Πάμε!

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Συνωμοσίες εξουσίας

Τα επιχειρήματα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου είναι λογικοφανή: Γιατί να σβήσει, τόσο εξώφθαλμα, τα ονόματα μόνο δύο εξαδέλφων του (και όχι και πολλών άλλων καταθετών για “ξεκάρφωμα”), που μάλιστα, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, θα φανεί οτι είχαν τα λεφτά τους νόμιμα έξω και δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν. Και γιατί να τολμήσει να κάνει μια τέτοια λαθροχειρία, όταν είναι εύκολο, ανά πάσα στιγμή, να ζητηθεί το πρωτότυπο της λίστας από τη Γαλλία, ώστε να υπάρξει σύγκριση, όπως και έγινε.

Από την άλλη, “και ο Άκης κάτι χειρότερο δεν έκανε, δεν κράταγε σημειώσεις, που τον ενοχοποίησαν τα μέγιστα;” έρχεται αμέσως η απάντηση. Ως προς την ευφυΐα  οι δύο άνδρες δεν μοιάζουν να έχουν πολλά κοινά, θα μπορούσαν όμως να έχουν ως προς την αλαζονεία, που δίνει η εξουσία - και τυφλώνει αυτοκαστροφικά και τον πιο εύστροφο.

Είναι όμως τέτοια η σπουδή κομμάτων και εκδοτικών συγκροτημάτων να φορτώσουν, με εμφανή ανακούφιση, την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ αποκλειστικά στον πρώην υπουργό Οικονομικών, που προκαλεί σοβαρές υποψίες. Μιλούν για διαδικασίες-εξπρές, με το πρόσχημα της “επιτακτικής ανάγκης για πλήρη διαλεύκανση”, χωρίς να αντιλαμβάνονται οτι από μόνες τους αυτές προκαλούν ερωτήματα, για τα κίνητρα τους. Διότι αυτό που αφορά τη διαφύλαξη των θεσμών και την κάθαρση και διαφάνεια στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή τελικά τον πολίτη, δεν είναι η ταχύτητα, αλλά η ουσιαστική εμβάθυνση στην αλήθεια και στα αίτια του προβλήματος.

Πρωτοσέλιδα που προεξοφλούν το “ένοχον και μοιραίον” του Γιώργου Παπακωνσταντίνου και κάνουν αχρείαστη την ύπαρξη δικαστικής εξουσίας, μοιάζουν να υποκρύπτουν πολιτική βεντέτα (ή καλύτερα εκδίκηση) στο “σύστημα Παπανδρέου”. Η δε ακαριαία διαγραφή από το ΠΑΣΟΚ (ειδικά οταν ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε επικαλεστεί οτι η λίστα είναι “προϊόν υποκλοπής” και τώρα ζητά την παραπομπή για “αλλοίωση επίσημου εγγράφου”), δείχνει την απελπισμένη αναζήτηση αποδιοπομπαίου τράγου, που θα εστιάσει τα φώτα της δημοσιότητας εκεί που συμφέρει και (ελπίζεται οτι θα) ξαλαφρώσει τη σημερινή ηγεσία από κάθε υποψία ενοχής. Η προσπάθεια να συνοδευτούν όλα αυτά με συνομωσίες, που ως στόχο έχουν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έρχεται να συμπληρώσει το παζλ, που συρρικνώνει ακόμα περισσότερα την πολιτική εμβέλεια όσων επιχειρούν να το στήσουν: Είναι τόσο πολύ βολικό για όλους “να φταίει μόνο ο Παπακωνσταντίνου”, που δεν είναι πια πιστευτό.

Γιατί το πολύ ουσιαστικότερο ζήτημα είναι η συνολική διαχείριση της λίστας Λαγκάρντ, για την οποία πρέπει να διερευνηθούν οι ευθύνες του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, του Ευάγγελου Βενιζέλου και όποιου άλλου εμπλέκεται στην υπόθεση. Και αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί την όποια προανακριτική επιτροπή είναι γιατί η δημόσια διοίκηση δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε, δηλαδή αυτόνομα και ανεξάρτητα - και αν υπήρξε αποτρεπτική παρέμβαση από την πολιτική ηγεσία. Γιατί δεν ελέγχθηκαν όλοι οι αναφερόμενοι σε αυτήν, όπως θα έπρεπε - και γιατί δεν έχουν κληθεί να δικαιολογήσουν τις καταθέσεις τους, πληρώνοντας τα αντίστοιχα υψηλότατα πρόστιμα και φόρους, εφόσον επρόκειτο περί αδήλωτων εισοδημάτων (και όχι φυσικά με ποσά τέτοια που να βγουν “κερδισμένοι” στο τέλος).

Διότι η ύπαρξη των κάθε είδους “λιστών Λαγκάρντ” γίνεται ανεκτή παγκοσμίως, παρά την παράνομη απόκτηση τους, για να μπορούν τα κράτη να αντιμετωπίζουν την απατεωνία των πολιτών τους, με τα ίδια μέσα. Υπάρχουν δηλαδή, κατά παράβαση της ηθικής που πρέπει να διέπει κάθε πολιτεία, για να φέρνουν αποτέλεσμα. Δεν υπάρχουν ούτε για να δημοσιοποιούνται σπιλώνοντας πιθανώς και νόμιμους καταθέτες, αλλά ούτε και για να αποτελούν αντικείμενο πολιτικού παιχνιδιού ή να προάγουν τις καριέρες μικροεκδοτών, που κερδίζουν “αγωνιστική δόξα” και πωλήσεις, με τη δημοσίευση τους.

Η συζήτηση αυτή φυσικά, αν το επέτρεπε μεγάλο μέρος του πολιτικού, συνδικαλιστικού και μιντιακού συστήματος, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας, θα έπρεπε να φτάσει σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος: Γιατί δεν επιτρέπουμε την αξιοκρατία και την αξιολόγηση να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία και την αυτοτέλεια του κρατικού μηχανισμού, έτσι ώστε να είναι αδιανόητο σε οποιονδήποτε πολιτικό ή οικονομικό συμφέρον να μπορεί να παρέμβει στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής; Και γιατί κοροϊδευόμαστε, παίζοντας την κολοκυθιά, την ώρα που η χώρα έχει πέσει εδώ και χρόνια, σε πολύ χειρότερο “δημοσιονομικό γκρεμό”, από αυτόν που ταλανίζει τις ΗΠΑ, συνοδευόμενο από πλήρη απαξία και έκπτωση της οργανωμένης πολιτείας;

Διαβάζω επικρίσεις και για την πολιτική προσωπικότητα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που έχουν να κάνουν με το προφίλ του τεχνοκράτη, τη γρήγορη ανέλιξη του και την “ερασιτεχνική” χρησιμοποίηση του από τον Γιώργο Παπανδρέου, που του έδωσε τις υπερεξουσίες του “τσάρου τις οικονομίας”. Λυπάμαι, αλλά αν υπάρχει ένα προφίλ πολιτικών που έχουν μια ελπίδα να αποτελέσουν την “κρίσιμη μάζα”, η οποία θα μας βγάλει από τη συνολικότερη κρίση, είναι το ακόλουθο: Άνθρωποι μετριοπαθείς, με υψηλή παιδεία και γνώση του αντικειμένου, χωρίς κομματικούς φανατισμούς, με γνώση του αστικού πολιτισμού και του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, που μπορούν να εκπροσωπήσουν τη χώρα μιλώντας επαρκώς τουλάχιστον μια διεθνή γλώσσα και που θα μπούν γρήγορα στην πολιτική - και (αφού μείνουν όσο αντέξουν) θα βγούν επίσης γρήγορα, φυσικά χωρίς να έχουν πλουτίσει.

Δεν είναι ούτε οι “επαγγελματίες πολιτικοί” με τις επαρχιώτικες νοοτροπίες και περιορισμούς, ούτε οι δημαγωγοί “βερμπαλιστές του τίποτα”, ούτε τα παιδάκια του κομματικού σωλήνα, ούτε οι λαϊκιστές που κερδίζουν δημοφιλία και ψήφους στο τηλεοπτικό γυαλί, χαϊδεύοντας αυτιά. Αλλά πόσοι δεν βολεύουν τελικά τις απόψεις τους, όταν “ο αρχιτέκτονας του μνημονίου” κατηγορείται οτι ήταν και διεφθαρμένος;

Το αν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ανταποκρίνεται πράγματι στο προφίλ που είχε φιλοτεχνήσει ή αποτελεί μέρος και αυτός ενός διεφθαρμένου παλαιοκομματικού συστήματος, θα το δείξει η συνέχεια. Αν δεν συρθεί το ζήτημα για μήνες, μέχρι να επιτευχθούν οι στόχοι των διαφόρων “παικτών”, πιθανότατα συγκαλύπτοντας ακόμα περισσότερο και αφήνοντας μόνο την αιθαλομίχλη της παραγραφής, να πλανάται στον αέρα...

http://prokopisdoukas.blogspot.gr/2012/12/blog-post_31.html

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Γιατί πιθανολογώ ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό σε σχέση με τη "λίστα Λαγκάρντ" (αλλά μπορεί να κάνω λάθος)



Ξεκινώ ομολογώντας μια προκατάληψη. Ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι ο υπουργός που παρέλαβε την οικονομία σε ένα απίστευτο χάλι, το Υπουργείο Οικονομικών σε κατάσταση να μην ξέρει καν τις υποχρεώσεις του, που χρεώθηκε τα μέτρα εκείνα που κράτησαν τη χώρα ζωντανή, ώστε σήμερα να είναι σε καλύτερη θέση από το 2009, που μείωσε πάνω από πέντε ποσοστιαίες μονάδες το έλλειμμα επί του ΑΕΠ σε ένα έτος και που αντιμετώπισε όλη την οργή των Ευρωπαίων όταν έπρεπε να τους πει ότι όλα όσα ήξεραν για την ελληνική οικονομία ήσαν παραποιημένες στατιστικές (τι ειρωνεία, αλήθεια, ο υπουργός που έπρεπε να αποκαλύψει τις παραποιήσεις στα στοιχεία που έστελνε η στατιστική μας υπηρεσία στην Ευρώπη να κατηγορείται για παραποίηση στοιχείων!).
Επίσης, ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου κατηγορήθηκε για την υποτιθέμενη αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων του ελλείμματος: στην ουσία δεν κατηγορήθηκε επειδή είπε ψέματα, ότι χρωστάμε 6 αντί για 5, αλλά επειδή στο άθροισμα των ελλειμμάτων της γενικής κυβέρνησης περιέλαβε και πολλά από τα κρυφά χρέη του δημοσίου (λ.χ. τις ετήσιες επιδοτήσεις προς τον Οργανισμό Ασφάλισης Προσωπικού της ΔΕΗ, τα χρέη που προέκυπταν από τις εγγυήσεις υπέρ διαφόρων ΔΕΚΟ, τα χρέη των ΟΤΑ κ.λπ.). Η κατηγορία αυτή, και ο τρόπος που παρουσιάσθηκε, στη δική μου αντίληψη ήταν καθαρή συκοφαντία και είχε σκοπό να πληγεί προσωπικά. Αλλά και η ακόμη πιο πρόσφατη κατηγορία εις βάρος του, ότι ως Υπουργός Περιβάλλοντος επέδειξε μεροληψία εις βάρος της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης Α.Ε., ενός εκ των δύο συστημάτων εναλλακτικής διαχείρισης συσκευασιών, όταν πληροφορήθηκα ότι η άδεια του συστήματος αυτού έχει ανακληθεί και διερευνώνται διάφορα σε σχέση με τις δραστηριότητές του - σαν μια ακόμη παραπλανητική κατηγορία μου φάνηκε. 

Έχει στοχοποιηθεί, λοιπόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι η κάθε κατηγορία εις βάρος του πρέπει να απορριφθεί ως εκ των προτέρων αβάσιμη. Αλλά αυτή η ιστορία με την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ παρουσιάζει πολλά κενά.

Το βασικό κενό είναι το κίνητρο. Η λίστα Λαγκάρντ περιέχει ονόματα καταθετών μιας τράπεζας στην Ελβετία προ πολλών ετών, οπωσδήποτε πολύ πριν ο κ. Παπακωνσταντίνου αναλάβει υπουργικά καθήκοντα. Η συμπερίληψη ενός ονόματος σ' αυτήν δεν είναι από μόνη της μεμπτή, καθ' όσον απλώς σηματοδοτεί ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε καταθέσει χρήματα σε λογαριασμό στη συγκεκριμένη τράπεζα τότε. Πιθανότατα τα χρήματα αυτά να είναι απολύτως νόμιμα.

Το ρεπορτάζ, λοιπόν, αναφέρει ότι διαπιστώθηκε από τους εισαγγελείς (Αρείου Πάγου και οικονομικούς εισαγγελείς, οι ίδιοι που έχουν ήδη στείλει την απίθανη ιστορία για το φούσκωμα του ελλείμματος στη Βουλή) ότι στο φλασάκι που παραδόθηκε από τον κ. Βενιζέλο προς έρευνα (το ίδιο που είχε παραλάβει από την κα. Λαγκάρντ ο κ. Παπακωνσταντίνου και παρέδωσε στον κ. Διώτη) δεν περιελάμβανε τρία ή τέσσερα ονόματα, σε σχέση με το αντίγραφο που παρέλανε ο κ. Στουρνάρας από τη γαλλική κυβέρνηση πρόσφατα και παρέδωσε στους ίδιους εισαγγελείς. Τα ονόματα αυτά φέρονται να είναι συγγενείς του κου. Παπακωνσταντίνου. Σημειωτέον ότι δεν αναφέρεται από το ρεπορτάζ (τουλάχιστον) ότι υπάρχουν σημεία αλλοιώσεως του ενός εκ των δύο αρχείων, απλώς ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο ένα και στο άλλο. Πιθανολογείται, όμως, από το ρεπορτάζ ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου επενέβη σ' αυτό που είχε παραλάβει από την κα. Λαγκάρντ και έσβησε κάποια ονόματα.

Για ποιο λόγο να το έκανε αυτό ο κ. Παπακωνσταντίνου; Ποιος θα ωφελείτο; Cui bono; Για να ωφεληθεί ο ίδιος από την παράλειψη των στοιχείων θα έπρεπε σωρευτικά να συντρέχουν τα εξής προϋποθέσεις:

Η λίστα να περιελάμβανε πλουτισμό που σχετίζεται με τον ίδιο.
Ο πλουτισμός αυτός να είχε αποκτηθεί παράνομα (σε περίοδο, μάλιστα, κατά την οποία δεν είχε τόσο ενεργό ανάμειξη με την πολιτική).
Ο ίδιος να μην μπορεί να δικαιολογήσει (έστω και ψευδώς) τις καταθέσεις αυτές με άλλον τρόπο.

Ή, εναλλακτικά:
Η λίστα να περιελάμβανε πλουτισμό που σχετίζεται με συγγενικό του πρόσωπο.
Ο πλουτισμός αυτός να είχε αποκτηθεί παράνομα.
Ο ίδιος ή το συγγενικό του πρόσωπο να μην μπορεί να δικαιολογήσει (έστω και ψευδώς) τις καταθέσεις αυτές με άλλον τρόπο.
Να αγαπά τόσο πολύ το πρόσωπο αυτό, ώστε να είναι διατεθειμένος να ρισκάρει την προσωπική του ελευθερία, για να το προστατεύσει.
Έχει αναρωτηθεί κάποιος πόσο πιθανό είναι να συντρέχουν όλες αυτές οι προϋποθέσεις μαζί; 

Και, ύστερα, πρέπει να ειπωθούν και κάποια πράγματα για τις κινήσεις του ως προς το περίφημο φλασάκι.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι το παρέδωσε με εμπιστευτικό πρωτόκολλο στο ΣΔΟΕ, χωρίς να πληροφορηθεί το περιεχόμενό του και δεν κράτησε αντίγραφο, πράγματα για τα οποία επικρίθηκε. Ότι το παρέδωσε στο ΣΔΟΕ και ότι δεν κράτησε αντίγραφο δεν φαίνεται να αμφισβητούνται. Αλλά ας υποθέσουμε ότι είχε κρατήσει αντίγραφο. Αυτό δεν θα ήταν όπλο για εκβιασμούς, πολιτικούς και άλλους; Δεν θα ήταν ανήθικο αυτός, μόνος, να κατέχει ως εκ της πολιτικής του ιδιότητας (και όχι της υπηρεσιακής) στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο μη χρηστό;

Αν μπορεί να του αποδοθεί κάποιο σφάλμα στους χειρισμούς, είναι ότι δεν μερίμνησε στη συνέχεια να επιβεβαιώσει την αξιοποίηση (ή την αδυναμία αξιοποίησης) της λίστας από τους υπηρεσιακούς.

Και μετά τον κ. Παπακωνσταντίνου τη λίστα παρέλαβε ο μέγας καταγγέλλων, ο κ. Βενιζέλος. Τι την έκανε; Την είχε στο συρτάρι του. Ο ίδιος. Χωρίς καμμία διασφάλιση της ακεραιότητάς της. Χωρίς καμμία διασφάλιση ότι ο ίδιος δεν θα την χρησιμοποιούσε για δόλιους σκοπούς. Κι όμως, από τους δύο διατελέσαντες υπουργούς οικονομικών, ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι αυτός που επικρίθηκε για τους χειρισμούς.

Φυσικά και δεν μπορώ να ξέρω τι συνέβη- φυσικά και οι μέχρι στιγμής πληροφορίες προέρχονται από το ρεπορτάζ που στηρίζεται σε φήμες και διαρροές. Και φυσικά και θα πρέπει να περιμένουμε να προχωρήσει η όποια συντεταγμένη διαδικασία. Αυτό που με στενοχωρεί, αυτό που θέλω να αποφύγω, είναι η τάση να κατασπαραχθεί ένας άνθρωπος, να κηλιδωθεί η φήμη του πρόωρα και πιθανώς αδικαιολόγητα, ειδικά όταν τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό.

Τις προκαταλήψεις μου τις ομολόγησα. Η αλήθεια μπορεί να είναι αυτή που περιφέρεται στα ρεπορτάζ (κι ας μην έχω πεισθεί). Αλλά ας επιδείξουμε λίγη αυτοσυγκράτηση, ειδικά οι διαπρύσιοι κήρυκες της ηθικής που προέρχονται από αποδεδειγμένα βρώμικα μέρη του πολιτικού/ κομματικού/ μιντιακού συστήματος. Και δεν είναι θεωρία συνωμοσίας να συμπεριλάβουμε στους συλλογισμούς μας και το ποιοι θα ευνοηθούν εάν αποκλειστικά υπεύθυνος για τους κακούς χειρισμούς της λίστας Λαγκάρντ δειχθεί ο κ. Παπακωνσταντίνου.

http://dalton-alliance.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Τρώγοντας και το τελευταίο πιάτο Λαγκάρντ αμάσητο


του Στράτου Σαφιολέα

Μισό λεπτό, για να συνοψίσουμε: αν αληθεύουν οι διαρροές/πληροφορίες κλπ, ο Παπακωνσταντίνου εκτός από απατεώνας είναι και ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ.

Διότι μόνο ένας ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ θα έπαιρνε ένα αρχείο στα χέρια του με ονόματα, από την Γαλλική κυβέρνηση, και μέσα σε εκατοντάδες ονόματα θα έσβηνε μόνο τα ονόματα συγγενών του. Δηλαδή κατ΄αρχήν ούτε για ξεκάρφωμα δεν θα έσβηνε και μερικά παραπάνω.

Κυρίως όμως, μόνο ένας ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ όταν τη λίστα στην έχει δώσει η Γαλλική κυβέρνηση ξέρεις ότι ένας άλλος, σοβαρός θεσμός, έχει ακόμα το αυθεντικό αντίγραφο και ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει σύγκριση, πηγαίνεις και σβήνεις ονόματα.

Για να μη πω ότι και ο φοιτητής πληροφορικής του 1ο έτους ξέρει ότι ένα ηλεκτρονικό αρχείο δεν μπορείς να το αγγίξεις, χωρίς να είναι σαφές σε κάποιον ειδικό που θα το κοιτάξει μετά ότι έχει αλλοιωθεί, και μάλιστα να ξέρεις ακριβώς πότε.

Συνοψίζω λοιπόν τι μας σερβίρουν: ο ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ απατεώνας Παπακωνσταντίνου, παίρνει τη λίστα στα χέρια του. Βλέπει δυο ξαδέλφες του. Και τι κάνει; Πατά delete και σβήνει τα ονόματά τους. Διότι αυτό είναι το καλύτερο σχέδιο που μπόρεσε να σκεφτεί.

Και τώρα έρχεται ο άνθρωπος της αμέμπτου ηθικής να ζητήσει τα ρέστα: ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, πριν προλάβει να στεγνώσει το ηλεκτρονικό μελάνι των μπλογκς, διαγράφει τον Παπακωνσταντίνου κάνοντας τις γνωστές αμετροπείς του δηλώσεις.

Ποιος; Ο κ. Βενιζέλος, που είχει τη λίστα Λαγκάρντ στη κατοχή του για ένα χρόνο, που “δεν την είδε ποτέ”, που μόνο στο τέλος που είδε μέσα “τρεις Εβραίους”. Διαγράφει τον Παπακωνσταντίνου, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς να έχει κανείς αποφανθεί ποιος έκανε και τι, επισήμως.

Δεν αποκλείω φυσικά, εκτός από τον Βενιζέλο που θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί εδώ και ένα μήνα, από τότε που αποκαλύφθηκε ότι έκρυψε την λίστα, ότι και ο Παπακωνσταντίνου για να προστατεύσει … δύο ξαδέλφες του, την ώρα που παιζόταν το μέλλον της χώρας, όχι μόνο φέρθηκε σαν απατεώνας, αλλά σαν αγράμματος, κρετίνος, απατεώνας. Ίσως να το δούμε και αυτό. Λέω όμως να περιμένω λίγο πριν να το καταπιώ αμάσητο.

Υστερόγραφο: Αυτή η προσπάθεια του κ. Βενιζέλου να βγάλει από επάνω του της προφανείς βαρύτατες ευθύνες του είναι χαρακτηριστική του ανθρώπου.

Είναι απρόσεκτη και θρασύτατη. Είναι όμοια με τις φωνές για τον καφέ που του πέταξαν στην μάχη του με τον ΓΑΠ για την αρχηγεία στο ΠΑΣΟΚ, και με τις δηλώσεις που έκανε λέγοντας ότι αυτός έφερε σε πέρας τη συμφωνία με τη Τρόικα, παρομοιάζοντάς την με τη συνθήκη της … Λωζάννης. Αυτο που νομίζει ότι θα ξεχάσουμε ο κ. Βένιζέλος είναι ότι ανεξάρτητα με αυτό που θα αποδειχθεί αναφορικά με τον κ. Παπακωνσταντίνου, σε αυτή την ιστορία της λίστας Λαγκάρντ δεν θα είναι ποτέ ο εγκαλών. Θα είναι πάντα ο εγκαλούμενος!

http://stratosathens.tumblr.com/post/39047566907/lagardeamasnto

Κοράκια!

Προς: pasok@pasok.gr




Πολύ βιάζεστε να αποδώσετε ευθύνες στον Παπακωνσταντίνου!

Όπως βιαστήκατε να ρίξετε το Γιώργο Παπανδρέου!

Τότε...

Δεν ξεχάσαμε. Ούτε και θα ξεχάσουμε!

Διαλύετε ότι πιο υγιές υπήρξε ποτέ το ΠΑΣΟΚ: Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου!

Τι εξυπηρετείτε;

Θα το μάθουμε κάποτε...

Μέχρι τότε όμως θα έχετε βυθιστεί πολιτικά μαζί με το ΠΑΣΟΚ.

Κακό δρόμο να έχετε προς την πολιτική ανυπαρξία που έρχεται για εσάς! Κοράκια!

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Αυτό που θέλει ο λαός...



Tου Στεφανου Κασιματη

Εχουν περάσει τουλάχιστον δυόμισι χρόνια που συζητάμε -σωστότερα: τσακωνόμαστε- για την κρίση, τις αιτίες της και τις ευθύνες μας. Ωστόσο, χρειάζεται κάτι παραπάνω από τον μπανάλ εγωισμό των πολιτευομένων για να μπορέσεις να πεις, όπως το είπε μόλις χθες ο Θόδωρος Πάγκαλος, ότι «ο λαός ήθελε διορισμούς, φοροαπαλλαγές, φοροδιαφυγή». Για να ρίξεις μέσα στην αρένα του δημοσίου διαλόγου μια τόσο σκληρή αλήθεια είναι απαραίτητο να διαθέτεις την εδραία αυτοπεποίθηση η οποία λ.χ. θα σου επέτρεπε να εμφανισθείς με φραουλί μπουρνούζι, αδιαφορώντας απολύτως για τη γνώμη των πολλών. Δεν είναι συμπτωματικό, επομένως, ότι προσφάτως θαυμάσαμε τη φωτογραφία του Θ. Πάγκαλου με ένα παρόμοιο μπουρνούζι, το οποίο -παρεμπιπτόντως- του πήγαινε πολύ.

Από την αρχή αυτής της περιόδου, την οποία τόσο βολικά για την εθνική αυτοπεποίθησή μας συμφωνήσαμε ατύπως να ονομάζουμε «η κρίση» (όρος που διευκολύνει τον καταλογισμό της ευθύνης σε εξωγενείς δυνάμεις, πέραν του ελέγχου μας...), ο Πάγκαλος είχε το θάρρος να θέσει (επί του παροιμιώδους τάπητος...) ορισμένες δύσκολες αλήθειες, δίνοντάς τους σκοπίμως τη μορφή της χοντράδας που προκαλεί και ταρακουνάει. Το «όλοι μαζί τα φάγαμε», π.χ., έγινε μια από τις εμβληματικές φράσεις της εποχής, παρά την απλουστευτικότητα της σκέψης που εκφράζει. Είναι φυσικό, λοιπόν, ο λόγος του να τον κάνει σε πολλούς αντιπαθή. (Οχι δηλαδή ότι ο ίδιος νοιάζεται καθόλου γι’ αυτό. Αντιθέτως, του αρέσει, για να μην πω ότι το απολαμβάνει, να ερεθίζει την κατεστημένη βλακεία...)

Αυτή η οργή που προξενεί ο Πάγκαλος εκδηλώνεται με διαφόρους τρόπους. Στο εντελώς ζωώδες επίπεδο, με κοροϊδευτικά σχόλια και υπαινιγμούς για το πάχος του· δηλαδή, με κάτι το οποίο δεν έχει ουσιώδη σχέση με το ζήτημα που θέτει. Κάποιοι άλλοι, με τους οποίους εν μέρει θα συμφωνήσω, αντιτείνουν στον Πάγκαλο ότι, έστω και αν ο ίδιος δεν τα έτρωγε, ήταν εντούτοις εκεί, μαζί με τους άλλους που τα έτρωγαν και δεν ξεφώνιζε τότε λ.χ. τον Τσοχατζόπουλο. Σωστό μεν, αλλά δεν αχρηστεύει την αξία της επισήμανσης του Πάγκαλου - την αξία της όχι ως απόλυτης αλήθειας, αλλά ως στοιχείου που έχει τη θέση του στη γενική εικόνα. Κακίζουμε τους πολιτικούς όταν αποφεύγουν την κριτική στο σύστημα εξουσίας το οποίο ήλεγχαν και καλά κάνουμε. Να τους κακίζουμε και όταν επιχειρούν την κριτική; Μια τέτοια στάση ευνοεί μόνον όσους εξακολουθούν να παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και να θεωρούν υπαίτιους της χρεοκοπίας αποκλειστικά τους ξένους, όπως είναι οι ΑΝΕΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Για να επανέλθω όμως στη χθεσινή επισήμανση του Πάγκαλου, το ότι «ο λαός ήθελε διορισμούς, φοροαπαλλαγές, φοροδιαφυγή» δεν απαλλάσσει των ευθυνών τους εκείνους που παρείχαν στον λαό διορισμούς, φοροαπαλλαγές και φοροδιαφυγή, ενώ αδιαφορούσαν για τις επιπτώσεις. Η απολύτως σωστή -όπως νομίζω- επισήμανση ούτε καν ελαφρύνει τη θέση των πολιτικών διαχειριστών του συστήματος· απλώς, αποδεικνύει την ανεπάρκειά τους από πάσης πλευράς. Και τα παιδιά θέλουν σοκολάτες, τηλεόραση και βιντεοπαιχνίδια. Τους τα παρέχεις αφειδώς; Μόνον εφόσον εκείνο που προέχει για σένα είναι να εξασφαλίσεις την ησυχία σου - πρόσκαιρα γιατί αργότερα θα πρέπει να τα βγάλεις πέρα με τα «τερατάκια» που ανέθρεψες.

Εν πάση περιπτώσει, τα παραπάνω ίσως να είναι κάπως χρήσιμα για να καταλάβουμε την κατάστασή μας· από εδώ και πέρα όμως σημασία έχει τι είναι χρήσιμο ώστε να την υπερβούμε. Αρκετά θρηνήσαμε για το έλλειμμα ηγεσίας, ας κάνουμε μια προσπάθεια τώρα να δούμε πού και πως πρέπει να εκδηλωθεί η ηγεσία. Το πεδίο αυτό είναι η διακυβέρνηση και ο τρόπος είναι η ουσιαστική συνεργασία των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης πέρα από την επιφάνεια. Το καινούργιο στην πολιτική και την ηγεσία που έχει ανάγκη ο τόπος θα προκύψει από τη δυνατότητα εξεύρεσης κοινού τόπου μεταξύ των τριών: από τις αμοιβαίες παραχωρήσεις που θα γίνουν προς χάριν του κοινού συμφέροντος. Τουναντίον, η περιχαράκωση που προσπαθεί να πετύχει το κάθε ένα από τα κόμματα, μέσω της διεκδίκησης αποκλειστικής νομής σε ένα μερίδιο των λαφύρων, απλώς υπενθυμίζει διαρκώς ότι είναι τόσο μικρά, ώστε να εξαρτούν την επιβίωσή τους από τα ψίχουλα που θα προλάβουν να μαζέψουν από το τραπέζι.

Μέχρι στιγμής, ωστόσο, τάσεις προς αυτή την κατεύθυνση δεν διακρίνονται. Αφότου πήραμε το «ok» για τα λεφτά, φαίνεται μάλλον ότι εμείς συνεχίζουμε να τρέχουμε με την κεκτημένη ταχύτητα του παρελθόντος. Τα κόμματα καταγίνονται με τη μοιρασιά των διορισμών σε φορείς και οργανισμούς, ως εάν πρόκειται να κριθεί στο μέλλον η εκλογική επίδοσή τους από την κομματική ταυτότητα των αποτυχημένων πολιτευτών που θα τους διοικήσουν. Πληροφορούμαι, επίσης, ότι οργανισμός ευρισκόμενος -υποτίθεται- σε τροχιά ιδιωτικοποίησης μοιράζει χορηγίες της τάξεως των 140.000 και των 80.000 ευρώ αντιστοίχως σε entertainer της δημοσιογραφίας του οποίου το όνομα θαυμάσαμε σε προσφάτως δημοσιευθείσα λίστα, καθώς και σε ιστότοπο διακριθέντα για τη μαχητικότητα με την οποία στήριξε το αντιμνημονιακό παρελθόν του πρωθυπουργού. Ακούω, τέλος, ότι τα «μυτερά παπούτσια» (τα λεγόμενα και «παπούτσια πιρόγες»...) που αναλαμβάνουν τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου πρόκειται να προσληφθούν με πενταετές συμβόλαιο. Αν αυτό ισχύει, τότε ο ισχυρισμός περί χρηστής διοίκησης είναι υποκριτικός, διότι ένα εργαλείο για την αποπολιτικοποίηση μιας τεχνοκρατικής θέσης στη διοίκηση χρησιμοποιείται για έναν διορισμό καθαρά πολιτικό. Αν αυτά τα στοιχεία αποδίδουν το κλίμα μέσα στο οποίο θα συνεχίσει με τον νέο χρόνο η κυβέρνηση, ας τους χαρούμε όσο ακόμη τους έχουμε στην κυβέρνηση, γιατί δεν βλέπω να τους έχουμε για πολύ...

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/12/2012_475887

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Γιαούρτι και αίμα



Γίνεται επίθεση σε πολιτικό πρόσωπο το οποίο αναγνωρίζει τους δράστες ως οπαδούς κόμματος Τάδε. Το Τάδε δηλώνει ότι δεν σχεδίασε καμία επίθεση. Το Τάδε δεν καταδικάζει την επίθεση (με Γιαούρτι ή μπουγέλο ή σφαλιάρα). Βρίσκει μάλιστα επιβαρυντικά για το θύμα. Αντιγράφουμε:

«Η αμετροεπής συμπεριφορά του, οι προκλητικές δηλώσεις του καθώς και τα παραληρήματα έχουν προκαλέσει την κατακραυγή της κοινής γνώμης εναντίον του. Κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα, η κατάστασή του επιδεινώνεται δραματικά και ξεσπά σε μνημειώδη παραληρήματα εναντίον του Τάδε».

Αλλάζουν οι ρόλοι. Θύμα από άλλο κόμμα. Καταδεικνύονται οι αντίπαλοι που λένε:

«Το Τάδε καμία σχέση δεν έχει με το επεισόδιο σε βάρος του βουλευτή. Οι πολιτικάντηδες που υποθάλπουν την βία και τις παράνομες αντισυγκεντρώσεις να πάψουν να πιάνουν στο στόμα τους το Τάδε».

Το πιο πρόσφατο επεισόδιο. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημήτρης Στρατούλης δέχτηκε χτυπήματα στο κεφάλι από τρία άτομα που δήλωσαν χρυσαυγίτες. Η Χρυσή Αυγή λέει ότι δεν έχει καμία σχέση με την επίθεση. Θα μπορούσε να εκδώσει ανακοίνωση για αμετροεπή συμπεριφορά του βουλευτή και προκλητικές δηλώσεις, σαν κι αυτή (άνωθεν) που εξέδωσε σε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από επίθεση στον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο.

Το πολιτικό σύστημα χθες αντέδρασε έντονα. Καταδίκασε την επίθεση απερίφραστα. Καταδίκασαν όλοι. Ακόμη και το ΚΚΕ μίλησε με συμπάθεια για τον κ. Στρατούλη. Αντέδρασαν όλοι με τον ίδιο κατηγορηματικό τρόπο επειδή οι δράστες δήλωσαν εκφραστές του μορφώματος που ανεμίζει τη σημαία της χούντας. Η Χρυσή Αυγή υμνεί από μικροφώνου τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, υποκαθιστά την αστυνομία όπου μπορεί, καλλιεργεί το μίσος. Αυτά είναι τα δικά της χούγια. Μαζί με αυτά αρέσκεται σε βίαιες πράξεις. Όταν δεν αναλαμβάνει ευθύνη απλά τις δικαιολογεί. Όπως δικαιολόγησε χθες την επίθεση στον κ. Στρατούλη. Αυτό όμως δεν είναι δικό της χούι, είναι κοινό, το μοιράζεται με άλλα κόμματα, που εκδίδουν ανακοινώσεις ανάλογα με το αν συμπαθούν ή όχι το θύμα.

Συμπληρώθηκαν ακριβώς 2 χρόνια από την πρώτη επίθεση σε βάρος βουλευτή. Οι φωτογραφίες του Κώστα Χατζηδάκη με αίματα στο πρόσωπο, στις 15 Δεκεμβρίου του 2010, συγκλόνισαν την Ελλάδα. Όλα τα κόμματα καταδίκασαν την πράξη. Μετά οι επιθέσεις έγιναν συνήθειο. Το γιαούρτωμα και οι προπηλακισμοί μπήκαν στο πρόγραμμα. Το φαινόμενο έγινε τόσο συχνό που περνούσε ασχολίαστο. Ενδεικτικό: έγινε επίθεση με πέτρες στην Ντόρα Μπακογιάννη, έσπασε δίπλα της τζαμαρία εστιατορίου και ο πολιτικός κόσμος το αντιμετώπισε με φυσικότητα.

Το πράγμα προχώρησε ακόμη παραπέρα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιολόγησε την επίθεση εναντίον του κ. Πάγκαλου όπως θα καταλόγιζε σε θύμα βιασμού ότι φορούσε προκλητικά ρούχα. και τώρα τι θα κάνουμε; Θα τρίβουμε στη μούρη των συριζαίων ότι κάποτε επικρότησαν ανάλογη επίθεση σε βάρος αντιπάλου τους; Όχι βέβαια. Έχουμε τις εξής επιλογές: να καταδικάζουμε την επίθεση κάθε φορά και για κάθε πρόσωπο ή να πάρουμε μπανάνες και να σκαρφαλώσουμε στα δέντρα σαν τους πιθήκους.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=489052&wordsinarticle=%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%84%CE%B9%3b%CE%BA%CE%B1%CE%B9%3b%CE%B1%CE%AF%CE%BC%CE%B1

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Να τους ταράξουμε στη νομιμότητα!

Πριν λίγο διάβασα μια είδηση για έναν ταξιτζή που πέρασε 73 φορές διάφορα διόδια χωρίς να πληρώσει (ήταν κι αυτός του γνωστού κινήματος των τσαμπατζήδων: "δεν πληρώνω") και στον οποίο δικαστήριο επέβαλλε πρόστιμο €14.000!

Δεν φαντάζεστε τι αγαλλίαση με πλημμύρισε διαβάζοντας αυτή την είδηση! Ειδικά αν εφαρμοστεί κιόλας και ο συγκεκριμένος πληρώσει το πρόστιμο θα το υπερευχαριστηθώ! Ο δικηγόρος του θα ασκήσει έφεση απ' ότι διάβασα. Αναμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την απόφαση του εφετείου...

http://www.nooz.gr/greece/patra-eksontotiko-prostimo-gia-aplirota-diodia


Πάντα ήμουν αντίθετος στις κινήσεις πολιτών που είχαν στόχο να παραβούν το νόμο. Οι νόμοι σε μια δημοκρατία υπάρχουν για να προστατεύουν τους αδύναμους από τους δυνατούς. Όταν εμείς οι ίδιοι απαιτούμε την μη εφαρμογή των νόμων, στο τέλος θα βγούμε χαμένοι, αφού στη ζούγκλα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού!

Γι' αυτό κι επειδή δεν πιστεύω στη συλλογική ηλιθιότητα (αντίθετα με την ατομική), θεωρώ ότι όλες αυτές οι κινήσεις που έχουμε δει και που έχουν στον πυρήνα τους τη λογική του "δεν εφαρμόζω το νόμο" είναι κατευθυνόμενες από συμφέροντα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το λεγόμενο "κίνημα δεν πληρώνω" είναι προφανές ότι στήθηκε από την αντιμνημονιακή (παραφύσει) συνεργασία δεξιάς & αριστεράς (με πρωταγωνιστές τους δεύτερους κι αρωγούς τους πρώτους), που προσπάθησαν να κερδίσουν διπλά: Από τη μια η δημιουργία αναστάτωσης σε μια ήδη κλυδωνιζόμενη χώρα, με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης κι από την άλλη η συλλογή νέων ψηφοφόρων για τα κόμματα που στήριζαν την κίνηση, με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ. Το τσάμπα είναι γλυκό άλλωστε... όπως και οι εύκολες και ανέξοδες επιλογές. Ενώ αντίθετα η προσπάθεια και ο κάματος όχι!

Η ίδια παραφύσει συνεργασία ήταν κι αυτή που έβγαλε "αυθόρμητα" τους "αγανακτισμένους" στο Σύνταγμα κι επέτρεψε την, απίθανη υπό άλλες συνθήκες, ομαλή συνύπαρξη ακροδεξιών και ακροαριστερών στον ίδιο χώρο. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο αγκάθι με το οποίο δεν θα ασχοληθώ παραπάνω σε αυτό το κείμενο...

 Το λεγόμενο "κίνημα δεν πληρώνω" δεν άργησε να βρει πολλούς υποστηρικτές ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Κι αυτό γιατί στηρίχθηκε σε μια ανωμαλία που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία: Τον θαυμασμό του απατεώνα!
Εδώ και πολλά χρόνια όποιος κλέβει με οποιονδήποτε τρόπο θεωρείται μάγκας και γίνεται αντικείμενο, όχι πάντα κρυφού, θαυμασμού και φθόνου! 

Εδώ και πολλά χρόνια, από μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας (που, δυστυχώς, νομίζω ότι αποτελεί την πλειοψηφία - πόσο θέλω να κάνω λάθος!) θεωρείται δείγμα αφέλειας να μην παραβιάζεις το νόμο όταν μπορείς να το κάνεις χωρίς να σε πιάσουν!

Σε αυτό το "εθιμικό δίκαιο", εκτός από τους "δεν πληρώνω" και λοιπούς "αγανακτισμένους" είχε στηριχθεί τόσα χρόνια και η οικονομική και κοινωνική καταστροφή αυτής της χώρας.

Σε αυτό βρίσκουν (εύκολα κι ανέξοδα) πάτημα και αυτοί που ρισκάρουν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη ταλαιπωρημένη και σχεδόν εξουθενωμένη κοινωνία, για να κερδίσουν την εξουσία ή να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Η απάντηση στην κρίση δεν μπορεί να είναι ποτέ η ίδια με αυτή που δημιούργησε το πρόβλημα. Η λογική του "δεν πληρώνω" και της κάθε λογής "αγανάκτησης" είναι μέρος των αιτιών που έφεραν την Ελλάδα σχεδόν σε αδιέξοδο κι όχι η παγκόσμια οικονομική κρίση. Η οικονομική κρίση ήταν αυτή που σήκωσε το χαλί κάτω από το οποίο κρύβαμε τεχνηέντως τόνους ηθικών και κοινωνικών απορριμμάτων!

Αν αύριο ένα μαγικό ραβδί μηδενίσει τα χρέη της Ελλάδος, δεν θα ήταν συνετό να πανηγυρίσει κανείς... Το πρόβλημα της χώρας δεν υπήρξε οικονομικό, αλλά πρωτίστως κοινωνικό. Όταν, για παράδειγμα, η μέρα που θα έπρεπε να είναι η γιορτή της δημοκρατίας, η Κυριακή των εκλογών, σε αυτή την κοινωνία ήταν η μέρα της κορύφωσης της συνδιαλλαγής, της λαμογιάς και του ρουσφετιού... η αιτία της σημερινής μας κατάστασης είναι προφανής.

