Πάμε!

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

«Κερατέες»


Tου Αλεξη Παπαχελα

Αν μάθαμε κάτι από τα περίφημα «Δεκεμβριανά», αυτό είναι πως δεν υπάρχει η έννοια της «λίγης» ανομίας. Από την ώρα που η πολιτική ηγεσία και το κράτος δώσουν το σήμα πως «όλα επιτρέπονται», κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα φτάσει ο κατήφορος. Στα «Δεκεμβριανά» το πανηγύρι της βίας και της λεηλασίας ξεκίνησε από την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός έκανε λόγο για «παθητική στάση» της Αστυνομίας. Ηταν σαν να έλεγε κάποιος «παιδιά, ξεκινήστε το πάρτι».

Το ίδιο συνέβη στην Κερατέα. Κάποιοι πολιτικοί εγκέφαλοι πίστευαν ότι αν άφηναν έτσι... λίγη παρανομία να εκδηλωθεί με τη μορφή του κλεισίματος ενός δρόμου ή μερικών μολότοφ, αυτή θα λειτουργούσε εκτονωτικά. Αφησαν, λοιπόν, αρχικά να κλείσει ο δρόμος από το Λαύριο, στη συνέχεια ανέχθηκαν το κάψιμο των αστυνομικών οχημάτων και πριν καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη είχαν στα χέρια τους μια κανονική εξέγερση με τεχνικές αντάρτικου. Στο κλίμα αυτό βοήθησαν βεβαίως και τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ακολούθησαν την πάγια μεταπολιτευτική τους στάση, υποστηρίζοντας πρώτον ότι ο διαμαρτυρόμενος έχει πάντα δίκιο και δεύτερον πως ο δρόμος πρέπει να ανοίξει αλλά, προς Θεού, όχι με τη χρήση αστυνομικής βίας. Φτάσαμε, λοιπόν, στη γενικευμένη σύρραξη και την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. να υποστηρίζει δικαιολογημένα πως «εμείς δεν είμαστε η τουρκική στρατοχωροφυλακή, δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα».

Να μην ξεχάσουμε ασφαλώς και «τον φόβο ενός νεκρού» που παραλύει κάθε φορά την πολιτική και αστυνομική ηγεσία. Συνέβη τον Δεκέμβρη του 2008 και συμβαίνει και τώρα. Οταν αφήσεις τα πράγματα σταδιακά να φτάσουν στο απροχώρητο, ελλοχεύει πράγματι ο κίνδυνος να έχεις ακόμη και ένα νεκρό τη στιγμή που θα επιχειρήσεις να ανοίξεις τον δρόμο ή να προστατεύσεις κρατική περιουσία. Ο κίνδυνος δεν θα υπήρχε αν δεν είχαμε φτάσει στην κατάσταση πολέμου, αν η αστυνομία και οι εισαγγελείς έκαναν τη δουλειά τους με το πρώτο κλείσιμο του δρόμου ή τις πρώτες μολότοφ. Είναι επικίνδυνος μύθος να πιστεύει οιοσδήποτε ότι «άμα τους αφήσεις να εκτονωθούν, το πράγμα θα ξεθυμάνει». Δεν ξεθυμαίνει, η βία είναι μεταδοτική και το μόνο εύκολο είναι να ακολουθήσουν τον δρόμο της ακόμη και παιδιά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις φρικιαστικές σκηνές των παιδιών από τα σχολεία που πετροβολούσαν τα αστυνομικά τμήματα τον Δεκέμβρη του 2008; Τους φαινόταν απολύτως λογικό να κάνουν ό,τι έκαναν και οι μεγάλοι, αφού μάλιστα ήταν φανερό ότι ο φόβος της τιμωρίας ήταν ανύπαρκτος.

Σήμερα η κοινωνία δοκιμάζεται από μια μεγάλη κρίση αξιών, ανεργία, έλλειψη ηγεσίας και... και... και... Το μόνο εύκολο είναι να πάρει φωτιά. Αν γίνει αποδεκτό το μοντέλο της Κερατέας ως θεμιτός τρόπος διαμαρτυρίας, η χώρα θα περάσει σε μια άλλη πολύ χειρότερη φάση. Η απειλή ενός πραγματικού εμφυλίου δεν είναι πλέον ανέκδοτο ούτε καταστροφολογική πρόβλεψη ξένων ειδικών. Υπάρχουν, άλλωστε, έτοιμα γκρουπούσκουλα που θέλουν να κάνουν την Αθήνα και την Ελλάδα μια ατέλειωτη «Κερατέα», όπου θα δοκιμάζονται νέες μορφές αντάρτικου και με τη συμμετοχή λαθρομεταναστών, που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Το ζήτημα είναι ότι όταν αφήσεις τα πράγματα να ξεφύγουν, οι επιλογές είναι περιορισμένες: είτε το κράτος υποχωρεί και εξευτελίζεται ο νόμος και η ελληνική δημοκρατία είτε χρειάζεται πια πραγματικό αστυνομικό κράτος για να επιβάλει την τάξη. Είναι μαθηματικώς βέβαιο πως αν τα πράγματα χειροτερεύσουν και έχουμε πολλές «Κερατέες», εκεί θα φτάσουμε γιατί θα το απαιτήσει η κοινωνία. Και αυτό θα είναι τραγικό για τη δημοκρατία μας, αλλά την ευθύνη θα την έχουν δειλοί και ανάξιοι πολιτικοί που νόμιζαν ότι πολιτική σημαίνει μόνο ρουσφέτι και μπλα μπλα και όχι δύσκολες αποφάσεις με προσωπικό και πολιτικό κόστος.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_03/04/2011_1294839


Δεν υπάρχουν σχόλια: