, ούτε άνθρωποι σαν κι αυτόν.

Όταν η βουλευτής Νίκης Κεραμέως έμεινε έγκυος, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να σταθεί πουθενά στο χώρο εργασίας της, επειδή οι συνάδελφοί της κάπνιζαν παντού χωρίς κανένα δισταγμό. Ο χώρος εργασίας της είναι η Βουλή των Ελλήνων, οι συνάδελφοί της είναι οι δημοκρατικά εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού, και αυτό που σας λέω συνέβη πέρυσι.

Όταν οι ίδιοι βουλευτές της χώρας περιφρονούν το νόμο που ψήφισαν μέσα στο κτίριο όπου τον ψήφισαν, αντιλαμβάνεται κανείς ότι έχουμε ξεπεράσει κάποιο όριο ως κοινωνία, κάποιο σύνορο θεσμικής και συλλογικής κατάρρευσης. Και φοβάμαι ότι δεν το έχουμε ξεπεράσει τώρα πρόσφατα.

Η αγαπημένη μου ιστορία χυδαιότητας και αγένειας όλων των εποχών είναι αυτό που συνέβη τον Απρίλιο του 2001, όταν συνδικαλιστές έκαναν κατάληψη στο Υπουργείο Εργασίας διαμαρτυρόμενοι -τι σημασία έχει το γιατί- και στα πλαίσια της κατάληψής τους έφεραν στο γραφείο του υπουργού δύο φέρετρα. Φέρετρα. Τα οποία μετά τα έβγαλαν και τα έκαψαν. Υπουργός Εργασίας τότε ήταν ο Τάσος Γιαννίτσης, ο γνωστός, αυτός που, επειδή προσπάθησε να φτιάξει το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας (μια μεταρρύθμιση που πιθανότατα θα απέτρεπε την χρεοκοπία σχεδόν δέκα χρόνια μετά), το πολιτικό σύστημα και οι ψηφοφόροι τον εξαφάνισαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Τάσος Γιαννίτσης, λοιπόν, που τότε προσπαθούσε να περάσει ένα πακέτο μέτρων για την καταπολέμηση της φτώχειας, ήρθε αντιμέτωπος με τους συνδικαλιστές με τα φέρετρα. Έχει σημασία που το τονίζω αυτό. Επειδή μερικές εβδομάδες νωρίτερα ο 27χρονος γιος του Τάσου Γιαννίτση είχε δολοφονηθεί από ληστές στο Μεξικό. Εκείνη την εποχή ακριβώς, οι διαμαρτυρόμενοι συνδικαλιστές κάθισαν και σκέφτηκαν ποια άραγε να είναι η καταλληλότερη μορφή αγώνα για την περίσταση, και αποφάσισαν ότι η καλύτερη δυνατή ιδέα ήταν να του πάνε στο γραφείο φέρετρα.

Αμέσως μετά, η Αλέκα Παπαρήγα τους επισκέφτηκε για να τους υπενθυμίσει τη στήριξη του ΚΚΕ στο δίκαιο αγώνα τους.

Η χυδαιότητα της καθημερινότητας, από την περιφρόνηση του οδηγού που προσπερνά από αριστερά αυτούς που περιμένουν να στρίψουν δεξιά στο φανάρι και χώνεται, μέχρι τους βουλευτές που παραβιάζουν τους νόμους που ψηφίζουν, δημιουργεί αυτό το equillibrium ανομίας μέσα στο οποίο βουλιάζουμε από πάντα. Είμαστε ένα συνονθύλευμα ατόμων το καθένα εκ των οποίων πιστεύει πως ο χρόνος του και τα δικαιώματά του έχουν μεγαλύτερη αξία από των υπολοίπων, πως υποχρεώσεις απέναντι στο κοινό σύνολο δεν υφίστανται και πως η υπακοή στους κοινούς κανόνες είναι προαιρετική.

Και αυτή η παθολογική κατάσταση δεν βελτιώνεται. Αυτή η ασθένεια δεν θεραπεύεται. Μέσα στην κρίση κανένα μάθημα δεν μαθαίνουμε, ίσα ίσα, σε fora και σε Μέσα η χυδαιότητα και η περιφρόνηση ξεχύνονται, αναπαράγονται, ανατροφοδοτούνται και πολλαπλασιάζονται. Τρώνε σαν σαράκι κάθε ίχνος εμπιστοσύνης σε θεσμούς ή και μεταξύ των ανθρώπων, τρωγόμαστε σιγά σιγά, κάθε μέρα, με κάθε τσιγάρο σε κλειστό χώρο, με κάθε γκραφίτι, σε κάθε παράνομο προσπέρασμα, μέχρι να απομείνουμε μια εντελώς κατεστραμμένη χώρα, με πλήρως αποκτηνωμένους πολίτες.


http://www.kathimerini.gr/896854/opinion/epikairothta/politikh/h-xydaia-kanonikothta


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Το μετέωρο βήμα...