Όσο κι αν αυτό ξεβολεύει πολλούς, αδιέξοδα δεν υπάρχουν σε μια δημοκρατία. Η τήρηση των κανόνων και η εφαρμογή των νόμων είναι η ελάχιστη υποχρέωση του καθενός μας απέναντι στην πατρίδα μας, απέναντι στους συμπολίτες μας, απέναντι στους εαυτούς μας και τους απογόνους μας.

Όπως είχε πει και ο Ηλίας Ηλιού στη Βουλή, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) τότε: "Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα"!

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Στοπ στους κανόνες

Την ημέρα του μεγάλου σεισμού της Πάρνηθας, το 1999, στην προσπάθεια μου να βρεθώ γρήγορα κοντά σε στενούς συγγενείς, πήγα ανάποδα με το αυτοκίνητο, στην έρημη Αριστείδου, στο κέντρο της Αθήνας. Ένας αστυνομικός, που βρέθηκε μπροστά μου, αντί να με γράψει (όπως θα έκανε οποιοσδήποτε συνάδελφος του στο δυτικό κόσμο, αλλά σπανιότατα θα κάνει τροχαίος στην Ελλάδα, ακόμα κι αν συμβεί η βαρύτερη παράβαση, μπροστά στα μάτια του, εφόσον δεν συμμετέχει σε οργανωμένο συνεργείο, που έχει στήσει “καρτέρι”), μου απηύθυνε μια σύσταση, με απεγνωσμένο ύφος: “Σας παρακαλώ, μην το κάνετε αυτό, συμβάλλει στον πανικό, φανταστείτε να το κάνουν όλοι, τι ζούγκλα θα γίνει”. Ντράπηκα πολύ, παρά το οτι είχα ελέγξει προσεκτικά τον δρόμο - και συνειδητοποίησα πόσο λάθος και αντικοινωνικό είναι η μη τήρηση των κανόνων, ειδικά σε μια τέτοια κατάσταση ανάγκης.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο παρατηρώ τους τελευταίους μήνες στους δρόμους, χωρίς όμως την όποια δικαιολογία της έκτακτης περίστασης του σεισμού. Περισσότερο από ποτέ, οδηγοί τετράτροχων, δικυκλιστές και πεζοί αγνοούν επιδεικτικά τους (απαραίτητους) κοινούς κανόνες “συμβίωσης” στην άσφαλτο, πολλές φορές με τεράστιο ρίσκο. ΙΧ παραβιάζουν κάθε είδους σήματα, κόκκινα ή μη. Φορτηγά και λεωφορεία προσπερνούν με θράσος και οδηγούν στην αριστερή λωρίδα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, στην Αττική Οδό. Δίκυκλα θεωρούν (περισσότερο από ποτέ) δεδομένο οτι είσαι υποχρεωμένος να κάνεις στο πλάι, για να προσπεράσουν ανάμεσα στις λωρίδες, ενώ τυπικά είναι παράνομο. Μέχρι και αυτοκίνητο που τα έβαλε με πεζό, γιατί διέσχιζε πεζόδρομο, στον οποίο κυκλοφορούσε (βεβαίως) παράνομα, είδα έκπληκτος.

Στη Σαρρή, υπάρχει κάποιος που καθημερινά στρίβει την κολόνα με το απαγορευτικό, ώστε να μην το βλέπουν τα οχήματα που έρχονται, ενώ ούτως ή άλλως, δεκάδες το παραβιάζουν όλες τις ώρες της ημέρας. Λες και “όλοι” έχουν βαλθεί να ανατρέψουν τη στοιχειώδη λειτουργία της πόλης. Αν ήταν μεμονωμένα περιστατικά, θα έλεγε κανείς οτι εμπίπτουν σε αυτό το 10% των συνανθρώπων μας, που πάσχουν από ψυχικές διαταραχές, με κίνδυνο να δεχτεί την κριτική των ειδικών στις ψυχικές νόσους, που ξέρουν καλύτερα. Θα μπορούσε να πει κανείς επίσης οτι οι δυσκολίες και η παρατεταμένη δυσπραγία τεντώνουν τα νεύρα και οξύνουν τις μέχρι τώρα παθογένειες και ελλείψεις μας.

Είναι όμως και κάτι παραπάνω: Μια μικρή συζήτηση με μερικούς “εξεγερμένους” θα αποκαλύψει οτι πρόκειται για μια γενικότερη “αμφισβήτηση της κατάστασης”. Είναι η αντίδραση στην κρίση, στο μνημόνιο, στην οικονομική εξόντωση, στο “κακό μας το ριζικό”. Είναι, όπως μου είπε χαρακτηριστικά κάποιος οπαδός του “δεν πληρώνω”, οτι “εγώ δεν αναγνωρίζω κυβερνήσεις και σύνταγμα”. Και είναι μέρος της γενικότερης αντίληψης, που απαντάει τυφλά και κακομαθημένα στο πολιτικό, κοινωνικό και αισθητικό χάσμα που αποκάλυψε η απότομη πτώση της χώρας, από τη “φούσκα” στη σκληρή “διόρθωση” της πραγματικότητας.

Σα να λένε, “τέρμα αυτά που ξέρατε”. Όχι τα φαύλα και τα σάπια, αλλά αυτά που κάνουν τη συμβίωση μας δυνατή και τη ζωή μας υποφερτή. Λες και η απουσία κανόνων (ακόμα και στοιχειώδους ευγένειας) στο δρόμο θα πλήξει την τρόικα και τις τράπεζες ή θα ανακουφίσει τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας (πιθανότατα θα τους επιβαρύνει ακόμα περισσότερο). Μαζί, αναδύονται και όλες οι πιθανές αυτοκαταστροφικές νοοτροπίες, που φτάνουν ακόμα και στην προτροπή κάποιων διαδηλωτών προς ταραξίες “να τα κάψουν όλα”, που ακούστηκε σε κρίσιμες καμπές αυτές της κρίσης.

Η σύγχυση και η βαθιά αντικοινωνική συμπεριφορά είναι κατά βάθος ένας υπέρμετρος εγωισμός και ωχαδερφισμός, που επενδύεται πολιτικά με πομφόλυγες περί “ανυπακοής” και “αντίστασης” (το αντίθετο δεν είναι απαραίτητο). Είναι ακριβώς η άλλη πλευρά του νομίσματος του άξεστου νεοπλουτισμού, που υποτίθεται οτι καταπολεμάει. Και συνοδεύεται συνήθως από μια ακόμα νοοτροπία, που απαιτεί μια κακώς εννοούμενη “ισότητα” στα πάντα, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν υποχρεώσεις και αξιοκρατία.

Γι αυτό και είναι πολύ φυσιολογικό η νοοτροπία αυτή να επικαλείται συνεχώς το “μα κι αυτός πέρασε το κόκκινο, γιατί όχι κι εγώ”. Και αφού αυτός παίρνει τόσα “γιατί όχι κι εγώ” - κι ας είναι ο ένας άξιος και σκίζεται στη δουλειά, ενώ ο άλλος λουφάρει και κοροϊδεύει την κοινωνία. Άντε αυτό να το εξηγήσεις σε κουτοπόνηρους συνδικαλιστές (που αρνούνται να πάρουν την ευθύνη των πράξεων τους) και φανατικούς εργαζόμενους, που επικαλούνται και τους φόβους για ρουσφετολογικές παρεμβάσεις και πολιτικές διώξεις. Κι αντί να ενισχύσουμε όλοι μαζί τους θεσμούς της αξιολόγησης, ώστε να ξεχωρίσει η “ήρα από το στάρι”, παραμένουμε στη νεφελώδη ισοπέδωση, που καλύπτει τον μειοδότη της όποιας κοινής προσπάθειας.