Αποτέλεσμα εικόνας για το μετέωρο βήμα του πελαργού





Παρατηρώντας κι ερμηνεύοντας τις επιλογές του πολιτικού Γιώργου Παπανδρέου τα τελευταία 15-20 χρόνια, βρίσκω την συνάντηση με την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και de facto επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, και την απόφαση συμμετοχής του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στην τελευταία, λογική. Λογική από την πλευρά του Γιώργου Παπανδρέου αν νομίζει ότι οι συνθήκες στο ΠΑΣΟΚ είναι κατάλληλες για να υπάρξει σύνθεση κι όχι ανταγωνισμός (απόψεων, προσώπων, καρεκλών, κλπ). 

Κι επειδή τον Γιώργο Παπανδρέου τον θεωρώ σαν πολιτικό και σαν άνθρωπο ρεαλιστή, λογικό, με κρύο αίμα και ικανό να ελέγχει τα πάθη του σε αξιοζήλευτο βαθμό, κι επειδή επίσης είμαι σίγουρος ότι πιστεύει στη σύνθεση διαφορετικών απόψεων κι όχι στη μονολιθικότητα, πιστεύω ότι έχει την πεποίθηση ότι η παράταξη που θα προκύψει από τον προ ημερών αρραβώνα, θα πετύχει να διαδραματίσει θετικό ρόλο.

Ήδη από το 2004 όταν έβαλε στο ψηφοδέλτιο επικρατείας τους Ανδριανόπουλο και Μάνο από τη μία και τους Δαμανάκη και Ανδρουλάκη από την άλλη, είχε δείξει αυτό που περιγράφω παραπάνω: Σύνθεση, συζήτηση, δημιουργία για το κοινό καλό το οποίο μπαίνει πάνω από όλους και όλα.

Αυτή του η θεώρηση είναι που τον έκανε να παραμείνει στο ΠΑΣΟΚ σαν απλός βουλευτής το 2011, κάτω από την ίδια πολιτική στέγη με τους προδότες που τον ανέτρεψαν και που πάλι σήμερα βρίσκει μπροστά του.

Η προσωπική μου εκτίμηση διαφέρει. Όπως διέφερε και το 2011, όταν μετά την προδοσία των Καννών και την κατάληψη του ΠΑΣΟΚ με ρεσάλτο από τους κουρσάρους του Βενιζελισμού, έθεσα τον εαυτό μου εκτός κόμματος κι έμεινα κομματικά "άστεγος" ως την 3η Ιανουαρίου 2015.

Θεωρώ το σημερινό ΠΑΣΟΚ έναν, αν όχι νεκρό οργανισμό, έναν οργανισμό που βρίσκεται τουλάχιστον σε κώμα. Πιστεύω ότι ο πρόσφατος αρραβώνας θα αποδειχθεί λανθασμένη επιλογή (αν μπορεί να θεωρηθεί ποτέ λανθασμένη η προσπάθεια για σύνθεση απόψεων) κι ότι θα υπάρξουν συγκρούσεις που θα τον διαλύσουν σύντομα. Θα έλεγα και χάσιμο (πολιτικού) χρόνου, αλλά δεδομένου ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2019, δεν έχουμε έλλειψη από αυτόν!

Πιστεύω ότι οι εκπρόσωποι του συστήματος μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αυτού του συστήματος που πολέμησε λυσσαλέα όλες τις μεταρρυθμιστικές τομές της διακυβέρνησης Παπανδρέου, θα παίξουν και πάλι το ρόλο τους, τον ίδιο με πριν μερικά χρόνια βρώμικο ρόλο της παρεμπόδησης οποιασδήποτε αλλαγής μπορεί να θίγει τους πάτρωνές τους. Η ομιλία του Βενιζέλου δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση...

Αν υπάρχει ακόμα κάποιο προοδευτικό και ανεξάρτητο κομμάτι ζωντανό στον πάλαι ποτέ πανίσχυρο οργανισμό του ΠΑΣΟΚ, με διάθεση να έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο σύστημα εξουσίας και καταφέρει με την ένεση φρεσκάδας του Κινήματος να αποβάλλει τα συστημικά παράσιτα, τότε ίσως υπάρχει μια ελπίδα. Αυτή τη στιγμή δεν δίνω πάνω από 30%-40% πιθανότητες επιτυχίας στο όλο εγχείρημα. Ίσως να είμαι και πολύ αισιόδοξος, παρασυρμένος από το γενικότερο κλίμα ευφορίας που επικρατεί στο χώρο τις τελευταίες μέρες.

Φυσικά θα είμαι παραπάνω από ευτυχής αν αποδειχθεί λανθασμένη η εκτίμησή μου και καταφέρει να δημιουργηθεί ένα κίνημα στον προοδευτικό χώρο που θα μπει σφήνα ανάμεσα στην δεξιά και την αριστερή συντήρηση και θα συνεχίσει την αναμόρφωση/αλλαγή της Ελλάδας από εκεί που είχε σταματήσει: Το Νοέμβριο του 2011.