Στα βασικά δικαιώματα είμαστε (ή θα έπρεπε να είμαστε) όλοι ίσοι. Στο δρόμο της ζωής όμως, όχι. Κι όποιος επιδιώκει το γενικό μπάχαλο, το παραβλέπει εκ του πονηρού. Με κόστος πάντα για τους άλλους, που κοπιάζουν και “πληρώνουν το μάρμαρο”...

http://prokopisdoukas.blogspot.gr/2012/12/blog-post_10.html

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Ο πιο αναξιοπρεπής Έλληνας

"Δεν νομίζω ότι υπάρχει περισσότερο αναξιοπρεπής άνθρωπος στα όρια της ελληνικής επικράτειας" 

Ο Έρμιππος γράφει για την αναλγησία του Κώστα Καραμανλή

Magnify Image

Μου έστειλαν έναν δεσμό μιας ιστοσελίδας που ασχολείται με τα παραπολιτικά. 
Ο τίτλος: Το έριξαν... έξω με παϊδάκια και τσίπουρο ο Καραμανλής με τον Γκιουλέκα!
Οι σημαντικές ειδήσεις που βγαίνουν: α) Ο Καραμανλής συναντήθηκε με βουλευτές της ΝΔ σε ταβέρνα της Βάρης, διάσημης για τα παϊδάκια της β) ο πρόεδρος ήταν ως συνήθως λιγομίλητος γ) αποκάλυψε ότι συνηθίζει να ξυπνάει νωρίς το πρωί και να περπατάει για ώρες δ) όταν ρωτήθηκε για την πολιτική κατάσταση είπε: στηρίζουμε Νέα Δημοκρατία, στηρίζουμε Σαμαρά. 
Αυτά.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει περισσότερο αναξιοπρεπής άνθρωπος στα όρια της ελληνικής επικράτειας. Χειρίστηκε τις δημόσιες υποθέσεις με ισχύ ελέω θεού μονάρχη για πέντε ολόκληρα χρόνια. Κάτι που ζήτησε μόνος του, χωρίς να τον υποχρεώσει ή να τον παρακαλέσει κανείς. Συνέδεσε το όνομα του, καλώς ή κακώς, δικαίως ή αδίκως, με μια ανυπολόγιστων διαστάσεων καταστροφή. Και την στιγμή που ένας ολόκληρος λαός περνά από το αμόνι μιας βαθιάς υπαρξιακής κρίσης, ο ίδιος δεν ένοιωσε την παραμικρή ανάγκη να υπερασπίσει τον εαυτό του, να απολογηθεί ή να ζητήσει συγγνώμη. Να πει κάτι, σε κάθε περίπτωση. Επί τρία χρόνια περιφέρεται σιωπηλός και φαινομενικά ατάραχος, μέσα σε μια κοινωνία βαθιά αγωνιούντων ανθρώπων, ταυτίζοντας την εικόνα του αποκλειστικά με ταβέρνες, ψησταριές και σουβλατζίδικα. Οι περισσότερες φωτογραφίες του που κυκλοφορούν τον δείχνουν να κάθεται σε ένα στρωμένο τραπέζι, πίσω από μια ποικιλία ψητών και ορεκτικών.

Όπως και να' χει πάντως, δεν παραλείπει να εισπράττει κάθε μήνα τον παχυλό μισθό του βουλευτή, -αξίωμα που διαθέτει χάριν της γενναιοδωρίας του εκλογικού νόμου, αφού η εκλογή του είναι αυτόματη και απορϋπόθετη-, και να χρησιμοποιεί όλα τα προνόμια που του παρέχει η πολιτεία, με πρώτο αυτό της χορηγίας πολυάριθμης αστυνομικής φρουράς, για τον ίδιο και την οικογένεια του. Η μόνη του κοινοβουλευτική του δραστηριότητα για τα τρία βασανιστικά και τραγικά για την χώρα χρόνια περιορίζεται στην βουβή παρουσία του σε κάποιες, μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, κρίσιμες συνεδριάσεις της βουλής. 
Ακόμη και ο χειρότερος θα ντρέπονταν, νομίζω. Αν δεν είχε τι να πει ή αν δεν ήθελε να μιλήσει τουλάχιστον θα κρύβονταν. Θα είχε εξαφανισθεί από το προσκήνιο και από τον δημόσιο χώρο. Αυτός, όμως, δεν φαίνεται ούτε καν να ενοχλείται. Και από την άλλη μεριά κανείς δεν σκέφθηκε να τον ενοχλήσει. Μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου, που σε μια χώρα που δεν διαθέτει θεσμούς και δικλείδες ασφαλείας, έφτασε να απολαύσει τα ανώτατα αξιώματα. Και σήμερα περιφέρεται από ταβέρνα σε ταβέρνα, μακάριος και αμέτοχος, μέσα στα ερείπια.
Magnify Image


http://www.lifo.gr/team/readersdigest/34341

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Το Opengov και η αξιοκρατία




Του Νοτη Παρασκευοπουλου

Εχοντας τη μοναδική εμπειρία να έχω διατελέσει μέλος της ομάδας Opengov, στην οποία ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αναθέσει την επιλογή στελεχών για τις δημόσιες θέσεις, αισθάνομαι την ανάγκη να κοινοποιήσω τα λάθη που έγιναν ώστε να μην επαναληφθούν.

Πόσες φορές ακούσαμε τον Γιώργο Παπανδρέου να λέει ότι θέλουμε τους «άριστους» και όχι τους «αρεστούς»; Είναι αλήθεια ότι ο Γιάννης Πανάρετος του είχε προτείνει ένα σύστημα αξιοκρατικής διαδικασίας για την επιλογή στελεχών που ταίριαζε στα οράματα του Γιώργου Παπανδρέου. Το πρόβλημα ήταν ότι οι αυλοκόλακες που τον περιστοίχιζαν και που πλαισίωσαν (ή καλύτερα «καπέλωσαν») τον Πανάρετο κι εμένα στην ομάδα του Opengov είχαν άλλα οράματα. Ο ένας, δικτυωμένος με τα κομματικά στελέχη και τους δημάρχους όλης της χώρας, και η άλλη, δικτυωμένη με όλους τους «αρεστούς» βουλευτές, είχαν πράγματι άλλα «οράματα».

Ετσι, μετά μια αρχική περίοδο που έγινε με σχετική επιτυχία μια αξιοκρατική διαδικασία επιλογής γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων κατά την οποία επελέγησαν με βάση τα βιογραφικά τους αξιόλογοι άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με κόμματα και κυκλώματα (αναφέρω ενδεικτικά τους Δ. Σπινέλλη στα Πληροφοριακά Συστήματα, Στ. Κομνηνό στο Εμπόριο, Π. Σελέκο στις Επενδύσεις, Κ. Κοκκινοπλίτη στην Ερευνα και Γ. Ζεμπελιάδου στο ΕΣΠΑ), γυρίσαμε στις παλιές καλές μεθόδους.

Φαίνεται ότι τα κυκλώματα αιφνιδιάστηκαν στην αρχή και γι’ αυτό τους «ξέφυγαν» οι γραμματείς των υπουργείων. Οταν όμως ήρθαμε στους διοικητές των ΔΕΚΟ, των λιμανιών και των νοσοκομείων, έγιναν οι «μοιρασιές». Η Λούκα μοίραζε λιμάνια και η Μαριλίζα νοσοκομεία στους τοπικούς βουλευτές και άλλους παράγοντες. Με την τελευταία, είχα μια αξέχαστη εμπειρία που θέλω να καταγραφεί. Μέσα στα χιλιάδες βιογραφικά που έφθαναν μέσα από το Opengov εντόπισα έναν Ελληνοαμερικανό γιατρό που διοικούσε ένα μεγάλο νοσοκομείο στο New Jersey. Αμέσως ενημέρωσα τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος με εξουσιοδότησε να επικοινωνήσω μαζί του. Του τηλεφώνησα το ίδιο βράδυ και τον άκουσα συγκινημένο, να μην πιστεύει στ’ αυτιά του που με μια αίτησή του τον είχαμε επιλέξει και ενθουσιώδη για τη βοήθεια που θα προσέφερε στη χώρα του. Ζήτησε μόνο ένα μεταβατικό μήνα (transition period) ώστε να μπορέσει να παραδώσει τη διοίκηση του εκεί νοσοκομείου πριν φύγει για Ελλάδα. Η υπουργός Υγείας το απέρριψε, λέγοντας ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε ένα μήνα. Βέβαια, η στελέχωση των νοσοκομείων πήρε πολλούς μήνες, αλλά αυτό ήταν μια λεπτομέρεια.

Ετσι, λοιπόν, το όραμα για αξιοκρατία διαλύθηκε και η λέξη Opengov, που σημαίνει ανοιχτή διακυβέρνηση και διαφάνεια, απαξιώθηκε και φυσικά το σύστημα εγκαταλείφθηκε.

Θα ήθελα να ελπίζω ότι η σημερινή κυβέρνηση, έχοντας να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα της χώρας, θα ξεφύγει από τα τετριμμένα και θα κάνει αξιοκρατικές επιλογές. H αξιοπιστία μας είναι στο ναδίρ, κανένας δεν πιστεύει ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε αυτά που υποσχόμαστε. Για να ανατρέψουμε αυτήν την εικόνα πρέπει να γίνουμε αποτελεσματικοί. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν στο πηδάλιο όλων των ΔΕΚΟ και δημοσίων οργανισμών τοποθετηθούν άτομα ικανά. Μακάρι αυτό να γίνει και να μη δούμε ξανά αποτυχόντες βουλευτές και άνεργα κομματικά στελέχη σε αυτές τις θέσεις.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_30/11/2012_503371



Το κείμενο το εντόπισα στο blog "παραπολιτική", όπου και γίνεται ένας αρκετά σοβαρός σχολιασμός του:

http://www.parapolitiki.com/2012/12/katseli-marilizia-opengov.html


Ανάμεσα στα σχόλια είναι και αυτή η ανάρτηση του πρώην υφυπουργού της Κυβέρνησης Παπανδρέου, Γιάννη Πανάρετου, το όνομα του οποίου αναφέρεται στο άρθρο:

http://panaretos.blogspot.gr/2012/12/opengov.html


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Η Κύπρος υπέγραψε μνημόνιο...



Η Κύπρος του κομμουνιστή προέδρου Χριστόφια υπέγραψε μνημόνιο, προσέφυγε στο μηχανισμό στήριξης, στην Τρόικα Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ.

Πού είναι οι άλλες πηγές χρηματοδότησης;;; Πού είναι τα δισεκατομμύρια που προσέφεραν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, που ο «Τσολάκογλου» και «Γερμανοτσολιάς» Παπανδρέου και οι συν αυτώ «εθνοπροδότες» δεν εκμεταλλεύτηκαν, αφού ήταν «εγκάθετοι των διεθνών συμφερόντων και σκοπό είχαν να ξεπουλήσουν την Ελλάδα»;;;

Στην Κύπρο, σε αντίθεση με εμάς που όλα είναι σε θεωρητικό επίπεδο ακόμη, έχουν βρεθεί κοιτάσματα φυσικού αερίου των οποίων η αξιοποίηση έχει αρχίσει ήδη και τα οποία αναμένεται να φέρουν πολλές δεκάδες δις € στα ταμεία του Κυπριακού κράτους τα επόμενα χρόνια. Κι όμως, παρά το γεγονός αυτό, κανένας πλην της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω του μηχανισμού στήριξης (που δημιουργήθηκε χάρη στις πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης στις αρχές του 2010) δεν δέχθηκε να πάρει το ρίσκο να δανείσει μερικά δις € την Κύπρο!

Όλοι αυτοί, πρόεδροι κομμάτων, βουλευτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τηλεοπτικοί μαϊντανοί, πολίτες, που υποστήριζαν τόσο καιρό τα παραπάνω, θα βρουν άραγε να κάτι σχολιάσουν; Είμαι σίγουρος πως ναι. Ο λαϊκισμός δεν κολλάει σε κάτι τέτοιες λεπτομέρειες: Όταν η πραγματικότητα διαφέρει από την άποψή τους, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα!

Χθες ο πρόεδρος Χριστόφιας είχε το δικό του Καστελλόριζο. Όμως εκεί δεν ακούστηκαν κραυγές για προδοσία…για άνευ όρων παράδοση...για τοκογλύφους…! Το μνημόνιο, η συμφωνία με τους πιστωτές, είναι μία αυτονόητη πράξη όταν ένα πολιτισμένο κράτος φτάσει στα όρια της χρεοκοπίας.

Ένας - ένας οι αντιμνημονιακοί μύθοι καταρρέουν εδώ και καιρό.

Χθες κατέρρευσε ένας από τους μεγαλύτερους.

Κάποτε θα πρέπει να βρούμε την δύναμη να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της μυθοπλασίας και της συνωμοσιολογίας.


Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό μόνο ό,τι είναι αληθές.



Διονύσιος Σολωμός

-----------------

Πρόεδρος Χριστόφιας: Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για μικροπολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες... οι λόγοι προσφυγής στον Μηχανισμό Στήριξης

http://www.cybc.com.cy/index.php/cyprus/item/6142-πρόεδρος-χριστόφιας-δεν-υπάρχει-η-πολυτέλεια-για-μικροπολιτικές-και-εκλογικές-σκοπιμότητες-ανέλυσε-τους-λόγους-προσφυγής-στον-μηχανισμό-στήριξης


-----------------


Βαρύ το τίμημα της διάσωσης από τη χρεοκοπία για την Κύπρο

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2260091

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Η λάσπη ενάντια στον Παπανδρέου συνεχίζεται όπως αναμενόταν

Ο μόνος που πήγε κόντρα στο σύστημα τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να είναι όρθιος. Θα τον χτυπάνε μέχρι να τον ρίξουν. Ο καθένας ας διαλέξει την πλευρά που προτιμά σε αυτή τη μάχη: Ή με τα λαμόγια ή εναντίον τους!

Αντιγράφω από το blog alzap:

ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΝ ΧΟΥΝΤΑΙΟΙ, (όσο πατάει η γάτα), ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ...... με πατέντα και υπογραφή!
ΨΥΧΑΡΗΣ, ΘΕΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΧΟΥΝΤΟΚΟΥΜΠΑΡΑΙΟΙ...




Στις 30 Σεπτεμβρίου 2012, τα ακροδεξιά τρόλια του Olympia.gr δημοσιεύουν χυδαία υπονοούμενα όπως κάνουν κάθε μέρα εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου και της οικογένειας Παπανδρέου.
Δειτε εδώ.

Δύο μέρες μετά, ατις 2 Οκτωβρίου, ένας διευθυντής του ΣΔΟΕ, ο κ. Λέκκας, σε υπηρεσιακή σύσκεψη παρακαλώ λέει ότι ΚΑΠΟΥ απο ΚΑΠΟΙΟΝ άκουσε πως στη λίστα βρίσκεται η Μαργαρίτα Παπανδρέου. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ΔΕΝ έχει δει την λίστα... Και η συζήτηση τελείωσε ως φαίνεται εκεί.

Την επομένη 3 Οκτωβρίου ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ καταθέτει ενόρκως στον Πεπόνη τα "τεκμηριωμένα" στοιχεία που κατέθεσε ο Λέκκας στην "υπηρεσιακή" σύσκεψη...

Σήμερα ο πιασμένος στα σύνορα να μεταφέρει λαθραία κάποια εκατομμύρια Αναστασιάδης και ο κουμπάρος του χουντικου υπουργού πληροφόρησης Ψυχάρης επιτίθενται με τα λασπωμένα πρωτοσέλιδά τους στην Μαργαρίτα Παπανδρέου...

Παρατηρήστε το στήσιμο και τις ημερομηνίες, θαυμάστε την προβοκάτσια και την συνεργασία λαθρέμπορων, ακροδεξιών και φιλοχουντικών διαπλεκόμενων και βγάλτε τα συμπεράσματά σας....

Και για να μην ξεχνιόμαστε δείτε και τον Ψυχάρη ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ με τον χουνταίο κουμπάρο του και άλλους υπουργούς της χούντας...




ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ στα τρόλια:

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΔΗΛΩΣΗ, ΑΘΗΝΑ, 1 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Oι υπεύθυνοι των εφημερίδων ΒΗΜΑ και ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, έχουν την εμπειρία να γνωρίζουν ότι, όφειλαν να μου υποβάλουν μια απλή έστω ερώτηση, να διερευνήσουν την υπόθεση πριν δημοσιοποιήσουν οτιδήποτε.

Να παρουσιάσουν λόγο και αντίλογο.

Άνανδροι, ανήθικοι, δεν το έπραξαν.

Είναι δυνατόν να δημιουργούνται πρωτοσέλιδα με βάση το ψέμα και την διαβολή;

Γιατί τόσα ψέματα; Γιατί τόσες επιθέσεις;

Ίσως επειδή δεν υπέκυψε ποτέ η οικογένειά μου στις επιδιώξεις και στα ισχυρά κατεστημένα συμφερόντα του τόπου.

Δεν έσκυψε ποτέ σε εκείνους που μου επιτίθενται σήμερα.

Ίσως επειδή παρά τα κτυπήματα τόσους μήνες τώρα, το όνομα Παπανδρέου ακόμη ζει.

Σημειώνω με περηφάνια ότι και οι τρεις πρωθυπουργοί - Γεώργιος, Ανδρέας, Γιώργος - συγκρούστηκαν με τα παρασιτικά κατεστημένα συμφέροντα.

Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε με μεγαλύτερη πίστη στις αρχές μας, τις αξίες μας, στη Δημοκρατία.

Εμείς αγωνιστήκαμε, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και θα αγωνιζόμαστε για όλα αυτά.

Εκείνοι, συνεχίζουν να πωλούν σε λαδωμένα φύλλα την Πατρίδα και τη Δημοκρατία.

Από δω και μπρος η Δικαιοσύνη θα έχει το λόγο.

http://alekos.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html?spref=fb